მარია შემოვიდა დერეფანში და თქვა ისე, თითქოს ყოველი სიტყვა საგულდაგულოდ გამიზომილი დანის დარტყმა ყოფილიყო:
— შენმა დედამ მეთოდურად ჩაყარა ვახშამი ნაგვის ურნაში, — თქვა მარიმ. — მანამდე კი დიდხანს უქადაგა კირილსა და ანას, რომ მე თითქოს „ტოქსიკური ნარჩენებით“ ვუნგრევ მათ საჭმლის მომნელებელ სისტემას.
ალექსეი გაშეშდა. ქურთუკის ელვა შუა გზაში გაჩერდა, თითები ისევ მასზე ჰქონდა შეჩერებული. ნელა ასწია მზერა ცოლისკენ.
მარია არ ტიროდა. არ კანკალებდა. ხმასაც არ აუწევია. უბრალოდ იდგა ორ მეტრში, კარის ჩარჩოს მიყრდნობილი და ისეთივე მშვიდად ლაპარაკობდა, როგორც ამინდის პროგნოზს კითხულობდნენ — ოღონდ აქ ყინულის ეპოქას წინასწარმეტყველებდა.
ბინიდან, სამზარეულოს მხრიდან, ცხელი ზეთის ტკაცუნი ისმოდა. მძიმე, ცხიმიანი სუნი ავსებდა ჰაერს და ნელ-ნელა ანაცვლებდა მარიასთვის ნაცნობ სისუფთავის სუნს.
— კიდევ ერთხელ მითხარი — ჩუმად სთხოვა ალექსეიმ.
მარიმ წარბი ასწია.
— ორმოცი წუთის წინ მოულოდნელად მოვიდა. ზუსტად მაშინ გამოვიღე ღუმელიდან ფოლგაში გამომცხვარი კალმახი ბოსტნეულთან ერთად. სუფრა გავაწყე. გალინა პეტროვნა სამზარეულოში შევიდა, ბავშვებს მიესალმა… შემდეგ აიღო საცხობი და ერთი მოძრაობით ყველაფერი ნაგვის პარკში ჩაყარა. ბავშვების თვალწინ.
ერთი წამით გაჩუმდა.
— თქვა, რომ ნორმალური ადამიანები ასეთ „უგემურ ნაგავს“ არ ჭამენ. მერე დაიწყო „სწორი საჭმლის“ მომზადება ჩემს ტაფაზე. ბავშვები თავის ოთახებში ჩაიკეტნენ. ეშინიათ მისი.
სიტყვა ჰაერში დარჩა — მძიმე და შეუქცევადი.
ალექსეიმ არ უპასუხა. მხოლოდ ბაკანის გახდას განაგრძობდა, თითქოს ამით სამყაროს დალაგებას შეძლებდა.
შემდეგ სამზარეულოსკენ წავიდა.
დანახულმა ყველაფერი დაადასტურა.
გალინა პეტროვნა თავდაჯერებულად იდგა ქურასთან. მარიას წინსაფარი ეცვა, თითქოს ამით მთელ სახლზე უფლებას ითვისებდა. ნაგვის ურნაში იდო გაფლეთილი ვახშმის ნარჩენები: თევზი, ბროკოლი, პომიდორი — განადგურებული საღამოს მტკიცებულება.
— გამორთე ქურა — თქვა ალექსეიმ.
— ო, ლიოშა! ბოლოს და ბოლოს — მიუბრუნდა ქალი, თითქოს არაფერი მომხდარიყო. — წადი, ხელები დაიბანე. მალე ნორმალური ვახშამი მზად იქნება. ესენი საერთოდ გადაგვარებულები არიან ბალახზე.
ალექსეის მზერა გამკაცრდა.
ერთი მოძრაობით გამორთო ცეცხლი.
— ეი! — წამოიძახა დედამ. — კარტოფილი ჯერ უმია!
— ზუსტად იმავე ადგილას წავა, სადაც ჩემი ცოლის ვახშამი — ცივად თქვა ალექსეიმ.
ქალის სახე შეირყა.
— მე უბრალოდ შვილიშვილებს ვიხსნი!
— არავის იხსნი — მიუგო ალექსეიმ. — მხოლოდ ანგრევ.
ჰაერი დაიძაბა. სამზარეულო თითქოს დაპატარავდა, უფრო ვიწრო და ცხელი გახდა.
— ეს ჩემი შვილის სახლია! — იყვირა გალინამ.
— არა. ეს ჩვენი სახლია მარიასთან ერთად. და აქ ჩვენ ვწყვეტთ.
ამ დროს მარიაც გამოჩნდა კართან.
არ ჩქარობდა. არ იყო გაბრაზებული. მხოლოდ ცივი, სუფთა სიმშვიდე ჰქონდა.
დედამთილს შეხედა და ერთი წამით ისე ჩანდა, თითქოს ადამიანს კი არა — გაუმართავ სისტემას აკვირდებოდა, რომლის დოკუმენტირებაც ბოლოს და ბოლოს უნდა მომხდარიყო.
— გალინა პეტროვნა — თქვა მშვიდად — დროა შენი ნივთები შეაგროვო და წახვიდე.
ქალს რაღაც ჩაუწყდა.
— შენ ნუ მეტყვი არაფერს!
სიტყვა კედლებს დაეჯახა.
შემდეგი წუთები უკვე საუბარი აღარ იყო — შეჯახება იყო.
ბოლოს ალექსეის ხმა ყველაფერს გაჭრა:
— ან ახლა მარიას ბოდიშს მოუხდი… ან მე და შვილიშვილებს ვეღარასდროს გვნახავ.
სიჩუმე.
სამზარეულოს ჰაერი გაჩერდა.
გალინა პეტროვნას სახე დამახინჯდა.
— ბოდიში? მას?!
— ჰო — თქვა ალექსეიმ.
და ამჯერად მის ხმაში აღარაფერი იყო გაურკვეველი.
ქალმა კანკალით აიღო ჩანთა.
— ამას ინანებ — ჩურჩულით თქვა და გავარდა.
კარი ისე გაიჯახუნა, თითქოს მთელი ეპოქა დასრულდა.
ბინაში დიდხანს დარჩა მხოლოდ სიჩუმე.
ალექსეი კარს მიეყრდნო. დაღლილი იყო. არა გაბრაზებული — ცარიელი.
მარია მივიდა და უსიტყვოდ ჩაეხუტა.
— ხვალ საკეტებს შევცვლი — თქვა ჩუმად.
— კარგი აზრია — უპასუხა მარიამ.
ბავშვების ოთახიდან ფრთხილი ნაბიჯების ხმა გაისმა.
კირილი და აეა ნელა გამოვიდნენ.
— დედა… ახლა აღარ უყვირის? — იკითხა აეამ.
ალექსეი მათ წინ ჩაიმუხლა და გაუღიმა.
— არა. ახლა მხოლოდ პიცას ვჭამთ.
ერთი საათის შემდეგ სამზარეულო ისევ ცოცხალი იყო.
ჰაერი უფრო სუფთა, მსუბუქი. ფანჯარა ღია — ქალაქის ხმა შემოდიოდა სიჩუმის ადგილას.
პიცის ყუთები მაგიდაზე იდო, ბავშვების სიცილი ბოლოს და ბოლოს ბუნებრივად ჟღერდა.
ალექსეიმ მარიას შეხედა.
ქალი მშვიდად უხსნიდა შვილს ნამცეცს სახიდან.
და ამ უბრალო მოძრაობაში ყველაფერი იყო: ომის დასასრული და ახალი დასაწყისი, რომლის წართმევაც უკვე აღარავის შეეძლო.
