ცივი ჩაი ჭიქაში უკვე დიდი ხნის წინ დაკარგავდა ყოველგვარ გემოს, მაგრამ მაინც ისე ვუჭერდი ხელს, თითქოს სწორედ ის მაკავებდა დაშლისგან. ყინულივით თითები არ მიშვებდა, მზერა კი ფერმკრთალ ცვილის სუფრაზე მქონდა მიჯაჭვული, თითქოს იქიდან ველოდი პასუხს იმაზე,
რაც ირგვლივ ნელ-ნელა იშლებოდა. ვიწრო, ძველ სამზარეულოში სიჩუმე უბრალოდ სიჩუმე არ იყო — უფრო დამხრჩობი სიმძიმე, რომელიც ნელ-ნელა მაწვებოდა.
— აიღე ფული და შენი საქმე გააკეთე, — ცივად თქვა მარგარიტა ედუარდოვნამ, ჩემი საქმროს დედამ, და აბრეშუმის შარფი გაისწორა, თითქოს ასეთ მომენტშიც კი სრულყოფილება მნიშვნელოვანი იყო.
ბანკნოტების შეკვრა რბილად გასრიალდა მაგიდაზე და გაჩერდა გაბზარულ შაქრის ქილასთან. თითქოს თვითონაც ზიზღით შეჩერდა იმასთან, რასაც ნიშნავდა. ქალმა შემომხედა — არა როგორც ადამიანს, არამედ როგორც დაბრკოლებას.
— მარგარიტა ედუარდოვნა… გესმით რას ამბობთ? — ხმა მიკანკალებდა, მაგრამ არ გავჩუმებულვარ. — ორსულად ვარ. ეს ცოცხალი ბავშვია. ჩვენი — მაქსიმთან ერთად.
მის ტუჩებზე პატარა, სასტიკი ღიმილი გადაიშალა.
— ნუ გამაცინებ, გოგო. ჩემს შვილს მომავალი აქვს. ბანკის კარიერა, სტატუსი, ცხოვრება. არა საფენები და სიღარიბე.
იმედი დედისკენ მივაბრუნე. სვეტლანა იურიევნა — მკაცრი, დაღლილი ქალი, რომელიც ყოველთვის მეუბნებოდა: „მე შენ გვერდით დავდგები“. მაგრამ ახლა მხოლოდ წინსაფარს უჭერდა ხელს, თითქოს ეს უშველიდა არ ჩამოშლილიყო.
— დედა… გთხოვ — ჩავჩურჩულე.
მაგრამ მან არ შემომხედა.
ქალმა განაგრძო, თითქოს განაჩენს კითხულობდა:
— სვეტლანა, ჭკვიანი ქალი ხართ. უთხარით. ეს ფული კლინიკისთვის საკმარისია. მეტიც კი დაგრჩებათ.
და წავიდა. მისი ჩექმის კაკუნი დიდხანს რჩებოდა სამზარეულოში.
მე მაგიდისკენ მივედი.
— დედა… მითხარი, რომ ეს სიმართლე არ არის.
სვეტლანა იურიევნამ კონვერტი გახსნა. წამით უბრალოდ უყურებდა ფულს. მერე ნელა ჩემკენ გასწია.
— ხვალ მოაგვარებ.
სამყარო ჩემში გადაიხარა.
— ეს ჩემი შვილია! — ამოვიყვირე. — შენი შვილიშვილი!
მისი სახე გამკაცრდა.
— მე ჩემი ცხოვრება შენს გამო დავთმე. გინდა, შენც ასე დასრულდე? ქმარი არ გყავს, მომავალი არ გაქვს. მაქსიმი შენზე დაქორწინებას არც აპირებს.
ეს სიტყვები არ ითქვა — დარტყმებად მომხვდა.
— მაშინ წადი, — ცივად დაამატა. — თუ არ გააკეთებ, აქ ადგილი აღარ გაქვს.
ჰაერი უცებ ზედმეტად პატარა გახდა.
ოთახში გავედი. ძველი ჩანთა ავიღე და ყოველი მოძრაობა ისე მტკიოდა, თითქოს სხვის ცხოვრებას ვალაგებდი. ტანსაცმელი, საბუთები, მოგონებები — არაფერი აღარ იყო მყარი.
სადარბაზო ცივი იყო, როგორც განაჩენი. ოლიას დავურეკე.
— ოლ… წასასვლელი არსად მაქვს.
— არ გაინძრე! მოვდივართ!
ნახევარ საათში მოვიდნენ. ოლიამ ჩამეხუტა და იმ ჩახუტებაში თითქოს ყველა ჩემი დამსხვრეული კედელი კიდევ ერთხელ გაიბზარა.
— სად მივდივართ? — იკითხა პაშამ.
— სოსნოვკაში.
გზა გრძელი იყო, ხეების ჩრდილები თითქოს უკან გვიწვდებოდნენ ხელს. მაქსიმის სიტყვები მიტრიალებდა თავში: „ეს შენი პრობლემაა“.
სოფელი კვამლისა და ძაღლების ყეფის სუნით შეგვეგება. ძველი სახლი კიდეზე იდგა, თითქოს დავიწყებული.
შიგნით — მტვერი და სიჩუმე.
პირველ ღამეს არ დამძინებია. დალაგება დავიწყე, მხოლოდ იმისთვის, რომ საკუთარ ფიქრებს არ მოვესმინე. მერე უჯრა გაიჭედა. გამოვქაჩე.
პაკეტი ჩამოვარდა.
ძველი ფურცლები. ფოტოები.
პირველივე ფოტოზე გავიყინე.
მამაჩემი იყო.
ცოცხალი. საავადმყოფოს საწოლში, ფერმკრთალი, დამსხვრეული.
ქაღალდის კუთხეში ეწერა: „სიბრალულის სახლი“.
თარიღი — გასულ წელს.
მეუბნებოდნენ, რომ ათი წლის წინ გარდაიცვალა.
ხელი მიკანკალებდა, როცა წერილს ვკითხულობდი. ბებიას ხელწერა იყო:
„დაშკა, შენი მამა ცოცხალია. სვეტლანამ მოგატყუა. იპოვე ის.“
სამყარო ისევ დაიძრა — მაგრამ ახლა სხვანაირად: უკან.
მეორე დღეს ვიპოვე.
ნაცრისფერ შენობაში იწვა კაცი, რომელიც ერთხელ მამაჩემი იყო, ახლა კი მხოლოდ ჩრდილი.
— მამა? — ჩავჩურჩულე.
ნელა გაახილა თვალები.
— დაშკა… მითხრეს, რომ არ გინდა ჩემი ნახვა…
იქ დავიშალე.
მაგრამ სახლში წავიყვანე.
და ცხოვრება, რომელიც აქამდე მქონდა, საბოლოოდ დასრულდა.
დროის შემდეგ ჩემი შვილი, ეგორი, დაიბადა. მამაჩემი ნელ-ნელა დაბრუნდა ცხოვრებაში — ყოველდღე ოდნავ უკეთ.
მეგონა, წარსული უკვე აღარ მომძებნიდა.
მაგრამ ერთ წელიწადში კარზე დააკაკუნეს.
მაქსიმი იდგა კართან. მის გვერდით დედა. ავადმყოფი პატარა გოგონით.
— დაგვეხმარე, — თქვეს.
ბავშვს შევხედე. მერე ქაღალდს.
და პირველად არ ამიკანკალდა.
— ეს ბავშვი შენი არ არის, — ჩუმად ვთქვი.
სიჩუმე, რომელიც მოჰყვა, სიტყვებზე მძიმე იყო.
მარგარიტა ედუარდოვნა ჩაიკეცა.
მაქსიმი ისე მიყურებდა, თითქოს ისევ იმ ადამიანის მართვა შეეძლო.
— ყველაფერი გაანადგურე.
გამეღიმა.
— არა. შენ გაანადგურე.
წავიდნენ.
ორი თვის შემდეგ დედაჩემი იდგა კართან.
— წასასვლელი არსად მაქვს…
სახლიდან მამაჩემი გამოვიდა.
ქალი გაფითრდა.
— კოლյա?..
— წადი, — ვთქვი.
კარი დაიხურა.
შიგნით პურის სუნი იდგა. ბავშვის სიცილი.
და პირველად ვიგრძენი, რომ აღარ გავრბოდი.
არამედ ვცხოვრობდი.
