ჩემი მშობლები დამცინოდნენ ოჯახურ შეკრებაზე — სანამ ჰელიკოპტერი არ დაეშვა: „ადმირალო… გჭირდებით ჩვენთვის“რობერტო ბიძაჩემის ფერმა იმ დღეს სავსე იყო ქაღალდის თასებით, „ეკლესიის ქალბატონების“ სტილის კარტოფილის სალათით და პატარა საუბრებით,
სადაც ყველანი ნაზად ადარებდნენ საკუთარ წარმატებებს სხვებისას.მარტო ამიტომ მოვედი სახლში, რომ ბებიაჩემის 80-ე დაბადების დღე აღვნიშნე — და ის ჯერ კიდევ მეძახდა „ჩემი სტაბილური გოგო“.
ყოველთვის მეც ვიყავი სტაბილური. მდუმარე. ის, ვისთვისაც ყოველთვის შეგიძლია დაყრდნობა.ის, ვინც ფულს აგზავნის, როცა სახლის ჭერი ჩაკეტილია.ის, ვინც დაფარა დაიანეს სწავლა, როცა სტიპენდია აღარ ეყოფოდა.
ის, ვინც არასოდეს ელოდება მადლობას.მაგრამ სანდოობა — ვისწავლე — ჰაერის მსგავსია: უხილავია, როცა ყველაფერი წესრიგშია და აუტანელია, როცა ადამიანები ფიქრობენ, რომ მას აღარ სჭირდება.ასე ვიდექი ბალახზე, ერთ ხელში მაცივრული ჩაი,
მეორეში მოთმინების დიდი დოზა, როცა დაიწყო კარგი ამბების პარადი.მარკუსის წარდგენა.დაიანეს ახალი სახლი.თავები ნელ-ნელა იღიმოდნენ, ხელები ტაშს უკრავდნენ.შემდეგ ლინდა ბიძაშვილი დედაჩემებს მიმართავს:
— „და თქვენი გოგო? როგორაა?“დედაჩემის ღიმილი თვალებამდე ვერ მიაღწია.— „ოჰ, ჯერ კიდევ უმუშევარია,“ თქვა შეუმჩნევლად, თითქოს უდანაშაულო ხუმრობა ყოფილიყო.მამის სიტყვა დაამატა:— „შეიძლება ახლა რეცხვაში დაეხმაროს!“
ზღვა სიცილმა გადაუარა მაგიდებს, როგორც ქარიშხალი.ეს შეიძლებოდა არაფერზე ყოფილიყო. უბრალოდ მცირე რბილი შენიშვნა.მაგრამ არა.ეს იყო წლების განმავლობაში დაგროვებული ჩუმი შეურაცხყოფის მწვერვალი — გადარიცხვები, დავალებები,
ყველა საუბარი, როცა ფრთხილად ერიდებოდნენ სიმართლეს:„ის ჯერ კიდევ თავის გზას ეძებს.“ჰელიკოპტერი წრიულად შემოვიდა და დაშვა მინდორზე, ქაღალდის თასები მაღლა აიფრქვა, თითქოს გამაფრთხილებელი ფრინველები იყვნენ.
გვერდით კარები გაიღო.მოხატული უნიფორმით დაცვა გამოვიდა და პირდაპირ ჩუმი სამოსელებისკენ მიიწევდა.ჩერდა ჩემ წინ, შემომხედა თვალებში და მყისიერად, როტორების ხმას აჭარბებდა:— „ადმირალო… გჭირდებით ჩვენთვის.“
ყინულივით სიჩუმე ჩამოწვა ბალახზე.საუბრები შეწყდა. თითქოს ქარმაც კი სუნთქვას იკავებდა.გრძნობდი, რომ ყველა თვალი ჩემსკენ იყო მიპყრობილი — მათკენ, ვინც რამდენიმე წამით ადრე იცინოდა.მამა ნერვულად გაიღიმა:
— „ადმირალო? დარწმუნებული ხართ?“მაგრამ დაცვა არ ახედა.— „არა, ბატონო. ზუსტად ვიცით, ვინ არის ის.“ვდგექი. ინსტინქტმა გადაინაცვლა — ის რეფლექსი, რომელსაც წლების სამსახური, წვიმაში მიღებული ბრძანებები და სიხლოვანების წამების შერწყმა განაპირობებდა.
ნიღაბი ჩამოიშალა. ის მორჩილი გოგო, რომელადაც გრძნობდნენ, გაქრა.წინ გადავდექი, ხელები უკან დავკეცე და უბრალოდ ვთქვი:— „მდგომარეობა?“დაცვამ თავი დაუქნია.— „სასწრაფოა, ქალბატონო. საიდუმლო გადაუდებელი ოპერაცია.
მისი გუნდი ვერ დაიწყებს მის გარეშე.“უკან დედა ხელს პირს აცვამდა.ბიძაჩემმა ჩუმად დაიღრიალა.ჰელიკოპტერი გრძელად ირბინებდა, როგორც ველური ცხოველი.უკანასკნელი მზერა მოვავლე მათ — ამ ოჯახს, ვინც არასდროს შეეცადა მართლაც გაეგო, ვინ ვიყავი.
— „ხედავთ,“ ჩავილაპარაკე ფარულად, „არ ვყოფილვარ უმუშევარი. არდადეგებზე ვიყავი.“მეტი არაფერი მითხრია, ავედი ჰელიკოპტერში.როტორის ჰაერმა აიღო სუფრები, აყარა სერვეტკები, დაარღვია მათი დარწმუნებული ცოდნა.
მფრინავი მანქანა ავიდა, წაიყვანა უხილავი გოგო — და დატოვა მიწაზე უცებ ჩუმი სიცილი.არ ვასწორებდი მათ.გზიდან წავედი სამზარეულოსკენ, ვუყურებდი, როგორ გაგრძელდა შეკრება ჩემ გარეშე.
ბავშვები ბურთით თამაშობდნენ, ვიღაცა გიტარას უკრავდა, და ზაფხულის ოქროს შუქი მთელ ღონისძიებას ნაზი ჰაერის შთაბეჭდილებას აძლევდა.შემდეგ მოვიდა ხმა.პირველად შორიდან, როგორც ჩრდილში მუხრუჭი.
შემდეგ მკაფიოდ, ძლიერად — სამხედრო ჰელიკოპტერის რეგულარული ვუმპ-ვუმპ-ვუმპ ხმა, რომელიც ჩუმს ხდის ყველა საუბარს.თავები მაღლა აიწიეს. სერვეტკები აჰყვნენ.ხეები ზემოთ ჰელიკოპტერი გამოჩნდა — დაბლა, ზუსტად, მტვერი და ფოთლების ღრუბელი ხეებზეც.
