სუპერმარკეტის გადატვირთულ ავტოსადგომზე ჩვეულებრივი შუადღე მოულოდნელად გადაიქცა მოვლენად, რომელიც იქ მყოფებს დიდხანს დაამახსოვრდებოდათ.
ხანდაზმული ქალი ნელა გადადიოდა ავტოსადგომზე, წინ მიაგორებდა თავის საყიდლების ურიკას. მისი ყოველი ნაბიჯი მძიმე და ფრთხილი იყო — ასაკისა და დაღლილობისგან გამოწვეული.
ურიკაში მხოლოდ რამდენიმე ჩანთა იდო, მაგრამ მისთვის ეს მთელი კვირის საკვები იყო. ის ხშირად ჩერდებოდა, რომ მანქანებს გზა დაეთმო და ცდილობდა არავის შეშლოდა.
გარემო ხმაურიანი და ქაოსური იყო. ძრავები მუშაობდა, საბარგულები იხსნებოდა და იხურებოდა, ადამიანები ჩქარობდნენ ისე, რომ ირგვლივ თითქმის არ იყურებოდნენ.
ქალი თავჩაქინდრული მიდიოდა, მხოლოდ გზაზე იყო კონცენტრირებული, იმედით, რომ მშვიდად მივიდოდა სახლში.და მაშინ ეს მოხდა.
ურიკის ერთ-ერთი ბორბალი ასფალტში არსებულ პატარა ბზარში გაიჭედა. უეცარმა ბიძგმა ურიკა გვერდზე გადახარა და ოდნავ შეეხო იქვე გაჩერებულ შავ მანქანას.
თითქმის შეუმჩნეველი შეხება იყო.არანაირი ნაკაწრი. არანაირი დაზიანება.მაგრამ მანქანის მფლობელისთვის ამას მნიშვნელობა არ ჰქონდა.
მძღოლის კარი ძალადობრივად გაიღო.გადმოვიდა ახალგაზრდა მამაკაცი — უკვე გაბრაზებული, სანამ სიტუაციას ბოლომდე გაიგებდა. მაღალი, დაძაბული და აგრესიული თავდაჯერებულობით სავსე, მან მაშინვე ხანდაზმულ ქალს შეხედა.
— რას აკეთებთ?! — უყვირა და სწრაფად მიუახლოვდა. — იცით საერთოდ ეს მანქანა რა ღირს? ახლახან ვიყიდე! ის თქვენს მთელ ცხოვრებაზე ძვირია!
ქალი შეშინდა.— მაპატიეთ… შემთხვევით მოხდა… არ მინდოდა…მაგრამ ის აღარ უსმენდა.
მან ხელი გაატარა მანქანის კარზე, თითქოს დაზიანებას ეძებდა, რომელიც არ არსებობდა და საკუთარ ბრაზს კიდევ უფრო ამძაფრებდა.
— გადაიხდით, — ცივად თქვა მან. — ახლავე. ათასობით დოლარს.ქალი შოკში იყო.— ასეთი ფული არ მაქვს… ძლივს ვიყიდე საჭმელი… თქვენს მანქანას არაფერი სჭირს…
ეს კი მას კიდევ უფრო აგრესიულს ხდიდა. საქმე უკვე არა დაზიანებაში, არამედ ძალაუფლებაში იყო.უეცრად მან აიღო ერთ-ერთი სასურსათო ჩანთა და ამოაბრუნა.
საკვები ასფალტზე გაიფანტა.ქალმა შეძახილი ამოუშვა და მაშინვე დაიჩოქა, ცდილობდა რაც შეიძლებოდა გადაერჩინა.— ეს ჩემი ბოლო ფული იყო…
— ჩურჩულებდა ის, ხელები უკანკალებდა.გარშემო ხალხი გაჩერდა. პატარა ბრბო შეიკრიბა. მაგრამ არავინ ჩაერია — მხოლოდ უყურებდნენ.
მაშინ ბრბოდან ხანდაზმული მამაკაცი გამოვიდა.ისიც ასაკოვანი იყო, თეთრი თმით, ოდნავ მოხრილი, მაგრამ მისი მზერა მშვიდი და მტკიცე იყო. ნელი, მაგრამ დარწმუნებული ნაბიჯებით ქალსა და ახალგაზრდას შორის დადგა.
— საკმარისია, — თქვა მან მშვიდად. — თავი დაანებე ამ ქალს.ახალგაზრდამ ირონიულად გაიღიმა.— და შენ ვინ ხარ, რომ მელაპარაკები? გაეცალე გზას, სანამ შენც მიწაზე არ აღმოჩნდები.
მაგრამ მამაკაცი არ განძრეულა. ის ადგილზე დარჩა.— გითხარი, საკმარისია.წამით ყველაფერი გაჩუმდა.შემდეგ ახალგაზრდა მამაკაცმა ის ძლიერად უბიძგა.ხანდაზმული კაცი ასფალტზე დაეცა.
ბრბოში ჩურჩული გაისმა. ქალი შეშფოთებით შეჰყვირა. მაგრამ მაინც არავინ ჩაერია.ახალგაზრდა გარშემო იყურებოდა, თითქოს გამარჯვებული იყო.
მაგრამ ის ცდებოდა.ნელა, ხანდაზმული მამაკაცი წამოდგა. მან მტვერი მშვიდად ჩამოიფერთხა ქურთუკიდან და ახალგაზრდას შეხედა.— შეცდომა დაუშვი, — თქვა მან წყნარად.
მისი ხმა გარემოს უცნაურ დაძაბულობას ანიჭებდა.ახალგაზრდა შეტევაზე გადავიდა.
მაგრამ ხანდაზმული მამაკაცი საოცარი სისწრაფით და სიზუსტით დაიძრა. მან გვერდი აუარა შეტევას, გადაამისამართა მოძრაობა და რამდენიმე კონტროლირებულ მოქმედებაში მიწაზე დააგდო მოწინააღმდეგე.
რამდენიმე წამში ყველაფერი დასრულდა.სიჩუმე ჩამოვარდა.ახალგაზრდა მიწაზე იწვა — შოკში, დამარცხებული, დაკარგული თავდაჯერებულობით. ცდილობდა წამოდგომას, მაგრამ ვერ ახერხებდა.
ხანდაზმული მამაკაცი მშვიდად იდგა მის თავზე.— დაიმახსოვრე, — თქვა მან ჩუმად. — ასაკი სისუსტეს არ ნიშნავს.შემდეგ იგი შემობრუნდა.
დახმარა ხანდაზმულ ქალს წამოდგომაში და დაიწყო მისი გაფანტული პროდუქტების შეგროვება.ცრემლიანი თვალებით ქალმა ჩუმად თქვა:
— მადლობა… არ ვიცი, თქვენს გარეშე რა დამემართებოდა…მამაკაცმა ოდნავ თავი დაუქნია.— არასდროს უნდა გაიარო უსამართლობის გვერდით, — თქვა მან. — და არასდროს იფიქრო, რომ ასაკი სისუსტეს ნიშნავს.
