– რას ნიშნავს, რომ შენს ბინაში არ შემიშვებ? – უნდობლად ჰკითხა მარგარიტამ და ინსტინქტურად ხელი მუცელზე დაიდო. – მეშვიდე თვეში ვარ. ნებისმიერ წუთს შეიძლება ვიმშობიარო!
რაისა უძრავად იდგა თავისი ბინის კართან, ზუსტად ზღურბლზე. არც უკან იხევდა, არც დათმობდა. გზას უღობავდა, როგორც კედელი. დერეფანში ორი დიდი ჩემოდანი და რამდენიმე მუყაოს ყუთი იდგა, თითქოს უკვე გადაწყვეტილი იყო,
რომ მარგარიტა აქ გადმოვიდოდა საცხოვრებლად. ფართო ტუნიკის ქვეშ ორსული მუცელი ნახევარსფეროსავით იბერებოდა – შეუძლებელი იყო მისი არშემჩნევა.– არ შეგიშვებ – თქვა რაისამ მშვიდად. – ეს ჩემი ბინაა.
მარგარიტამ დაახამხამა თვალები, თითქოს სიტყვების მნიშვნელობას ვერ იაზრებდა.– რაია, გაგიჟდი? სტიოპა შენი ქმარია. ესე იგი ბინა საერთო უნდა იყოს. მე კი მისი და ვარ. საცხოვრებელი არსად მაქვს!
რაისას ტუჩის კუთხეში დაღლილი ღიმილი გამოესახა.– იყო ჩემი ქმარი. სამი კვირის წინ თავად შეიტანა განქორწინების განაცხადი. და ბინა საერთო არ არის. დეიდამ მაჩუქა ქორწინებამდე. საჩუქრის ხელშეკრულება ჩემს სახელზეა.
მარგარიტამ ნერვიულად გააქნია თავი და ნაბიჯით მიუახლოვდა, თითქოს უბრალოდ გვერდის ავლა სურდა.– ასე ნუ მექცევი! ორსულ ქალს ქუჩაში ვერ გამაგდებ!რაისამ ხელი ასწია.– გაჩერდი. მართლა მენანები. მაგრამ ეს ჩემი პრობლემა არ არის.
გყავს მშობლები. გყავს ძმა. ბავშვის მამაც არსებობს. რატომ უნდა იცხოვრო ჩემთან?– ვადიკმა მიმატოვა… – წყენით თქვა მარგარიტამ. – მშობლებთან ადგილი არ არის. სტიოპამ კი მითხრა, შენ აუცილებლად შემიშვებდი. სამი ოთახი გაქვს, მარტო ცხოვრობ!
სახელის გაგონებაზე რაისას ხმა გაცივდა.– სტიოპამ თქვა? იმ სტიოპამ, რომელიც თვეების განმავლობაში მემუქრებოდა, რომ ბინა მის სახელზე გადამეფორმებინა? რომელიც მიყვიროდა, რომ ძუნწი ვარ, რადგან გაზიარება არ მინდოდა?
– კარგი, ცოტა გადაამეტა… – ცოტა? – ნერვიულად გაეცინა რაისას. – მის გამო დამამშვიდებლებს ვსვამდი. ჯერ წილს ითხოვდა, მერე გაყიდვას, მერე მშობლების აქ გადმოყვანას. როცა უარი ვუთხარი, განქორწინებით დამემუქრა. აი, მიიღო კიდეც.
ამ დროს კიბეზე ნინა პავლovna გამოჩნდა, მარგარიტას დედა. მკაცრ კოსტიუმში იყო, სახე დაძაბული, ხმა ბრძანებლური.– რაისა, კარგია, რომ სახლში ხარ. დაეხმარე რიტას ნივთების შეტანაში.
– არაფერს შევიტან – მშრალად უპასუხა რაისამ. – აქ არ გადმოვა.– როგორ თუ არა? ჩვენ ხომ შევთანხმდით!– თქვენ ერთმანეთში. ჩემ გარეშე.დედამთილმა უკმაყოფილოდ მოჭუტა თვალები.
– ეგოისტი ხარ. დიდი ბინა გაქვს, ის კი ორსულია. ეს ელემენტარული ადამიანობაა.– და სად იყო თქვენი ადამიანობა, როცა თქვენმა შვილმა შეურაცხყოფა მომაყენა? – წამოიძახა რაისამ. – როცა ჩემს ნივთებს ფანჯრიდან ყრიდა?
– ნუ აჭარბებ. სტიოპა ემოციურია. ქმრის სახით რაღაცის მოლოდინის უფლება ჰქონდა.– უფლება არ ჰქონდა – მტკიცედ თქვა რაისამ. – ეს ჩემი პირადი ქონებაა. კანონის მიხედვითაც.– ამას სასამართლო გადაწყვეტს.
რაისამ გაიცინა.– უკვე გადაწყვიტა. სარჩელიც კი არ მიიღეს. ამიტომ იყო მთელი ეს სპექტაკლი.ამ დროს მარგარიტამ სცადა, ჩუმად გაეპარა მის გვერდით.– რაია, უბრალოდ შევიდეთ… ვილაპარაკოთ…
– არა.რაისა დაიხარა, ერთ-ერთ ჩემოდანს ხელი დაავლო და მთელი ძალით კიბისკენ გადააგდო. მეორე ჩემოდანი და ყუთებიც მიჰყვა.– პოლიციას დავურეკავ! – დაიყვირა ნინა პავლovnამ.
– დარეკეთ – ამოისუნთქა რაისამ. – და მოუყევით, როგორ ცდილობდნენ ნებართვის გარეშე უცხო ბინაში შეჭრას.კარი დაიხურა. საკეტი ჩაიკეტა.რაისა კედელს მიეყრდნო. ადრენალინისგან კანკალებდა, მაგრამ შიგნით მსუბუქად იყო. თავისუფალი.
ორი თვის შემდეგ განქორწინება ოფიციალურად გაფორმდა. ბინა მას დარჩა. სტიოპას ტყუილები გამომჟღავნდა, მარგარიტას ისტორიაც გამოაშკარავდა. ყველამ თავისი ფასი გადაიხადა. კაფეში რაისამ ჭიქა ასწია.
– ახალი ცხოვრებისათვის. იმისათვის, რომ ვისწავლე „არა“-ს თქმა. და როცა უცნობი მამაკაცი ყვავილებით მიუახლოვდა, რაისამ უკვე იცოდა: ვინც თავის საზღვრებს იცავს, ცხოვრებაც ბოლოს აუცილებლად აჯილდოებს.
