ვერა მოულოდნელად დააჭირა ბრემზს, მიუხედავად იმისა, რომ გონებაში ისტერიული ხმა ბურტყუნებდა: „არ გაჩერდე!“ გზის პირას ადამიანი წკიპაშეპარული იდო – სულ მოკრძალებით, თოვლის ქარბუქში თითქმის გაქცეული. ვერა ჩამოვიდა, ქარი სახეში ურტყამდა და ფანარი აიღო.
მამაკაცს თავზე ქუდი არ ეცვა, ქურთუკი შეწყვეტილი ჰქონდა, სახე კი ბინძური იყო. თვალები სიცარიელეს უყურებდნენ. ვერა მის გვერდით ჩაესვა, მუცელი ავიწროებდა, გული კი სწრაფად უცემდა.— ჰეი… მესმის? — თქვა ვერამ.მან თვალი აახამხამა, ბაგეები მოძრაობდნენ,
მაგრამ ხმა არ ჰქონდა. ვერამ მისი ხელი დაიჭირა – ყინულისცივი.— წამოდექი, წამოგიყვან.მან ვერ უპასუხა. ვერამ მთელი ძალით გაიწია ის მანქანისკენ, დაიფარა თავისი ქურთუკით. მანქანაში უცნობი, სუნიანი სუნი ეხვეოდა. ვერა ცხვირი შეიხურა, მანქანა სტარტზე დაყენდა და წავიდა.
სასწრაფო დახმარების ოთახში ექიმი, რომელიც დაკავებულიყო, მას დახედა ისე, თითქოს თქვა: „პრობლემა დადგენილია.“— საბუთები არ გაქვთ?— არა. გზაზე ვიპოვნე.— სახელი?ვერამ თავი გააქნია.— კარგი. მაშინ მკურნალობას გავუკეთებთ როგორც უცნობ ადამიანს. წადი.
ვერამ უკანასკნელი მუჭა ფული, ოთხი დღის დანაზოგი, მაგიდაზე დადო.— ტესტები ჩაატარეთ. რაიმე მაინც.ექიმმა მუცელზე გადახედა, შემდეგ ფულზე.— შენც დაისვენე. რამდენი თვე ხარ?— მეშვიდე.მან ამოისუნთქა, ფული აიღო და მამაკაცს ოთახში შეიყვანა.
ვერა კი თავის სახელსა და ტელეფონის ნომერს ფურცელზე დაუწერა და ექთანს მიაწოდა.— დამირეკეთ, თუ რაიმე მოხდება.ექთანმა თავი დაუქნია, თვალები არ მოუშორებია, სიფრთხილით.დილისთვის ვერა დაბრუნდა. ოთახი ცარიელი იყო.
საწოლი დალაგებული, ფანჯარა ოდნავ გახსნილი.— ღამით წავიდა, — ჩაიჩურჩულა ექთანმა. — არც მადლობა უთქვამს.ვერამ თავი დაუქნია, დაღლილი. უკანასკნელი ფული დახარჯა, დღეები მხოლოდ პურსა და იაფფასიან პასტას ჭამდა, ამ მამაკაცს გადაარჩინა – და ის უბრალოდ გაუჩინარდა.
სტეპანმა, მოხუცმა ტაქსისტმა, როცა ვერა დაინახა, ცხვირი აიბზუა.— აჰ, ისევ ვინმე გადაარჩინე?ვერა წყალს აღებდა დისპენსერიდან.— ყველაფერი რიგზეა.— შენს თავს სჭირდება დახმარება. ასეთი მუცლით საჭესთან…ვერა მკვეთრად გაჩერდა.
— სტეპან, ვიცი. მაგრამ მუშაობა უნდა. შვილი მალე იქნება. რითი ვიცხოვროთ? თავშესაფარში? ბავშვთა დახმარებით?სტეპანმა არაფერი თქვა. ვერა გარეთ გავიდა, კვლავ ღამის ქარბუქში, ვიდრე შიფტი დასრულდებოდა.ერთი თვე მძიმე იყო.
მუცელი წვებოდა, ფეხები ტკიოდა. ვერა აგრძელებდა მგზავრების გადაყვანას, ჩაგონებულივით ითვლიდა დღეებს მშობიარობამდე. ოლეგი ვეღარ იყო მისი ცხოვრებაში, მხოლოდ ერთი შეტყობინება ბატონი მშობიარობის შემდეგ: „არ ვარ მზად. მაპატიე.“ შემდეგ სიჩუმე. მაშინ რისთვის?
შაბათს ვერას ადრე გასვლა მიეცა. საცხოვრებელში Stiefel გამოიცვალა, საწოლზე დაჯდა – ისეთი დაღლილი, რომ ფეხსაცმლის გამოდგმა ზედმეტიც იყო.ფანჯარზე კაკუნმა გააჟრჟოლა. გარეთ შავი მანქანა იდგა, დახურული მინებით. კარი გაიღო, მამაკაცი გამოვიდა, მხრები სწორი, ჩაცმულობა იდეალური.
ვერამ მაშინვე აღიქვა: გზაანად მყოფი მამაკაცი.— შენა ხარ?მან თავი დაუქნია.— პაველ. დიდი ხანი გეძებდი.ვერა ხელები გადაიკვეთა.— რატომ?— შენ მიცოცხლე გადაარჩინე. ავარია მქონდა, მეხსიერება დამეკარგა… შენს გარეშე მოვკვდებოდი.
ვერამ გაიყინა, სიცივე ქურთუკში უტანდა.— და ახლა?პაველმა საფულე ამოიღო.— აიღე.ვერამ გაახსნა – გასაღები, საბუთები, დარიგების ხელშეკრულება, სამოთახიანი ბინა ცენტრში.— ეს ხუმრობაა?— არა. გადმოდი.ვერა ტუჩები ერთმანეთს დააჭირა.
— რატომ აკეთებ ამას?— იმიტომ, რომ უმეტესობა უბრალოდ გაივლიდა. შენ გაჩერდი. ორსული, მარტო, თოვლში. ბოლო ფულიც მომეცი, კითხვების გარეშე. შენს ბავშვს სჭირდება სახლი. მინდა, რომ გქონდეთ.მან მანქანაში წავიდა. ვერა შეჰყვირა:
— გაჩუმდი! ვერ მივიღებ ასე უბრალოდ.— მიიჩნიე, როგორც ქონების დაბრუნება. შენ მიცოცხლე გადამარჩინე. ახლა მომეცი მომავალი.ერთ კვირაში ვერა ახალ სახლში გადავიდა. ბინა ნათელი, თბილი, სუფთა. ცოტაოდენი ავეჯი, მაგრამ საკმარისი. სტეპანმა გადას搬აში დაეხმარა, მხოლოდ თავი დაუქნია:
— რა იღბლიანი ხარ. უსახლკაროს დახმარება – და მდიდარი აღმოჩნდა.— მდიდარი არა. უბრალოდ… მადლიერი.შვილობამ მძიმე, მაგრამ სწრაფი იყო. ჯანმრთელი გოგონა, ხმაურით ტიროდა. სტეპანი ყვავილებით კარებთან იდგა.— გილოცავ, დედა.
ვერა გაეღიმა, პოლინა ხელში აიყვანა. ყველაფერი სწორად იყო.ექვსი თვეში ოლეგი გამოჩნდა, დაბნეული, პაკეტით. ვერა სიჩუმე დაიცვა, პოლინა მანქანაში ძინავდა.— გამარჯობა. შემიძლია შემოვიდე?— არა.მან თვალი შეაგდო, ვერა არ დაუშვებდა.
— ახლა გაიგე, სახლის შესახებ რომ გაიგე?ოლეგი წითლდებოდა.— საქმე ბავშვს ეხება… ოჯახს.— ოჯახი? ნამდვილად? გაქცეულხარ, როცა ყველაზე რთული იყო. ახლა იმიტომ დაბრუნდი, რომ ბინა არსებობს? არა. არ არის საჭირო.
მან პაკეტი მიაწოდა. ვერა კარი დახურა. გულისცემა სწრაფი, ხელები შერჭობილი, მაგრამ შინაგანად ყველაფერი სწორად.პოლინა გაიღვიძა, ტიროდა. ვერა ხელში აიყვანა.— ყველაფერი კარგადაა, ჩემო საყვარელო.პაველი პერიოდულად მოდიოდა, წყნარი, მშვიდი, რაღაც მოუტანა პოლინას. ა
რ გადაუვლია, კითხვები არ დაუსვა. პოლინა მის საყელოს შეხებოდა, იცინოდა.— stubborn არის, — თქვა პაველმა.— ჩემგან, — უპასუხა ვერამ.მან გაიღიმა, კარი გამოიხურა:— ვერა, თუ რამე გჭირდებათ – დამირეკეთ.ვერა თავი დაუქნია. პოლინა კალთაზე ჩაეხუტა.
გარეთ ქალაქის ნათურები ანთებული იყო. სახლში სითბო იყო. ვერამ თვალები დახუჭა. სასწაული არ ელოდა. და მაინც, ერთი მოვიდა – უბრალოდ ასე.
