გლებ ბორისოვიჩი მაგიდის თავში იჯდა, თითქოს უკვე ყველას ბედი ჰქონდა გადაწყვეტილი. ხელები მუცელზე ჰქონდა გადაჯვარედინებული და თავდაჯერებული მზერით მიყურებდა. მის გვერდით თამარა პეტროვნა მოწონებით უქნევდა თავს, ხოლო ჩემი ქმარი, ოლეგი, თვალს მარიდებდა.
— თქვენ, ახალგაზრდებმა, მხოლოდ ფულის ხარჯვა იცით, — თქვა ჩემმა მამამთილმა და თითით ნელა დააკაკუნა მაგიდაზე. — ჩვენ მთელი ცხოვრება ვშრომობდით და ფულის ფასი კარგად ვიცით. ამიტომ ვფიქრობ, ის საბანკო ბარათი, რომელზეც ბაბუაშენის მემკვიდრეობა ჩაირიცხა, ჩვენ უნდა მოგვცე. ამ ფულს სწორად გამოვიყენებთ. ავაშენებთ დიდ სახლს მთელი ოჯახისთვის და ყველა ერთად ვიცხოვრებთ.
ერთი წამით თვალები დავხუჭე. შიგნით ბრაზი მდუღარედ მიტრიალებდა, მაგრამ ხმა მშვიდი მქონდა.
— არა, გლებ ბორისოვიჩ. ამ ბარათს არ მოგცემთ. ეს ფული ჩემია და მხოლოდ მე გადავწყვეტ, როგორ გამოვიყენო.
ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოვარდა.
თამარა პეტროვნამ გაოცებისგან პირზე ხელი აიფარა. ოლეგი გაფითრდა. გლებ ბორისოვიჩს კი სახე ნელ-ნელა გაუწითლდა.
— რა თქვი?
— ვთქვი, რომ ეს მემკვიდრეობა ბაბუაჩემისგან მივიღე. ეს თქვენი ფული არ არის. ეს არ არის საერთო ოჯახის დანაზოგი. ამ ფულით ჩემს მომავალს ავაშენებ.
— ალინა, ასე რატომ ელაპარაკები მამაჩემს? — ბოლოს ოლეგმა დაარღვია სიჩუმე. — ის ხომ მხოლოდ დახმარებას ცდილობს. წარმოიდგინე, საკუთარი სახლი გვექნება.
ქმარს შევხედე და პირველად მივხვდი, რომ ამ ქორწინებაში სრულიად მარტო ვიყავი.
— ოლეგ, უკვე ორი წელია ნაქირავებ ბინაში ვცხოვრობთ. საკუთარ ბინაზე ვაგროვებთ ფულს. რატომ უნდა მოხმარდეს ბაბუაჩემის მემკვიდრეობა შენი მშობლების ოცნების განხორციელებას?
გლებ ბორისოვიჩი უცებ ფეხზე წამოდგა.
— ჩვენ ერთი ოჯახი ვართ! ამ ოჯახში შემოხვედი და ვალდებულებებიც გაქვს!
მეც ავდექი.
— თქვენი შვილის ცოლი გავხდი და არა თქვენი ოჯახის მსახური.
მამამთილის ხმა კიდევ უფრო მკაცრი გახდა.
— ოლეგ, დააყენე შენი ცოლი თავის ადგილზე! ასეთი ეგოისტი ჩვენს ოჯახში არ გვჭირდება!
ყველაზე მეტად მისი სიტყვები კი არა, ოლეგის დუმილი მატკინა. ერთხელაც არ დამიცვა.
— ალინა, ბოდიში მოუხადე მამაჩემს, — მითხრა ჩუმად. — ფულის გამო ზედმეტად ჯიუტობ.
გაოცებულმა შევხედე.
— გახსოვს, სამი თვის წინ შენი მამა ჩვენი დანაზოგიდან ასი ათასი რომ აიღო მისაბმელის საყიდლად? მაშინაც თქვი, რომ ყველაფერი რიგზე იყო.
არავინ არაფერი თქვა.
იმ საღამოს სახლში მარტო დავბრუნდი. რამდენიმე საათის შემდეგ ოლეგიც მოვიდა და მითხრა, რომ მამამისმა კომპრომისი შემოგვთავაზა.
— ფული ჩემს ანგარიშზე გადარიცხე, — მითხრა. — ასე მამაც დამშვიდდება. ბოლოს და ბოლოს, ცოლ-ქმარი ვართ.
გაოგნებული მივაჩერდი.
— მართლა გინდა, რომ ბაბუაჩემის მემკვიდრეობა შენს სახელზე იყოს?
ოლეგი გაბრაზდა.
— შენ ყოველთვის ყველაფერს ჰყოფ: „ჩემი“ და „შენი“! მამაჩემი მართალია — ეგოისტი ხარ!
იმ წუთში მივხვდი, რომ საქმე მხოლოდ ფულში არ იყო. საქმე პატივისცემაში იყო, რომელიც ჩემ მიმართ საერთოდ არ არსებობდა.
მეორე დღეს ოლეგი მშობლებთან გადავიდა. ეგონა, შემეშინდებოდა და უკან დაბრუნებას ვთხოვდი.
მაგრამ ასე არ მოხდა.
განქორწინების განცხადება შევიტანე.
ორი დღის შემდეგ ბანკიდან შეტყობინება მივიღე. ჩვენი საერთო დანაზოგი, რომელსაც საკუთარი ბინისთვის ვაგროვებდით, მთლიანად გაქრა.
ოთხას ორმოცდაათი ათასი რუბლი.
თანხა გლებ ბორისოვიჩის ანგარიშზე იყო გადარიცხული.
მაშინვე ოლეგს დავურეკე.
— ფული სად არის?
— მამამ მშენებლობაში გამოიყენა, — მშვიდად მიპასუხა. — ეს ხომ ოჯახის ინტერესებისთვის გაკეთდა.
არ მიტირია. აღარც გაბრაზებული ვიყავი.
მხოლოდ ცივი სიმტკიცე ვიგრძენი.
შევაგროვე ყველა მტკიცებულება, ვესაუბრე ადვოკატს და წავედი იმ ნაკვეთზე, სადაც მამამთილი სახლს აშენებდა.
ეზოში ახალი მისაბმელი იდგა, მის გვერდით კი ახლად ჩამოტანილი აგურის გროვები ეწყო.
— ალინა? — გაკვირვებულმა მკითხა ოლეგმა. — გადაიფიქრე?
თავი გავაქნიე.
— ბოდიშის მოსახდელად არ მოვსულვარ.
ჩანთიდან საბუთები ამოვიღე.
— ეს პოლიციაში შეტანილი განცხადების ასლია. ყველა მტკიცებულება მაქვს, რომ ჩვენი საერთო დანაზოგი ჩემი თანხმობის გარეშე წაიღეთ.
ოლეგი გაფითრდა.
გლებ ბორისოვიჩმა ყვირილი დაიწყო.
— ვერაფერს დაამტკიცებ!
— შევძლებ, — მშვიდად ვუპასუხე. — საბანკო ამონაწერები, შეტყობინებები და ჩვენი სატელეფონო საუბარი ყველაფერს ადასტურებს.
ოლეგმა პანიკა დაიწყო.
— ალინა, გთხოვ, ნუ იზამ ამას…
— შენ მაიძულე.
ნახევარ საათში ჩემი წილი ჩემს ანგარიშზე დაბრუნდა.
ტაქსიში ჩავჯექი და ახალი ცხოვრებისკენ გავემართე.
სახლი აღარ მქონდა. ქმარიც აღარ მყავდა.
მაგრამ მქონდა ყველაზე მნიშვნელოვანი — თავისუფლება.
ბაბუა ყოველთვის მეუბნებოდა:
„ცხოვრებაში ყველაზე მთავარი ის არის, რომ არასოდეს მისცე სხვებს უფლება, შენი მომავალი შენს ნაცვლად გადაწყვიტონ.“
და ბოლოს, მივხვდი, რამდენად მართალი იყო.
