— რა სუნია! — წაუხურა ნოსტრი არტემ ბორისოვიჩმა, როგორც კი შესულა. — აქ ოდესმე ახორციელებენ ჯანდაცვის კონტროლს, თუ უბრალოდ შემოსვლაზე სძაგხართ?
მათ გვერდით ჰანსმა, გერმანელმა, ჩურჩულით რაღაც უთხრა და სადგომის თავზე ჩამოკიდებულ მენიზე თითი მიუთითა.— აქ არ ჭამენ, ჰანს! — იცინა არტემ ბორისოვიჩმა და ფანჯრის გვერდით სკამი ფეხით გადახრა.
— დაჯექი. ყავა, დოკუმენტები, ხელმოწერა, მერე გავდივართ. საწვავი თითქმის აღარ გვაქვს, და ამ სადგურზე ტანკებში მხოლოდ რაღაც ყვითელი სითხეა.
რამდენიმე წუთში თამარა მივიდა, ხელში უძველესი, ზეთიანი ნოტბუქი ეჭირა.— გისმენთ, — თქვა მან მშვიდად.არტემ ბორისოვიჩი არც აწევდა თვალს. მაგიდაზე მიაგდო მსხვილი დოკუმენტების თვალი, ოქროს კლამრით შეკრული.
— მაშ, ძვირფასო, — დაიწყო მან ყავა აიღე, — ორი ყავა. არა ის ციკორიას სითხე, არამედ ნამდვილი, ნუშიანი. და მაგიდა კარგად გაწმინდე, ჩემი მეგობარი ახლა კულტურულ შოკს მიიღებს.
შეხედე, ჰანს! ეს არის ღრმა რუსეთის სახე. კბილები არ აქვს, განათლება არა, მაგრამ ფრიალო შემდგარი ნაჭრითაც კი იცინის.ჰანსმა მშვიდი, ოფიციალური ტონით უპასუხა. არტემ ბორისოვიჩმა ხელი გააქნია.
— კი, კი, ჰანს, ყველაფერი რიგზეა. კარგი. ახლა ხელი მოაწერე. მიწა ქარხანას მიეცემა თითქმის უფასოდ. ყველაფერს მივხედე, არავინ შეამჩნევს, რომ ეს დაცული ტერიტორიაა.
თამარამ ფრთხილად დადო ფინჯნები მაგიდაზე. მისი ხელი ცახცახებდა, რამდენიმე წვეთი გადმოვარდა პაპერზე.— რას აკეთებ, ძროხავ?!
— წამოიყვირა არტემ ბორისოვიჩმა, ისე უეცრად, რომ სკამი კედელს დაეჯახა. — ხომ იცი, რომ ეს ფურცელი მეტი ღირს, ვიდრე მთელი თქვენი კაფე, თქვენი თირკმლებიც კი? ჩააფუჭე!
— ბოდიშით, მალე წავშლი, — ხმადაბლა თქვა თამარამ, თვალები დახრილი.
— წაშლი… შეხედე, ჰანს! — თქვა არტემ ბორისოვიჩმა თამარაზე ნიშნით. — ერთის სამსახურიანი, მიმტანი, ტვინიანი არსება არა. არც კი აცნობს, რომ ახლა შენი გარიგება დააფუჭა. ჰანს, შეხედე, რა სიბრიყვე აქვს თვალებში! მონები! ნარჩენებს ჭამენ, საძოვარში სძინავთ და მაინც იცინიან.
ჰანსმა მოულოდნელად ჩაერთო. თქვა გრძელი წინადადება, ჯერ თამარას, მერე არტემ ბორისოვიჩისკენ მიუთითებდა. სახე უკიდურესად კისრი გახდა.
არტემ ბორისოვიჩი გაშეშდა. ერთი სიტყვაც ვერ გაიგო, მაგრამ იგრძნო, რომ რაღაც ისე არ იყო.— რას ბუტბუტებს? ჰეი, თარჯიმანო, შენ რამეს ისწავლი სკოლაში მაინც? თარგმნე — რას ამბობს?
თამარამ ნელ-ნელა წამოიწია. შალი მაგიდის კიდეზე დადო. მისი მზერა ცივი და კატისებური იყო, როგორც სკალპელი.— თქვა: „მე არ მჯერა იმ ადამიანის, ვინც სუსტებზე გაბრაზებას ვერ აკონტროლებს.
ვინც ასე ექცევა პერსონალს, უკან დახურულ კარს მიღმააც მოატყუებს.“არტემ ბორისოვიჩმა ჰაერის ჩასასუნთქად წაისუნთქა.— რას… რას ამბობ?
— და კიდევ ერთი რამ, — გადავიდა თამარამ სრულყოფილ გერმანულზე, პირდაპირ ჰანსს მიმართა.უცხოელი გაშეშდა, თვალები ფართოდ გაშლილი ჰქონდა სათვალის უკან.
სწრაფად დაიწყო კითხვების დასმა, დოკუმენტების მიმართულებით ისრები.— რას ამბობს?! — ყვიროდა არტემ ბორისოვიჩი.— ის იკითხა პუნქტ 42-ის შესახებ.
ის ადგილი, სადაც შენ „დავიწყე“ თქმის, რომ მიწას შესასვლელი გზა არ აქვს. რაც შენ ფორმალობად მოიხსენია, ის სამართლებრივი ხაფანგია. ახლა ხედავს, რომ შენ მხოლოდ დაუმორჩილებელი არა, არამედ თაღლითი ხარ.
— საიდან…? — სცადა არტემ ბორისოვიჩმა თავის ნიშნას მიეღწია, მაგრამ თამარამ მკაცრად, ძვლები თითქმის შიგ ძრწოდა, ხელი წაავლო.
— გავხდი უცხო ენების სპეციალისტი ათი წლის წინ, — თქვა მან მშვიდად. — აქ ვმუშაობ, რადგან ეს არის ჩემი სახლი. მე მოვისმინე შენი თითოეული სიტყვა მას შემდეგ, რაც მანქანიდან გადმოდი.
ჰანსს აინტერესებს, რამდენ „კომისიონს“ გეგმავდი ამ გარიგებიდან.არტემ ბორისოვიჩი გაფითრდა, ლოყებზე ოფლი დასჭკნდა.— თამარა… მოუსმინე. მე… გადავაჭარბე. უთხარი, რომ ეს გაუგებრობაა.
მე მაშინვე გადავრიცხავ ასი ათას ფორინტს. უბრალოდ უთხარი, რომ ყველაფერი რიგზეა.— ამბობს, რომ გარიგება არ შედგება, — თქვა თამარამ. — და ის ითხოვს შენს პასპორტს.
ის ტაქსით მიდის ქალაქში, რომელსაც უკვე დავუკვეთე. შენ კი შეგიძლია გააგრძელო შენი სმოკინგის შავი სუნთქვის აღფრთოვანება. ძვირია, მანდ არაფერი დევს კიდეც.
ჰანსმა წამოდგა, დოკუმენტები დაკრიბა და მოკლედ დაუკრა თამარას. მაგიდაზე ფული დატოვა — დაუდევრად, როგორც ჩარიცხვა, მაგრამ საკმარისი, რომ დაფაროს თამარას დედის მედიკამენტები ორ თვეზე.
როცა არტემ ბორისოვიჩის ჯიპი ყვირილით გავიდა კაფედან, სიჩუმე ჩამოწვა. თამარა ფანჯრისკენ წავიდა და უყურებდა, როგორ ნელ-ნელა ჩნდებოდა მტვერი.
— თამარა, — შეეხო მხარზე ლუდმილა, ჭკვიანი და გაბედული სამზარეულოს მოძალადე. — რატომ გააკეთე ეს? ის თითქმის დაგარტყა.
— არ დაირტყამდა, ლუდმილა. ისინი სიტყვებში მამაცები არიან.— და უცხოელი? დატოვა ვიზიტკარტა? — დაარტყა მაგიდაზე ლუდმილამ.
— დატოვა. თქვა, რომ მათი შესყიდვების დეპარტამენტს სჭირდება ვინმე, ვინც ხაზებს შორის კითხულობს.თამარამ დაკიდა ბარათი ჯიბეში. იცოდა, რომ მისი ცხოვრება ზეგ შეიცვლებოდა.
არა იმიტომ, რომ „პრინცმა“ ჯიპით მოვიდა, არამედ იმიტომ, რომ დღეს პირველად გაბედა სრულ სიმძლავრეზე საუბარი.არტემ ბორისოვიჩი პარკინგზე, ხუთ კილომეტრში, ცარიელ მანქანაში იჯდა.
საწვავი ამოიწურა. გარიგება დაიფანტა. და მისი თავში კვლავ ის ფრაზა ჟღერდა — ფრაზა, რომლის თარგმნაც არასდროს შეეძლო.
