ბანდიტებს გულში ქვა ეჭირათ, როცა გაიგეს მოხუცი, მარტოსული ქალის შესახებ, რომელიც ქალაქის გარეუბანში ცხოვრობდა. ბებიას სახლი მყარი, მშვენიერი და კარგად მოვლილი იყო.
პატარა ბაღით, რომელიც ზაფხულის მზეზე ოქროსფერად ბრწყინავდა, და კედლებზე, სადაც წლების განმავლობაში განლაგებულმა ყვავილებმა განსაკუთრებული სილამაზე შესძინეს.
ქალს ნათესავები არ ჰყავდა; მისი ქმარი დიდი ხნის წინ გარდაცვლილიყო, ხოლო ბავშვობიდან მოყოლებული, მის სიცოცხლეს სრულად ეს სახლი წარმოადგენდა.
ბანდიტებისთვის ეს იყო იდეალური სამიზნე. ისინი დიდი ხანია ამავე მეთოდით მოქმედებდნენ: ადევნებდნენ თვალს ხანდაზმულ, მარტოსულ ადამიანებს,
რომლებმაც ცხოვრების განმავლობაში საკუთარ ძალებსა და შრომაში სახლები ააგეს, შემდეგ მიდიოდნენ „სასაუბროდ“, აშინებდნენ, ზეწოლას ახდენდნენ, ემუქრებოდნენ — და ბოლოს, ყოველივე ძვირფას ნივთს იტაცებდნენ.
ლიდერი, მუქარით სავსე თვალებით, პირველმა მიირბინა ბებიასთან. მაგიდასთან დაჯდა, მიმოიხედა, თითქოს დარწმუნდა, რომ ოთახში არავინაა, ვინც მის სიტყვებს წინააღმდეგობას გაუწევდა, და მშვიდი,
მაგრამ მკვეთრი ტონით უთხრა, რომ საუკეთესო გამოსავალი იქნებოდა, ბებიას სახლს მშვიდობიანად გადაეცა. დაჰპირდა, რომ წინააღმდეგობის შემთხვევაში, შედეგი საშინელი იქნებოდა.
ბებია შეშინებული იყო, მაგრამ მიუხედავად ამისა, წინააღმდეგობას გაუწევდა. ეს სახლი მისი სიცოცხლის ნაყოფი იყო — მისი და ქმრის ხელით დადებული თითოეული აგური, ყოველი კედელი,
თითოეული წყვილი ფარდა, რომელიც მათ ერთად ააშენეს, მისთვის სულიერი სიმდიდრე იყო. ბებია იცოდა, რომ არაფრის მიუხედავად, ამ სახლს უცხოებს ვერ გადასცემდა.
რამდენიმე დღის შემდეგ ბანდიტები დაბრუნდნენ, მაგრამ ახლა საუბარი აღარ იყო საჭირო. ღამით მოვიდნენ, ხელში ბენზინის ქილებით. მუქარით პირდაპირ უთხრეს: ან სახლს თავად დატოვებ, ან შენთან ერთად დაიწვება.
ბებია მუხლებზე დაეცა, ხვეწნა დაიწყო. თქვა, რომ წასასვლელი არსად ჰქონდა, რომ სრულიად მარტო იყო, რომ სხვა ოჯახი არ ჰყავდა. ევედრებოდა, რომ თუნდაც ერთი სახურავი დაეტოვებინათ.
მაგრამ ბანდიტებმა მხოლოდ ცივი სიცილი გაუგეს:— „ცოცხალი დიდხანს არ იქნები, ახლა სახლი გვჭირდება. არავის შეგვიბრალებია.“
როდესაც ერთ-ერთმა ქილა გახსნა და იატაკზე ბენზინი დაუსხა, სიბნელიდან უეცრად გამოვიდა რაღაც, რასაც ბანდიტები ვერასდროს ელოდნენ.
დაბალი, მრისხანე ღრიალი გაისმა. ზურგში კანკალი დაეწყო ერთ-ერთ ბანდიტს.— „ძაღლი ხომ არაა?“ — იკითხა მეორემ.— „არა… ეს ძაღლი არაა…“ — გახმიანდა მეორე, უკვე ბინძური შიშისგან.
სიბნელიდან ფოცხვერი გამოხტა — უზარმაზარი, ძლიერი, ყვითელი თვალებით, რომელთა შუქიც თითქოს მუქარას ავრცელებდა. ბებია მაშინვე ცნობდა მას:
პატარა ასაკში მოინახულა, გამოჯანმრთელებამდე უვლიდა, აჭმევდა, უვლიდა.ცხოველი შეუჩერებლად ეცა ბანდიტებს. ერთმა ადგილზე დაიქცა,
ტკივილისგან ყვიროდა, დანარჩენები კი პანიკაში გაიქცნენ, მიატოვეს გაზის ბალონი, მუქარა და სახლიდან გაქრნენ.ბებიას სახეზე შვება და განცდა გამოისახა:
მისი სიცოცხლის ნაყოფი კვლავ შენარჩუნდა. სახლში სიჩუმე დაბრუნდა, მაგრამ ახლა ეს სიჩუმე უკვე დაცულ და დამშვიდებულ სამყაროს ჰგავდა,
რადგან ერთმა ძველმა მეგობარმა — ერთგულმა, ენთუზიაზმით სავსე ცხოველმა — დაამტკიცა, რომ სიყვარული და ერთგულება უფრო ძლიერი იყო, ვიდრე ნებისმიერი შური ან ძალადობა.
ბანდიტებისთვის ეს ღამე არასოდეს დაივიწყებოდა. ის, რასაც ისინი გეგმავდნენ, შეცვლილი აღმოჩნდა: მათ თავიანთი სისასტიკე ვერ აღასრულეს,
რადგან არასოდეს ელოდნენ, რომ სუსტი ბებია, რომელიც მარტომ ცხოვრობდა, არ იყო ისეთი უსუსური, როგორც მათ ეგონათ.დღეები გადიოდა,
მაგრამ ბებია იცოდა, რომ ცხოვრება კვლავ უწინდელივით მშვიდი იყო. მის გვერდით ახლა ისიც იყო, ვინც ერთხელ გადაარჩინა, როგორც სულიერი დამცველი და მეგობარი.
მისმა ერთგულმა მეგობარმა, ფოცხვერმა, დაამტკიცა, რომ რთულ მომენტებში ერთადერთი, რაც მართლა მნიშვნელოვანია — ეს სიყვარული, ერთგულება და კეთილი სულის დაცვაა.
ბანდიტები კი აღარასოდეს გაბედავდნენ მსგავსი მოქმედება. თითოეული მათგანი, ვინც იმ ღამეს სცადა ბებიას დაშინება, წარსულში დარჩა,
როგორც შიშის და მარცხის სიმბოლო. ბებია კი დარჩა ცოცხალი, საკუთარ სახლში, სიხარულით აღსავსე თვალებით, იცოდა, რომ იგი აღარასოდეს აღმოჩნდებოდა მარტოდ.
ეს ამბავი გვასწავლის, რომ უსუსურობის ფარი ხშირად უფრო ძლიერი ხდება, როცა მას სულიერი სიმტკიცე და ერთგული მეგობარი ამაგრებს.
სიცოცხლე, სიყვარული და ერთგულება შეიძლება გაცილებით უფრო ძლიერი აღმოჩნდეს, ვიდრე შურისძიება, ძალადობა და მუქარა.
ბანდიტების მუქარა და სისასტიკე მხოლოდ დროებითია, მაგრამ სიმართლისა და ერთგულების ძალა — მარადიული.
