„შვებულებას აიღებ და ჩემს ოჯახს მიხედავ“, — მითხრა ქმარმა. ბოლოს შვებულება იმას მოუწია აეღო, ვინც სტუმრები მოიწვია.
— ორშაბათიდან შვებულებაში გადიხარ! — განაცხადა დენისმა ისეთი ტონით, თითქოს ცოლს კი არ ელაპარაკებოდა, არამედ თანამშრომელს.
გაოცებული შევხედე.
— შაბათს დედა, დეიდა ალიონა და ლარისა ჩამოდიან. ექიმებთან უნდა წავიყვანოთ, ბაზარში უნდათ წასვლა, ტანსაცმლის ყიდვა სურთ და, რა თქმა უნდა, ქალაქსაც დაათვალიერებენ.
შემდეგ დაამატა:
— დედას უკვე დავპირდი, რომ ჩამოსვლისთვის ღვეზელებს გამოუცხობ. აქ არაფერზე მოუწევთ ფიქრი: ექიმები, პროდუქტები — ყველაფერს ჩვენ მოვაგვარებთ.
ნელა გავიხადე ფეხსაცმელი, თავის ადგილზე დავდე და ქმარს შევხედე.
მის თვალებში ის რკინისებური თავდაჯერება ჩანდა, რომელიც აქვთ ადამიანებს, ვინც შეჩვეულნი არიან სხვისი დროით, ფულითა და ენერგიით გულუხვად განკარგვას.
და მაშინ რაღაც შეიცვალა ჩემში.
დენისი ხშირად ერთმანეთში ურევდა ქორწინების მოწმობას და მთელი ცხოვრების სამსახურის კონტრაქტს. ეგონა, რომ თითზე გაკეთებული ბეჭედი ავტომატურად აძლევდა უფლებას ჩემს ბინაზე, ჩემს მანქანაზე და ჩემს დროზე.
მაგრამ ბინა, სადაც ცხოვრობდა, ჩემი იყო. ის მხოლოდ იქ ცხოვრობდა.
— არა, — მშვიდად ვუთხარი.
ქმარმა გაოცებულმა შემომხედა.
— ჩემი შვებულება ათ დღეში იწყება. ზუსტად მაშინ, როცა ისინი წავლენ.
ცოტა შევჩერდი და გავაგრძელე:
— სანატორიუმში ჩემი მოგზაურობა უკვე გადახდილია. გეგმებს არ შევცვლი.
— რა?! — დენისის ხმა მთელ დერეფანში გაისმა. — მაგრამ მე უკვე დავპირდი! მათ ბილეთები იყიდეს! მაშინ ვინ მიხედავს მათ?
— ის, ვინც დაჰპირდა, — მხრები ავიჩეჩე.
გვერდი ავუარე და კიდევ დავამატე:
— იძულებით აღებული სტუმართმოყვარეობა ჰგავს სხვისი საბანკო ბარათით ქველმოქმედებას. გულუხვად გამოიყურება მანამ, სანამ ნამდვილი მფლობელი ანგარიშს არ დაბლოკავს.
დენისი უბრალოდ მიყურებდა.
— შენი ნათესავები, შენი „all inclusive“ პროგრამა.
შემდეგ დავამატე:
— და სანამ მკითხავ: შენ მანქანას არ მართავ, ჩემი მანქანა კი მე მჭირდება სამსახურისთვის და მოგზაურობის მოსამზადებლად.
ჩემს ქმარს ეგონა, რომ ეს უბრალოდ პატარა წყენა იყო.
ეგონა, პარასკევ საღამოს ისევ ვიდგებოდი სამზარეულოში, ვიყიდდი რამდენიმე კილოგრამ ხორცს, გამოვაცხობდი ტკბილეულს და ისე მოვიქცეოდი, თითქოს ეს ყველაზე ბუნებრივი რამ იყო მსოფლიოში.
შეცდა.
პარასკევ საღამოს დენისმა მაცივარი გააღო და გაშეშდა.
თაროებზე მხოლოდ ერთი ბოთლი რძე, ყველის ნაჭერი და ჩემი წინასწარ მომზადებული დიეტური საჭმელები იდო.
არც წვნიანი იყო. არც შემწვარი ხორცი. არც ერთი ღვეზელი.
— სად არის საჭმელი? — დაბნეულად მკითხა.
წიგნიდან თავი არც ამიწევია.
— მაღაზიაში, დენის. მზა საკვების განყოფილებაში.
შემდეგ დავამატე:
— ხვალ დილით ადრე მიდიან. დააყენე მაღვიძარა ხუთ საათზე, რომ ტაქსის გამოძახება მოასწრო.
შაბათ დილით „გუნდი“ ჩამოვიდა.
თამარა სემიონოვნა, ჩემი დედამთილი, ისე შემოვიდა, თითქოს სარდალი ყოფილიყო.
დეიდა ალიონამ მაშინვე ყველაფრის შემოწმება დაიწყო.
ლარისამ კი კარიდანვე შეაფასა ბინა.
— ჩემი ცალკე ოთახი სად იქნება? — უკმაყოფილოდ იკითხა.
დენისი იძულებული გახდა საკუჭნაოდან ლეიბი გამოეტანა, რადგან ჩემი საძინებლის დათმობაზე კატეგორიული უარი ვთქვი.
მე საღამოს ექვს საათზე დავბრუნდი საავადმყოფოში მორიგეობიდან.
ბინაში ერთმანეთს ერეოდა ვალერიანის, დამწვარი ზეთისა და პანიკის სუნი.
დენისი გაწითლებული სახით დარბოდა სამზარეულოსა და მისაღებს შორის, ხელში ძეხვის თეფში ეჭირა.
— ვერა! — დამიძახა დედამთილმა დივნიდან, როგორც დედოფალმა ტახტიდან. — რატომ მოვედით სადგურიდან ტაქსით? და რატომ ამზადებს დენისი ვახშამს? ჩვენ მთელი გზა ვიმგზავრეთ!
შევხედე ამ სცენას.
— იმიტომ, თამარა სემიონოვნა, რომ თქვენ დენისმა მოგიწვიათ. მე დღეს სამსახურში ვიყავი საავადმყოფოში. ვერ მივატოვებ ჩემს საქმეს მხოლოდ იმისთვის, რომ ძეხვი მოვხარშო.
გავიღიმე.
— საღამო მშვიდობისა. კარგად გაერთეთ.
და ჩემს ოთახში შევედი.
მომდევნო ორშაბათს დენისს მოუწია უფროსისთვის ეთხოვა ექვსი დღე უხელფასო შვებულება.
დაკარგა პრემია, დახარჯა დანაზოგის ნახევარი.
რამდენიმე დღეში ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს მთელი სამშენებლო ობიექტი ემუშავა.
ყოველ დილით:
— კერძო კლინიკა,
— ტაქსი,
— წამლები,
— პროდუქტები.
დედამისს ექიმთან მანქანით წაყვანა უნდოდა.
დეიდა ალიონას ქალაქის მეორე ბოლოდან ნამდვილი ხაჭო სჭირდებოდა.
ლარისამ კი განაცხადა, რომ აუცილებლად უნდა წასულიყო სავაჭრო ცენტრში.
მე კი მშვიდად ვაგრძელებდი ცხოვრებას.
ვჭამდი ჩემს წინასწარ მომზადებულ საჭმელს, ჩემს თეფშს თავად ვრეცხავდი და „ოჯახური დასვენების“ ხარჯებს ერთი თითითაც არ ვეხებოდი.
ერთ საღამოს განსაკუთრებით საინტერესო სცენის მომსწრე გავხდი.
ბაზრიდან დაბრუნების შემდეგ დეიდა ალიონამ დენისს უზარმაზარი ჩანთა და გრძელი ქვითარი გადასცა.
— დენის, ძვირფასო, შენ თქვი, რომ ეს მოგზაურობა შენი ხარჯით იყო. რვა ათასი რუბლი გამოვიდა.
ქმრის სახემ ყველაფერი თქვა.
გულუხვობა იქამდე გრძელდებოდა, სანამ სხვისი დრო და ფული იხარჯებოდა.
ათი დღის განმავლობაში ტაქსი, ექიმები, წამლები, საკვები და საყიდლები მას თითქმის ას ოც ათას რუბლად დაუჯდა.
მეექვსე დღეს ძალა საბოლოოდ გამოელია.
დერეფანში ჩემს წინ გაჩერდა.
— ხვალ დედაჩემი ულტრაბგერით გამოკვლევაზე წაიყვანე! დილის რვაზე აქვს ჩაწერა!
შევხედე.
— შენ ჩაწერე. შენ წაიყვან.
შემდეგ დავამატე:
— მე ვმუშაობ.
მეცხრე დღეს ნათესავებმა გადაწყვიტეს, რომ საბოლოოდ „ჭკუა ესწავლებინათ“.
ჩემ წინ სამი გაბრაზებული ქალი იდგა.
— იცი, ძვირფასო, — დაიწყო დედამთილმა, — ჩვენ სტუმრად ჩამოვედით! შენ კი აქ ისე დადიხარ, თითქოს დამქირავებელი იყო! დენისი შენ გამო სულ დაიღალა!
ლარისამ ხელები გადაიჯვარედინა.
— ერთხელ მაინც შეგეძლო ვახშამი მოგემზადებინა პატივისცემის გამო. ჩვენ ხომ ოჯახი ვართ!
დენისი უკან იდგა და ჩუმად იყო.
შევხედე.
— დენის, უთხარი მათ, რომ მე წინასწარ გითხარი: ამას არ ვიღებ ჩემს თავზე.
მან მაცივრის კარს ამოეფარა და მხოლოდ ეს თქვა:
— ცოტა დახმარება მაინც შეგეძლო…
და მაშინ ყველაფერი ნათელი გახდა.
მას არ აინტერესებდა, რას ვგრძნობდი.
მას მხოლოდ ის აინტერესებდა, ვინ მოემსახურებოდა მას.
— პატივისცემა არ ნიშნავს, რომ ვიღაც უფასო მზარეული, მძღოლი და დამლაგებელი გახდება, — ცივად ვთქვი.
— სტუმრობა მაშინ მუშაობს, როცა ორივე მხარე თანახმაა. მაგრამ როცა ვიღაც მარტო იღებს გადაწყვეტილებას და საკუთარ სახლში სხვას უკვე მომხდარი ფაქტის წინაშე აყენებს, ეს სტუმარმასპინძლობა აღარ არის. ეს ეგოიზმია.
— დენისმა დაგპირდათ კომფორტული ათი დღე. ამიტომ თვითონაც უზრუნველყოს.
ჩემს ოთახში შევედი.
მეორე საღამოს ისინი წავიდნენ.
დენისი დაღლილი, ჩაშავებული თვალებით ეზიდებოდა ჩემოდნებს.
როცა მათ უკან კარი დაიხურა, კედელთან ჩამოჯდა.
— დავიღალე… ექვსი დღე უხელფასო შვებულება, დაკარგული პრემია, მთელი ფული წავიდა…
მე ოთახიდან გამოვედი ყვითელი ჩემოდნით ხელში.
შემომხედა.
— მართლა მიდიხარ სანატორიუმში?
— დიახ.
გავიღიმე.
— ჩემი შვებულება ხვალ იწყება, მაგრამ ჩემი მატარებელი დღეს საღამოს გადის.
ქმარმა ირგვლივ გაიხედა.
ჭუჭყიანი ბინა. სარეცხის გროვა. ცარიელი მაცივარი.
— და მე?
კართან გავჩერდი.
— შენ თვითონ მოიმზადებ საჭმელს.
შემდეგ დავამატე:
— როცა დავბრუნდები, აქ აღარ იცხოვრებ.
დენისი გაოგნებული მიყურებდა.
— შენ ჩემი თანხმობის გარეშე მოიწვიე შენი ოჯახი. ნება მიეცი, რომ ჩემს საკუთარ სახლში ჩემთვის პასუხი მოეთხოვათ. და ახლაც მხოლოდ იმას კითხულობ, ვინ იზრუნებს შენზე.
კარი დავხურე.
ორი კვირის შემდეგ, როცა დავბრუნდი, ბინა სუფთა იყო.
დენისის კარადა კი ნახევრად ცარიელი.
ის დედასთან გადავიდა.
ჩემი პირველი სამუშაო დღის შემდეგ კი განქორწინების განცხადება შევიტანე.
დენისმა ოჯახს ათდღიანი მდიდრული დასვენება დაჰპირდა ჩემი დროის, ფულისა და ენერგიის ხარჯზე.
საბოლოოდ სტუმრები სახლში წავიდნენ საყიდლებით დატვირთულები.
მე კი დავბრუნდი დასვენებული.
მან კი დაკარგა ფული, ცოლი და უფლება, რომ სხვის ცხოვრებაზე მარტო გადაეწყვიტა.
