ქუჩაში ოთხი ხულიგანი თავს დაესხა პირუკით მოსიარულე მოხუც კაცს და ის მიწაზე დამხო, ხოლო ფეხით მოსიარულეები უხმოდ უცქერდნენ, ვერ ბედავდნენ ჩარევას. სწორედ იმ მომენტში შავი მანქანა ნელ-ნელა გაჩერდა ტროტუარის გვერდით და შემდეგ მოხდა რაღაც, რამაც ყველას შოკში ჩააგდო 😱😨
დილა ნაცრისფერი იყო, ჰაერი კი ცივი. ქუჩაში თითქმის არ მოძრაობდნენ მანქანები, ავტობუსები ხმაურობდნენ, ადამიანები კი თავიანთ საქმეზე ჩქარობდნენ. არცერთი ადამიანი არ შენიშნა თხელი, თმაწვერო მოხუცი, რომელიც მძიმე ნაბიჯებით, ორ ხის პირუკაზე დაყრდნობით მოძრაობდა.
ყოველ ნაბიჯს ბრძოლის ფასად აკეთებდა, ნელა, თანმიმდევრობით. გაჩერდა, რომ ამოისუნთქა, შემდეგ კი გააგრძელა გზა, თვალებში კი ჩუმი გონებაგახსნილობის ნაპერწკალი ირეკლებოდა.მეტსაფეხურაზე ოთხი ახალგაზრდა იდგა, მოკლე თმით, ტატუირებული ხელებით და მძიმე ჯაჭვებით ყელზე.
თვალებში უგულებელყოფილი უპირატესობის ცეცხლი ციმციმებდა, მათი სიცილი კი პირქუშ ქუჩაზე უკარნახავად განახლებდა ხმას.— შეხედეთ, ვინ მოდის! — გაიღიმა ერთ-ერთმა, ხმით სავსე ირონიით.— ალბათ ჩვენს პენსიას გაუზიარებს, — დაემატა მეორემ, თითებით მუქარის ჟესტით.
მათ ნაბიჯები ნელ-ნელა მიუახლოვდა მოხუცს და გზა გადაუღობეს. კაცი შეხედა მათ და მაშინვე მიხვდა, რომ შემთხვევითი შეხვედრა არ იყო. სახეზე შოკის და შიშის ნარევი ჩანდა, მაგრამ ხმა მაინც თბილი დარჩა.
— ბიძია, ნუ ვიქნებით ისე, თითქოს უბრალოდ ვესაუბრებით, — ეჩურჩულა უმაღლესმა, ახლოს მოიჭრა. — გადასეცით ფული.— არაფერია ჩემთან, — დაბნეულმა მობზრიალებულმა თქვა მოხუცმა. — უბრალოდ შინ მივდივარ.
ახალგაზრდები იცინოდნენ და ერთმანეთს ცემდნენ, ერთ-ერთი უხეშად დააწვინა მხარზე, პირუკა ხელიდან მოექცა, და მოხუცი ნელა და მძიმედ დაეცა ასფალტზე. მეორე პირუკა ხმაურით დაეცა მის გვერდით.
— შეხედეთ, როგორ დაიცალა! — გაიკრიჭა ერთ-ერთი ხულიგანი.— ალბათ ახლა გახსენდება თავისი ფული, — დაამატა მეორე, ირონიულად.ფეხით მოსიარულეები ყველაფერს ხედავდნენ. ზოგი ნელა გაიარა, ზოგი კი თვალს აცილებდა, თითქოს არაფერი მომხდარიყო. არავინ ბედავდა ჩარევას.
მოხუცი ცდილობდა წამოდგომას, ხელები ირხეოდა, სახე კი ტკივილისგან კაპიტალურად შეეშალა.— გთხოვთ… დატოვეთ მე… — ჩურჩულით, ხმა თითქმის ხმაურში დაიკარგა.და სწორედ იმ მომენტში ნელ-ნელა გაჩერდა ტროტუარის გვერდით დიდი შავი Rolls-Royce.
მანქანა იშვიათობა იყო ამ უბანში და მაშინვე ყურადღება მიიქცია. კარი ნელ-ნელა გაიღო და ოთხოცდაათი წლამდე მამაკაცი გადმოვიდა მუქი ქურთუკით, უკან ორი დიდი ბოდიათი.ხულიგანებმა თავდაპირველად არაფერი შენიშნეს.
როდესაც ერთ-ერთმა თავი ასწია და სამ კაცს დაინახა, მისი ღიმილი გაქრა, შეცვალა შიშმა.— დატოვეთ მოხუცი, — მშვიდად თქვა მამაკაცმა, ხმით კი მკაცრი ძალის ძახილი ჩაცვივდა. — ასე თამაშობთ უფროს ადამიანებზე, როცა სხვების წინააღმდეგ მეშინია?
ხულიგანებმა ერთმანეთს გახედეს. ახლა სრულიად განსხვავებულები ჩანდა. კუნთები გადმოწეული ჰქონდათ, თვალებში კი გაურკვევლობა სჩანდა.— ბოდიშით… უბრალოდ… — მორცხვად უთხრა ერთ-ერთმა.— შეცდომაში ვიყავით, — დაამატა მეორემ. — ვერ ვიცოდით, ვინ იყო.
მამაკაცის მზერა სუსტი დარჩა, თუმცა ნაზ ღიმილი გადმოსცვივდა.— მათ ბოდიში მოუხადეთ, — მარტივად თქვა, მაგრამ ხმა ბრძანებულებით აღივსო.რამდენიმე წამი სიჩუმე იყო. ყველაზე მაღალ ხულიგანს ნელ-ნელა მოიჭრა მოხუცთან.
— ბოდიში, ბიძია… ცუდად მოვიქეცით.— დიახ… ბოდიში, — თქვეს დანარჩენებმა, ხმა ახლა უკვე კანკალით და თავშეკავებით იყო.როდესაც წავიდნენ, მამაკაცი მოიხარა და დაეხმარა მოხუცს წამოდგომაში. ნელ-ნელა პირუკები გაუწოდა, შემდეგ მოულოდნელად ძლიერად გადაეხვია. მოხუცმა გაოცებით შეხედა.
— ბოდიშით… ვიცნობთ ერთმანეთს? — ჰკითხა.მამაკაცი გაიღიმა.— ადრე თქვენი სკოლის ავტობუსი ვმართავდი.მოხუცმა წარბები შეკრა, ეცადა დაემახსოვრებინა.— ერთხელ სკოლაში დამიძახეს, როდესაც გიმნაზიელებმა დაგვაყენეს გაჩერებაზე — განაგრძო მამაკაცმა.
— მაშინ თქვენ დაიცავით ჩვენ შორის და თქვით: „არასდროს შეგეშინდეს საკუთარი თავისა და სხვების დაცვა.“მოხუცს მადლიანი მზერა გაეპარა.— ამას სამუდამოდ დავიმახსოვრე. და იცით რა? იმ დროიდან ვეღარაფრის მეშინია.
როდესაც მამაკაცი ისევ მანქანაში ჩაჯდა, ორი ბოდიაც გვერდით დაუდგა, მოხუცი კი ნელ-ნელა სახლში დაიძრა. დილაური ქუჩა შეიცვალა; შიშის ნაცვლად გაჩნდა გაოცება და მადლიერება, ფეხით მოსიარულეები კი ჩურჩულით საუბრობდნენ, რა მოხდა.
შავი მანქანა წავიდა, თუმცა მამაკაცის მესიჯი სამუდამოდ დარჩა მოხუცის გულში: გამბედაობა და კარგი მაგალითი არასდროს ქრება და ყოველთვის არის ვინმე, ვინც დაგიცავს, როცა მსოფლიო უხმოდ უყურებს.
