– დედა ამბობს, დღეს უნდა ამოვიღოთ კარტოფილი. გამოდექი, ნუღარ დაიგვიანებ, ტაბლეტა მიიღე და წავიდეთ.– გაგიჟდი, თუ ყრუდ ხარ გახდილი?
ოლგა გრძნობდა, როგორ ეცემა თავზე სიტყვები, თითქოს ვიტალიკის ხმა მხოლოდ ხმა არაა, არამედ ჩაქუჩია, რომელიც ტვინში ურტყამს. შუქი, რომელიც ფარდის ხვრელებიდან შედიოდა, თვალებს წვავდა როგორც დაიწნული ლითონი.
მისი ყელი წვავდა როგორც წვრილი ქაღალდი, პირი გშროდა როგორც უდაბნო, სავსე ქვიშითა და ცეცხლით. სხეული კანკალებდა, მაგრამ კანი მაინც წვავდა სიცხისგან.ვიტალიკი იდგა, როგორც გენერალი, მზად ომისთვის… კარტოფილის წინააღმდეგ.
ძველი, ვიწრო ტალღოვანი ჯინსი ეცვა, ფლანელის მაისური სარდაფის სუნს აფრქვევდა. ოლგა თითქმის ხედავდა, რომ მამაკაცი, რომელსაც უყვარდა, ახლა უცნაური, მკაცრი და მუქარიანი გახდა.
– ვიტა… – სცადა სუსტება სიტყვებში გადმოეცა, ხმაც ჩახლართული და უცხო გაისმოდა. – ცუდად ვარ… სიცხე მაქვს… თერმომეტრი…ვიტალიკმა არც კი შეხედა საწოლის გვერდით დადებულ თერმომეტრს.
– მე შენს ოცდაცხრა გრადუსზე არაფერი მაინტერესებს! – ყვიროდა. – დედა ამბობს, უნდა ადგე და ამოიღო კარტოფილი! გაიგე? თუ არა, შენს ცხოვრებას საშინელებად ვაქცევ!ოლგამ თვალები დახუჭა და საწოლი უეცრად კოშმარის ცხელსაგზაოი ატრაქციონად იქცა.
ყოველი მოძრაობა ტკივილით ივსებოდა, ყოველი სიტყვა – ახალი დარტყმა. კბილებს კბილებს ქვემოთ ორი ნაჭრის ხალათი შეიკრიბა, სიცხე და სუსტება სრულიად წყვეტდა ძალას.
– ვერ შევძლებ… – ჩურჩულებდა, თითქმის სუნთქვის გარეშე. – ფეხები მატყლივით მაქვს, მუჭკი მაქვს, გული ძალიან სწრაფად მესხის… რა კარტოფილი? ვიტალიკ, წვიმა იქნება…
– ზუსტად! – ყვიროდა ვიტალიკი, ოლგა შეკუმშული. – სანამ დაიწყებს წვიმა! თორემ ყველაფერი დაურხდება! გინდა, დედა შიმშილით მოკვდეს ზამთარში? რომ იყიდოს რაღაც ქიმიური სურსათი “პიატეროჩკაში”?
მან ოთახში მირბინა, ფეხსაცმელებით დარტყმებით ირტყმოდა იატაკს, თითქოს ომის ფარებით. ოლგა ცდილობდა რაციონალურად დაელაპარაკა, ფულზე, გონივრულ გადაწყვეტილებებზე, მაგრამ ვიტალიკი არაფერს ისმენდა. მისი “საპატივისცემო” და “სამსახურის გრძნობა” ყველაფერზე უფრო ძვირფასი იყო – ოლგას სიცოცხლეზე მაღლა.
– ჩააცვი თავი! – ბრძანა და პანტალონები მის სახეზე ესროლა. – ხუთი წუთი გაქვს. თუ არა, მე გაგაცმევ და გპირდები, სასიამოვნო არ იქნება.ყოველი სიტყვა დარტყმა იყო, ყოველი მოძრაობა წამების იარაღი. ოლგას შიში დნებოდა და ცივი, მყინვარე სიბრაზედ გარდაიქმნებოდა.
მამაკაცი, რომელიც უყვარდა, ახლა მხოლოდ ნიღაბი იყო, რომელიც დომინანტობასა და ჩაგვრას ასახავდა. მისი სიბრაზე, კრისტალურად სუფთა და ცივი, უფრო ძლიერი იყო ვიდრე სიცხე.
როცა ვიტალიკი მის ნივთებს დაეუფლა, ოლგას თავში რაღაც გასკდა. მისი ხელები, სიცხე, დაღლილი სხეული იარაღად იქცა. მან ჩამოიგდო ჩანთები, დახია, ესროლა ყველაფერი, რაც ვიტალიკის ძალას წარმოადგენდა – სვიტერები, პანტალონები, ნივთები, თევზის ბატონი – შავ ჩანთებში.
ვიტალიკი დაიბნა, ყვიროდა და ცდილობდა ჩარევას. ოლგამ ფიბრილურ მდგომარეობაში ყველა თავდასხმა გადაურჩია. მისი ხმა ჯადოსნური სიმშვიდე გახდა:– არ მომეკარო. ეს დასრულდა.
მან ჩანთები აიწია აივანზე. წვიმა დაიწყო, ბინა ელოდა მათ. ნივთების კაკუნი ძველ დამორჩილების დაკრძალვის ხმა იყო. ვიტალიკი წყენისგან ცდილობდა თავის ძვირფას ნივთებს გადაერჩინა, შეუიარაღებლად გაუსრიალდა, ბინძურში ჩაეშვა. ოლგა დარჩა, მოძრავი არ იყო, საკუთარი ცხოვრების და ტერიტორიის მმართველი.
– შენი პატივისცემა? – ჩურჩულებდა. – შენი ავტორიტეტი? არასდროს გიყვარდა. დასრულდა.მშვიდად დახურა კარი, დაეშვა საწოლზე, სუნთქავდა ღრმად, მაგრამ მისი გული ბოლოს თავისუფალი იყო.
სიცხე თანდათან განიდიდა, სიბრაზე მშვიდობად გადაიქცა. ვირუსი, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში აწუხებდა, აღარ იყო მისი ქმარი – ეს იყო თავად დაავადება.– დედა ამბობს…
– ჩურჩულებდა ოლგა, ნაზად იღიმოდა. – ამიტომ ამოიღე, ვიტალიკ… ამოიღე უმადლამდე. მე ვიძინებ.და პირველად მრავალი წლის შემდეგ, მან მართლაც გამოფხიზლებით გაიგო ძილი.
