ქალაქის პარკში ცხელი, ტკიპით სავსე შუადღე იყო. მზე ნელ-ნელა ოქროს შტრიხებს ასხამდა ხეების ფოთლებზე, თითქოს ვინმე სამყაროს თავიდან ხატავდა. ბავშვები იცინოდნენ და ვარდებს უკან ყვავილებივით გარბოდნენ, ხოლო ახალგაზრდა წყვილები ხელჩაკიდებულნი დადიოდნენ ბილიკებზე, დროის გავლენაზე სრულიად ავიწყდებოდათ.
პარკის კიდეზე, ძველი ღვთაებრივი ხის ქვეშ, ასაკოვანი მამაკაცი იჯდა. ხელში ვიოლინო ეჭირა — წვრილი, მბზინავი, სავსე გამოცდილებით, რომლის ხმა უკვე დიდი ხანია უბანს მოიცავდა. ყოველ დღე, ერთი და იგივე დროს, ის უკრავდა.
ადამიანები შეეჩვივნენ ამას — უფრო სწორად: მათ აშკარად დაეკარგებოდათ, რომელი დღე, რომელშიც სიმშვიდე შეიპყრობდათ. მისი მელოდიები მსუბუქი იყო, ცოტა მოწყენილი, მაგრამ უცნაურად ტკბილი. ისინი შეიცავდნენ დავიწყებული ლულებების, დაკარგული ამბების და دفნეული მოგონებების ხმებს.
მაგრამ დღეს… დღეს ყველაფერი სხვანაირად იყო. ვიოლინოს ნოტები თითქმის არ აწვდიდნენ ჰაერს, თითქოს მუსიკოსს ეშინოდა ძალიან ხმამაღლა დაკვრისა, რომ რამე მნიშვნელოვანი არ გამოეღვიძებინა.
თომასი ნელი ნაბიჯებით მიიწევდა ქვიშის ბილიკზე, თვალები ტელეფონზე ჰქონდა მიმაგრებული, გონება სრულიად სხვაგან — ვადების, შეხვედრების და დაუგეგმავი საქმეების ქსელში. და უცბად გაჩერდა.
მელოდიამ მას შორის მოიჭრა, როგორც მოულოდნელი, დიდი ხნის დავიწყებული ტკივილი. ის წაიღო წარსულში ისეთი ძალით, რომ მისი ფეხები გაენგრა. ის ვერ გაეგრძელებინა გზა. ნელი, დაუდევარი ნაბიჯებით მიიწია ახლოს და ჩამოჯდა ბენჩზე, თითქოს ეშინოდა, რომ თუ სწრაფად იმოძრავებდა, მუსიკა გაქრებოდა.
როდესაც მელოდია დასრულდა, მან ჩუმად დაარღვია სიჩუმე.— უკაცრავად… — ჩურჩულით თქვა — საიდან იცით ეს მელოდია?ასაკოვანი მამაკაცი შეხედა მას და გაიღიმა, თუმცა თვალებში ჩნდებოდა დაღლილი, ძველი მწუხარება.
— მე არ ვიცნობ მას — უპასუხა. — უბრალოდ ვუკრავ ისე, როგორც ვგრძნობ.თომასმა თავი შეუქნია. ზოგჯერ ერთი მოძრაობაც საკმარისია, რომ ადამიანი ყველა თავდაცვის ფენას მოიშოროს — ეს იყო ასეთი მომენტი.
— ეს… ეს ჩვეულებრივი მელოდია არ არის. ამას ჩემი მამა დაწერა. იგი ოცდაათი წლის წინ გარდაიცვალა. მასთან ერთად არავინ არასოდეს დაუკრავს.შესვენება ჩამოწვა მათ შორის. ქარი მსუბუქად ატრიალებდა ხის ფოთლებს, მზე კი ვიოლინოს დაფარვას ანათებდა.
ბოლოს, მამაკაცი დაახარა თავი, თითქოს ვეღარ უძლებდა უხილავ ტვირთს.— თქვენი მამა… — ნელ-ნელა თქვა — შემთხვევით, მისი სახელი… მაიკლ ხომ არ იყო?თომასი გამხდარი დარჩა. მისი ფილტვები ძლიერად ასწევდა და ჩამოშლიდა, ერთ წამში გრძნობდა, რომ ვერ სუნთქავდა.
— დიახ… — ჩურჩულით თქვა. — თქვენ იცნობდით მას?ასაკოვანმა მამაკაცმა თავი დაუქნია. ეს მოძრაობა უბრალო პასუხზე მეტს ნიშნავდა — თითქოს გასაღები გაიღო წარსულში.
— ჩვენ ერთად ვუკრავდით ბენდში — თქვა მან. — ეს მელოდია იყო ბოლო, რასაც ერთად ვცდილობდით. იცით… მან ერთხელ მითხრა: „თუ მე ადრე წავიდე, გააჩინე, რომ ეს მელოდია ცხოვრობდეს. ნუ მისთანავე გაქრება.“
თომასის თვალებიდან ჩუმად ჩამოსვეს ცრემლები. მან არ შეირცხვილა. ახლა აღარ იყო საჭირო როლის თამაში. მან ჩამოჯდა ასაკოვანის გვერდით, თითქოს ამ მოძრაობით ხიდი გაეკეთებინა ორ ეპოქას, ორ სიცოცხლეს, ორ ადამიანს.
ხანგრძლივად უსმენდნენ. პარკი მათ გარშემო ცხოვრობდა, მაგრამ ისინი თითქოს სხვა დროში იყვნენ — სამყაროში, სადაც მუსიკა შეუძლია შეავსოს ის სიცარიელე, რაც დაკარგვისგან რჩება.
მერე მამაკაცმა კვლავ აწია ვიოლინო.ამჯერად ის არ უკრავდა შემთხვევით მსვლელებისთვის. არც მათთვის, ვინც გაჩერდა აღფრთოვანებით. არც საკუთარ თავს.ის უკრავდა მისთვის, ვინც აქ აღარ იყო — მაგრამ არასდროს באמת გაქრა.
და ამ მომენტში თომასმა გაიგო: ზოგჯერ ბედისწერა უცნაურად იჭრება წარსულში, რომ დაგვიბრუნოს ის, რაც დავკარგეთ. არა სიტყვებში, არა საგნებში — არამედ ხმებში, რომლებიც უფრო შორს აღწევენ, ვიდრე რაიმე სხვა.
