საკეტის ჩხაკუნმა მათრახივით დამარტყა.ბინძურ კიბის უჯრედის ფილებზე დავრჩი, ფეხშიშველი, ორი განსხვავებული ჩუსტით. მხრებზე თხელი ხალათი მეკიდა, მის ქვეშ — მხოლოდ ღამის პერანგი.
თებერვლის სიცივე თავისუფლად დაცურავდა კიბეში და მაშინვე ჩამეჭიდა კოჭებს, თითქოს ცოცხალი იყო — თითქოს ზუსტად იცოდა, სად უნდა ეტკინა ყველაზე მეტად.
— გადი, გაისეირნე, სანამ უფრო დამთმობი არ გახდები! — გაისმა ჩახშობილი ხმა რკინის კარის მიღმა.სერგეის ხმა არ იყო მთვრალი.ეს უფრო ადვილი იქნებოდა.
ეს ხმა იყო ფხიზელი.გამოთვლილი.ცივი.ზარი დავაჭირე. ერთხელ. ორჯერ. მერე დიდხანს და ჯიუტად, თითქოს თითი თავად გადაიქცა ჯიუტობად.
— ნუ შეიწუხებ თავს, პოლინა! — ახლა უკვე დედამთილის, გალინა პეტროვნას ხმა გაისმა. ხრინწიანი, კმაყოფილი. — როცა გადაწყვეტ კონტრაქტი სერგეის სახელზე გადაიფორმო, მაშინ ვილაპარაკებთ.
მანამდე იყინე იქ. იქნებ გონებაც გაგისწორდეს. ნახევარი საათი გაქვს. მერე პოლიციას დავურეკავ და ვიტყვი, რომ მაწანწალა აკაკუნებს.
ყინულივით ცივ კედელს მივეყრდენი. ვკანკალებდი.არა იმდენად სიცივისგან —რამდენადაც იმის გაცნობიერებისგან, რომ ხაფანგში მოვექეცი.
სამი წელი ქორწინებაში.სამი წელი ვიყავი „ძვირფასი პოლინკა“, სანამ სახლში შეკვეთებზე ნამცხვრებს ვაცხობდი და სახლში წვრილ ფულს ვიტანდი.
მაგრამ ერთი კვირის წინ დიდი კაფეების ქსელის ტენდერი მოვიგე — და მათში რაღაც საბოლოოდ გადაირთო.გუშინ საღამოს სერგეიმ კონტრაქტი დამიდო წინ.
— შენ ბიზნესში ვერ ერკვევი, — მითხრა ნაზად და კალამი მომაწოდა. — მოგატყუებენ. მოაწერე ხელი. მე ვიქნები დირექტორი. შენ კი გააგრძელე შენი პატარა ბისკვიტების ცხობა. ოჯახი ვართ, ბოლოს და ბოლოს.
ხელი არ მომიწერია.დილით გალინა პეტროვნამ „შემთხვევით“ იპოვა ჩემი ძველი შემნახველი წიგნაკი. სკანდალი წამებში აფეთქდა.
„ვირთხა.“„ფარული.“„ქმრის ზურგს უკან მალავს ფულს.“და ახლა აქ ვიდექი.ხალათის ჯიბეში ხელი ჩავყავი, რომ თითები გამეთბო — და რაღაც გლუვს შევეხე.ტელეფონი.
ავტომატურად ჩავიდე ჯიბეში, როცა კარის გაღებას ვაპირებდი კურიერისთვის, რომელიც არასდროს მოვიდა. ყველაფერი გათვლილი იყო.
კავშირი თითქმის არ იყო. ერთი ზოლი.ბატარეა: 12%.ვის დავურეკო?პოლიცია მინიმუმ ერთ საათში მოვა. მანამდე გავიყინები. მეგობარი ქალაქის მეორე ბოლოშია.
თითი თავისით გაჩერდა ერთ სახელზე:„დეიდა ნინა.“დედაჩემის და. ჩემი ერთადერთი ნათესავი.მთელი ცხოვრება სოფელში ცხოვრობდა — მეფუტკრეობა, ბაღი, მიწა ფრჩხილების ქვეშ, საუბრები ამინდზე და მოსავალზე.
რას დამეხმარება სამასი კილომეტრიდან?თანაგრძნობას? სიბრალულს?არჩევანი არ მქონდა.— ალო? პოლინა? — მიპასუხა ენერგიულად, თითქოს გვიანი ღამე არ ყოფილიყო.
— დეიდა ნინა… — ყბა ძლივს მემორჩილებოდა, კბილები მიკანკალებდა. — სერგეიმ გამაგდო. სიცივეში. ჩემი ბიზნესი უნდათ წამართვან. კიბეში ვარ… ჩუსტებში.
სიჩუმე.არანაირი მოთქმა.არანაირი სიბრალული.— მისამართი ვიცი, — თქვა ბოლოს. — იქ დარჩი. მეზობლებთან არ დააკაკუნო — ბინძურ თეთრეულს ადრეარ აფენენ. ვაგზავნი ადამიანს. მას ასლი აქვს.
— რის ასლი? — შევიტირე. — ეს ხომ სერგეის ბინაა…— გააკეთე ზუსტად ის, რასაც გეუბნები. დაელოდე. ოცი წუთი.ხაზი გათიშა.კედელთან ჩამოვჯექი და მუხლები გულზე მივიკარი.
ოცი წუთი.შიგნიდან ტელევიზორის ხმა და ჭურჭლის ჩხარუნი ისმოდა.ვახშმობდნენ.წყნარად ჭამდნენ ჩემს წვნიანს, სანამ მე ბეტონზე ვიჯექი.
ეს სიცივეზე მეტად მტკიოდა.მერე ქვემოთ შესასვლელი კარი ხმაურით მიიჯახუნა.მძიმე ნაბიჯები მოახლოებას დაიწყო.შემკრთალი შევხტი.
კიბის მოსახვევში კაცი გამოჩნდა. ძვირფასი ქაშმირის პალტო ეცვა, მოკლე თმა ჰქონდა, მშვიდი სახე. ხელში ტყავის ჩანთა ეჭირა. მის უკან ორი ძლიერი აღნაგობის კაცი იდგა ფორმაში — სწრაფი რეაგირების ჯგუფი.
კაცმა შემათვალიერა, შარფი მოიხსნა და უსიტყვოდ გამომიწოდა.— პოლინა ანდრეევნა? მე ვიქტორ სერგეევიჩი ვარ. ნინა ვასილიევნას ადვოკატი.თავი დავუქნიე და სითბოში შევეხვიე.
— შიგნით უნდა შევიდეთ. ნებას მაძლევთ?მან გასაღებები ამოიღო.არა ჩვეულებრივი.ჩხაკ. ჩხაკ.კარი გაიღო.შიგნით სერგეის ქათმის ბარკალი ეჭირა ხელში.
გალინა პეტროვნა სვამდა.როგორც კი დაგვინახეს, სერგეის ლუკმა ყელში გაეჩხირა, დედამ კი საცობი დააგდო.— შენ?! — იყვირასერგეიმ. — ესენი ვინ არიან?! პოლიციას ვურეკავ!
— საჭირო არ არის, — მშვიდად თქვა ვიქტორმა და საბუთები მაგიდაზე დადო.— ჩვენ უკვე აქ ვართ.
