მოხუცი ქალი და מסתავლე ახალგაზრდა მამაკაცი, მოხუცი ქალის გულში დიდი ხნის წინ გამეფდა მარტოობა. მისი ვაჟი წლებია უცხოეთში ცხოვრობდა, მეგობრები კი გადახვეწილიყვნენ, და მეზობლები იშვიათად აკითხავდნენ. ერთ ქარიან, ცივ საღამოს, როდესაც ქალაქის ქუჩები ცარიელი იყო,
მან დაინახა ახალგაზრდა მამაკაცი, რომელიც მიზანმიმართულად დადიოდა გზის კიდეზე. მისი ტანსაცმელი ცვეთილი იყო, მზერა დაღლილი და დაკარგული. ქალი შეაიგნორა. „შეიძლება, მხოლოდ ერთ ღამეს სჭირდება სითბო,“ — подумала მან გულში.
მეორე დღეს მამაკაცი დაბრუნდა სახლში, ჩუმად კაკუნით, და უკანასკნელად შემოვიდა. 25 წლის იყო, მხარზე პატარა ზურგჩანთით, რომელშიც თითქმის არაფერი ეტეოდა: ორი ფუმფულა მაისური, ძველი ფოტო მშობლებზე და ცვეთილი სლექსიანი რვეული.
ის ჩუმი, თითქმის ყოყმანი ჩანდა, და თვალებში რაღაც მწარე ბრწყინავდა. ქალის გული სითბოს გრძნობდა მასში, თითქოს საკუთარ ვაჟს ხედავდა კვლავ.მან მიიყვანა სახლში, შეწუხებით ჰკითხა, ხომ არ ჭამა, და შესთავაზა მარტივი ვახშამი — ხახვიანი კარტოფილი.
საუზმეც გაუწოდა — თხელი კаша, და ძველი ვაჟის ტანსაცმელი შესთავაზა, რომლებიც დიდი ხანია კარადაში ელოდებოდა. მამაკაცი მადლიერად გაუღიმა, მაგრამ სიტყვები არ გამოსვლოდა მისგან.საღამო მშვიდი იყო. ქალი გამზადებულ საწოლზე მოაწყო ვაჟის ძველი ოთახში,
ბალიში დაასწორა, ჯვარი გადაიწერა, შემდეგ კი ჩუმად, უსაფრთხოებას გამცემი „კარგი ღამე“ უთხრა. მამაკაცი სიტყვების გარეშე შევიდა ოთახში, და ქალი დაბრუნდა თავის საწოლში. მას ეჩვენებოდა, რომ ღმერთმა ეს ახალგაზრდა კაცის საშუალებით მოიგონა, რათა მისი მარტოობა შემსუბუქებულიყო.
გრძელ წამებამდე იყო თვალთახედვა. ის უსმენდა იატაკის სკრიპს, რომელიც მეზობელი ოთახიდან ისმოდა. უკვე თითქმის ჩაძინებული იყო, როცა ჩუმი შრიალზე დაოცდა. კარი ნელ-ნელა გაიღო. მამაკაცი იქ იდგა, ხელში რაღაც უჭირავდა.
ღამით სუსტი სინათლეში მისი სახე ცივი და მკაცრი ჩანდა — დღის სიზმარში ნანახი სიწყნარე აღარ იყო.მამაკაცი ნელ-ნელა მიიწია საწოლისკენ, თითქოს ეშინოდა, რომ ქალს გააღვიძებდა. თუმცა, ქალი არ სძინავდა; მისი გული სწრაფად უცემდა, თვალები ნახევრად ჰქონდა გახელილი.
მამაკაცი საწოლის თავთან გაჩერდა, გაჩერებული, თითქოს შიგნიდან იბრძოდა. ქალი ჩუმად ლოცულობდა: „ღმერთო, რა უნდა? რა აქვს ხელში? რატომ შევუშვი უცნობი…“მამაკაცი ნელ-ნელა ხელში აწია. ბალიში მის ხელში კანკალებდა. „ეს ასე იქნება უკეთესი ჩვენ ორივესთვის“
— ჩურჩულებდა ხმადაბალი ხმით და ბალიშს სახეზე მიაწება. ქალი წამოვარდა. მისი ძახილი ჩუმი, სასოწარკვეთილი, მაგრამ ხმამაღალი იყო. დაიწყო წინააღმდეგობა. ბალიში ჩავარდა, და მამაკაცი დაიბნა. „დახმარება! ხალხო! მიცლავენ!“ — იყვირა მთელი ძალით.
მეზობლები წუთებში შევარდნენ. ერთი ქალს იცავდა, მეორე პოლიციას გამოუძახა. მამაკაცი გაფითრებული, დაბნეული იდგა, თითქოს თავადაც ვერ გაეგო, რა მოხდა. მას მიაყენეს ხელი და ეზოში გაიყვანეს.გამოჩნდა, რომ მამაკაცი არ იყო ის, ვინც წარმოადგენდა თავს.
მისი მშობლები მიტოვებული გარემოებებით გარდაიცვალნენ წლების წინ, და ის ერთადერთი მოწმე იყო, თუმცა გამოძიებამ ვერ მოიძია მტკიცებულება. წლების განმავლობაში ახალ სახელებზე ცხოვრობდა, ვიდრე ახალი გეგმა არ მოუვიდა:
ერთეულად, უვნებელი მოხუცი ქალის სახლში ჩასახლება და „დაზარალებულად“ ბინის აღება.მოხუცი ქალის გული საშიშრისგან თითქმის გაჩერდა, მაგრამ ამავე დროს გაააქტიურა სიფხიზლე. შემთხვევის შემდეგ არასდროს აღარ შეუშვა უცნობი სახლში,
და ყოველ საღამოს ფანჯარასთან ჯდომისას დარწმუნდებოდა, რომ არავინ დაბალბურავდა მის ირგვლივ.ეს შემთხვევა ღრმად დაუტოვა კვალი. მან გაიგო, რომ სიკეთე და დახმარება ყოველთვის არ უზრუნველყოფს უსაფრთხოებას, და მარტოობა ზოგჯერ ადამიანს აყრუებს.
თუმცა, ის მადლიერებით გრძნობდა, რომ ცოცხალი იყო და დაენახა, რამდენად მნიშვნელოვანია სიფხიზლე და ყურადღება სამყაროში.წლების განმავლობაში მოხუცი ქალი ისწავლა, როგორ შეიყვაროს და იყოს სიფრთხილე ერთად. მისი სახლი არასოდეს დარჩა ცარიელი:
მეგობრები ხშირად სტუმრობდნენ და ახალი, უსაფრთხო ურთიერთობები შექმნა. მიუხედავად იმისა, რომ מסתავლე მამაკაცის ხსოვნა დროდადრო ისევ იწვოდა სიზმრებში, ამბავი საბოლოოდ მას უფრო ძლიერ და სიფხიზლეს მასწავლებელობდა.
და მიუხედავად იმისა, რომ სამყაროში ბევრი საფრთხე არსებობს, მოხუცი ქალის გულში დარჩა სითბო, რომელსაც პირველად იგრძნო, როდესაც დაინახა ახალგაზრდა მამაკაცი ქუჩაში. ახლა კი მისი გული ბრძენად იცავდა თავის თავს.
