ჭორები სწრაფად გავრცელდა: მილიარდერი ავარიის დროს მაშინვე გარდაიცვალა. ყველა ტელეარხი აჩვენებდა ერთსა და იმავე დამწვარი მანქანის კადრებს, იმავე სათაურებს, იმავე დარწმუნებას — გადარჩენილი არავინ იყო.
ყველამ დაიჯერა.მაგრამ ისინიცდებოდნენ.რადგან მე ვიპოვე იგი.
როგორც კი მომსახურების კარი დავხურე, სასახლის შიგნიდან წამოსული მუსიკა და იძულებითი სიცილი შორეულ ექოდ გადაიქცა.
შიგნით იყო სინათლე, ფუფუნება, შამპანური. გარეთ — სიბნელე, ცივი ჰაერი და სიჩუმე, რომელიც გულზე გეყრდნობოდა.
მიწა იყო მშრალი და ბზარებით დაფარული. ზეთისხილის იშვიათი ხეები ჩრდილებივით იდგნენ. ქარიც კი თითქოს სუნთქვას იკავებდა.
მე მძიმე ჩანთები მეჭირა
— თითქმის ხელუხლებელი ლობსტერი, ოდნავ შეხებული ხიზილალა, ნახევრად ცარიელი შამპანურის ბოთლები. მდიდრების ნარჩენებიც კი ზედმეტად გამოიყურებოდა.
მეზიზღებოდა ეს სამსახური.
და კიდევ უფრო — სახლის ქალბატონი, ელეონორა უიტმორი.
სამი დღის წინ ის შავებში, ცრემლიანი თვალებით იდგა კამერების წინ.
ახლა კი იცინოდა.
ვიზეიმებდა.თითქოს არაფერი მომხდარა.პირველი ჩანთა გადავაგდე და მეორე ავიღე, როცა გავიყინე.
ხმა.ძალიან სუსტი.
როგორც გატეხილი ოხვრა.
„ვინმეა იქ?“ — ვიკითხე.პასუხი არ იყო.
მხოლოდ მცირედი მოძრაობა ქვის კედლის უკან.მივუახლოვდი.
და მერე — ბოთლი გამივარდა ხელიდან.
იქ კაცი იწვა.სისხლით დაფარული, ძლივს ცოცხალი… და მკერდზე სამი ჩვილი ჰყავდა ჩახუტებული.
„ალექსანდერ უიტმორი…“ — ჩავჩურჩულე.
„წყალი… გთხოვ… ჩემი ბავშვები…“
მაშინ არ დავინახე მილიარდერი.
დავინახე მამა.„ყველას ჰგონია, რომ მკვდარი ხარ…“„დადგმული იყო…“ — ჩურჩულით თქვა. „მუხრუჭები… მან გააფუჭა…“
„ელეონორამ?“პასუხი აღარ სჭირდებოდა.შორიდან მანქანის ფარები გამოჩნდა.დაცვა.„გთხოვ… ჩუმად…“ვიპოვე სამრეცხაოს ურიკა.
„არ გავიქცევით,“ — ვთქვი. „შიგნით შევდივართ.“
ბავშვები ფრთხილად ჩავდე, მასაც დავეხმარე.დაცვის კაცმა მკითხა:„რას აკეთებ?“„სამრეცხაო მიმაქვს.“მან ურტყა ურიკას.ხმა გაისმა.„რა იყო ეს?“
„ვირთხები,“ — ვთქვი.
მან შემიშვა.
შიგნით ყველაფერი მზად იყო.
ელეონორა დოკუმენტებს აწერდა ხელს.
„9:30… ყველაფერი მისი იქნება…“
მე შევჩერდი.
და გადავწყვიტე.
„მკვლელი!“ — დავიყვირე.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
„მოიტყუები!“ — იყვირა მან.
მე ურიკა გადავაბრუნე.
და ის წამოდგა.
ცოცხალი.
ჩვილებით ხელში.
სიმართლე გამოვლინდა.
ქაოსი დაიწყო.
ელეონორა დააკავეს.
მან ბოლოს შემომხედა.
„მადლობა… ჩემი ბავშვებისთვის…“
და მაშინ გავიგე —
ეს ფული არ იყო.
ეს არჩევანი იყო.
მოსამსახურის არჩევანი
