— მარინა, აუცილებლად უნდა მოვახდინოთ ხარჯების ოპტიმიზაცია. შეხედე, ყველაფერი Excel-ში დავთვალე…კირილმა თითი ლეპტოპის ეკრანზე დააკაკუნა, თითქოს ციფრები ამით უფრო დამაჯერებელი გახდებოდა.
— რიცხვები არ ემთხვევა. ტაფა ნიჟარაში ჩავდე და ონკანი გავხსენი. წყლის ხმაური ნაწილობრივ ფარავდა მის ხმას, მაგრამ აზრს ვერაფერს აკლებდა.კირილი სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა ისეთი სახით,
თითქოს მრავალეროვნული კორპორაციის ფინანსური დირექტორი ყოფილიყო — მაშინ როცა სინამდვილეში „მხოლოდ“ ლოგისტიკის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა და სახლში, ძირითადად, დივანს მართავდა.
— კონკრეტულად რა არ ემთხვევა? — ვკითხე, ხელებს ვიმშრალებდი.— შენი ხარჯები. — ლეპტოპი ჩემკენ მოაბრუნა. — აი ნახე: საყოფაცხოვრებო ქიმია — სამი ათასი. საკვები — ოცდახუთი.
და მერე რაღაც ბუნდოვანი „კოსმეტიკა“. მარინა, ჩვენ ჩემს ოცნებას ვჭამთ. შესანიშნავი შეთავაზება ვიპოვე — გამოყენებული იაპონური ჯიპი. ნამდვილი მხეცი. თუ ახლა ქამარს მოვუჭერთ, ნახევარ წელიწადში სესხს ავიღებ და პირველ შენატანს შევაგროვებ.
მის წინ დავჯექი. — ქამრის მოჭერა რას ნიშნავს? — მშვიდად ვკითხე. — სარეცხი ფხვნილის ყიდვას შევწყვეტთ და მაკარონზე ვიცხოვრებთ?
— ნუ დრამატიზებ. — მხრები გაასწორა, თავისი როლით კმაყოფილი. — უბრალოდ კონტროლი გვჭირდება. ამიტომ გადავწყვიტე: მორჩა, აღარ გაფლანგავ ჩემს ფულს. მომავალი თვიდან
— ცალკე ბიუჯეტები. კომუნალური გადასახადები — ნახევარ-ნახევარი. ყველა თავის თავს აჭმევს, აცმევს და ართობს. ჩემი ხელფასი საფუძველია — მანქანაზე ვაგროვებ. შენი კი… ქალის რაღაცებზე და შენს მოვლაზე. დავახამხამე. ერთხელ. მეორედაც.
მართლა ეს თქვა?
— მოიცადე… — ნელა ვთქვი. — ანუ შენ მანქანაზე აგროვებ, მე კი უბრალოდ… ჩემს ხელფასზე ვარსებობ? და ვინ მოამზადებს საჭმელს? ვინ დაალაგებს სახლს?
— შენ, რა თქმა უნდა. — ზემოდან მომღიმარი მიყურებდა. — ეს შენთვის სტანდარტულია. თანაც, თუ მხოლოდ შენთვის მოამზადებ, ბევრ დროს არ წაგართმევს.
იმ წამს რაღაც ჩამიკაკუნდა შიგნით.არც ბრაზი. არც ცრემლები. უბრალოდ ცივი, გამჭვირვალე სიმშვიდე.— შესანიშნავია, — ვთქვი. — ცალკე, ასე ცალკე. ხვალიდანვე.
კირილმა თვალები დაახამხამა. კამათს ელოდა. ტირილს. თხოვნას. ამის ნაცვლად — სრული თანხმობა.— ხედავ? კარგი გოგო, — კმაყოფილებით დამიქნია თავი.
პირველი, რაც გავაკეთე, მაცივრის გაყოფა იყო. ზედა თარო — მისი. ქვედა — ჩემი. აბაზანაშიც იგივე გავაკეთე: თაროზე უხილავი, მაგრამ მკაფიო საზღვარი გავავლე.
კირილი ენთუზიაზმით იყო სავსე. შაბათს დისკაუნტიდან ორი უზარმაზარი პარკით დაბრუნდა: ნაცრისფერი მაკარონი, უსახელო გაყინული კატლეტები, ვარდისფერი ხელოვნური ძეხვის ჩხირი და კარტოფილის ტომარა.
— ხედავ? — ქვითარი ააფრიალა. — ორი ათასი! ორი კვირა გვეყოფა. შენ კი რამდენს ხარჯავ? ჰოდა.საღამოს სამზარეულო იაფი ხახვისა და დამწვარი ცხიმის სუნით აივსო. კატლეტები ტაფაზე შიშინებდნენ და იკუმშებოდნენ.
მოგვიანებით შევედი. ინდაურის სტეიკი შევწვი, ავოკადოთი და ახალი ბოსტნეულით სალათი გავაკეთე. მის პირდაპირ დავჯექი.
ის რეზინისმაგვარ კატლეტს ღეჭავდა.
— გემრიელია? — ვკითხე.— ნორმალურია. კაცური საჭმელია. გამაძღარი. — ჩემი თეფლისკენ ჩაიხედა. — პრემია მიიღე?— არა. — მშვიდად ვუპასუხე. — ეს ჩემი ბიუჯეტია, კირილ. მანქანაზე არ ვაგროვებ.
სამ დღეში შამპუნი გაუთავდა. ჩემისკენ ხელი გაწოდა — მაგრამ სწრაფი ვიყავი.— ეს ჩემია. პროფესიონალური. შენი მაღაზიაშია — „სამი ერთში“.
— სერიოზულად? — შემომხედა. — შამპუნის ერთ წვეთზე ვკამათობთ?— არ ვკამათობთ. პრინციპს ვიცავთ.ერთი კვირის შემდეგ მისი დედა ჩამოვიდა.
ზინაიდა პავლოვნა კვირაობით სტუმრობას წმინდა მოვალეობად თვლიდა. სავსე სუფრა. კატლეტები „შვილიკოსთვის“.ამჯერად ხალათში შევხვდი, თვალქვეშ პაჩებით.
— რატომ არის ასეთი სიჩუმე? — იკითხა. — სად არის სადილი?— ევროპული მოდელი. — მშვიდად ვთქვი. — ცალკე ბიუჯეტები. მე მეგობართან ვჭამე. კირილი თავად მოამზადებს.
— პელმე—რაა?!დრამა იდეალური იყო.როცა წავიდა, კირილმა შემომხედა.— ბედნიერი ხარ? დედაჩემი ცუდად გახდა.— არა მე. შენ. თვის ბოლოს ჩრდილი გახდა საკუთარი თავის. კუჭის ტკივილი. გამონაყარი. დაღლილობა.
მე კი ვბრწყინავდი.ერთ ღამეს ხმაურმა გამაღვიძა. მაცივართან იდგა. ჩემი ყველი მოჭრა.— გემრიელად მიირთვი, — ვუთხარი.
გატყდა.
— სულელი ვიყავი. ვერ ვხვდებოდი, რაში ხარჯავდი ამ ფულს.— ისწავლე.დავუბრუნდით საერთო ბიუჯეტს. ახალი წესებით.ახლა შაბათობით ის წვავს სტეიკს. ყოველთვის კარგი არ გამოსდის. ზოგჯერ მშრალია.მაგრამ ვიცი, რამდენი ღირს. და ეს არის მისი ნამდვილი ფასი.
