წამძიმმა საჩუქრის ყუთმა თითქმის შემთია გულმკერდზე. გაშეშდი გავიხედე ოჯახური სახლის ფართო შესასვლელში და ნაბიჯის გადადგმა ვერ გავბედე. მისაღების კარი ნახევრად ღია იყო, ვიწრო შუქის ზოლი კი თხელი ყვითელი ნაფლეთით ასხივებდა ნათელ ფანჯარაზე.
ჩამოვედი ბევრად ადრე. მინდოდა დახმარება: თეფშების დალაგება, ჭიქების გასწორება, უბრალოდ ჩუმად ყოფნა ჩემი ოჯახის გარემოცვაში, სანამ სახლს მოწვეული სტუმრების ქაოსი აავსებდა.
კარგი იქნებოდა, დენი მომეწია გზაზე.— ჰოდა, გადავავლოთ კიდევ ერთხელ ეს ნაწილი! — გაისმა დედაჩემის ხმა მისაღებიდან. თამარა ყოველთვის ისე ლაპარაკობდა, თითქოს სამხედრო ტრენინგზე ვიყო, თითოეული სიტყვა ბრძანება იყო.
— პირველ რიგში, საზეიმოდ ვიხმობთ ჩვენს შრომისმოყვარე გოგონას. დიანა, შენ უტან მისთვის საჩუქარს.ჩემმა და ხმამაღლა ახარხარდა:— დიდი ბაბუის ძველი წინსაფარი უკვე მზად მაქვს! სპეციალურად დავასვინე საღებავით და მანქანის ზეთით.
— მშვენიერი! — გადაიხარხარა დედამ. — „ვუგზავნით მას კოსმოსში ნალექილ წინსაფარს.“ სრულყოფილი იქნება ჯულიასთვის! სტუმრები სიცილით მიწებს დაეშვებიან. ყოველთვის ამ ჯინსებში ჩნდება მიღებაზე.
ჩემს პირში სითხე გაშრა. ყუთი ხელში უეცრად შეუძლებლად მძიმე გახდა.— და შემდეგ მე წავიკითხავ ჩვენს სასაცილო განკარგულებას, — დაამატა მამამ, ბორისმა. მისი ღრმა ხმა თვითკმაყოფილებისგან ჟღერდა.
— საზეიმოდ გადავცემთ ჯულიას ცვარიანი ლურსმანს, ხის ბურღის პაკეტს და ცხოვრების ბოლომდე ბილეთს ხის ქარხანაში!ისინი იცინოდნენ. ხმამაღლა, ფერადვილად, ყოველგვარი თანაგრძნობის გარეშე. სამზარეულოდან სუნთქავდა შეწურული ბატა და ვაშლის სურნელი,
მაგრამ ჩემს ყელში მწარე გულისრევის შეგრძნება მომაწვა. შევხედე ყუთებს, რომლებიც ხელში მეჭირა. თითქმის ერთი თვის შრომა: მამაჩემისთვის ხელნაკეთი, გამომშვენებული საათების ყუთი, დედაჩემისთვის ყურადღებით აღდგენილი ძველი მაკიაჟის მაგიდა. თითოეული ნივთი ჩემი სულის ნაწილია.
მაგრამ სრულყოფილ ნახევრადმუქ სახლში ბოლოს მივხვდი რაღაცას. არასოდეს ვიყავი მათთვის ქალიშვილი. უბრალოდ მოსახერხებელი სამიზნე ვიყავი. ცოცხალი მაგალითი, რომლის გვერდითაც მათი ბრწყინვალე წარმატება კიდევ უფრო ნათელი იყო.
კარებს არ გავაღე. არ გავუწყე სცენა. უბრალოდ გამოვბრუნდი და გავედი გაყინულ დეკემბრის ჰაერში, ჩემი ფეხსაცმლის ტალპები ძლივს ჭრიალებდნენ თოვლში.
ჩემის მშობლების სახლი ელიტურ დასახლებაში ერთგვარი მბზინავი ადგილის მსგავსია: ცივი minimalიზმი, ნათელი კედლები, აბრეშუმის ყვავილები სრულყოფილ ვაზებში. თამარა ვერ იტანდა ცოცხალ მცენარეებს — მტვერი ჩაწვებიათ,
შრება და აბინძურებს სრულყოფილ სურათს. მე კი ვატარებდი ზეითუნის ზეთის, ლაქის და მეჩვის სუნს. როცა ჩემი და პოზირებას სწავლობდა სოციალური მედიისთვის, მე სახელოსნოში ვატარებდი დროს, ხის უხეშ ზედაპირს ხელით ვიგრძნობდი და ახალ სიცოცხლეს ვაძლევდი ძველ ავეჯს.
ხუთი წლის წინ ყველაფერი შეიცვალა. ოჯახურ ვახშამზე მამაჩემმა მკითხა, როდის შევიტანე განაცხადი ეკონომიკის მაგისტრატურაზე.— გავდივარ უნივერსიტეტიდან, — ვთქვი ჩურჩულით. — რესტავრატორის სახელოსნო გავხსნი.
დაუნთხიად გაჩუმდა. მამამ ღვინის ჭიქა გვერდზე გაიწია.— ჭამა–სამსახურის გზას ირჩევ? — ჩურჩულით თქვა. — სწორედ ამიტომ გადავიხადე საუკეთესო მასწავლებლებისთვის. ამ საკითხს თავად გადაჭერ.
ამ ღამით ჩავალაგე ჩემი ნივთები და მას შემდეგ ასე მიცნობს: „აი, ჯულია, ჯერ კიდევ თავის ადგილს ეძებს.“მაგრამ მე მაინც ვმონაწილეობდი ოჯახის შეკრებებში… დღევანდელი საღამოს ჩათვლით.
საჩუქრებს თოვლიან სკამზე დავტოვე და ჩაჯექი ჩემს ძველ ჯიპში. გასაღები შევატრიალე, ძრავი გაღიზიანებით გაიღვიძა, გათბობა ნელ-ნელა ათბობდა გაყინულ ხელებს. გამოვედი რკინის ჭიშკრიდან და უკან არ შემიხედავს.
ორმოცდაათი წუთის შემდეგ გზაზე პატარა კაფეში შევაჩერე მანქანა. ნეონი ფლეშავდა, ასფალტი ტალახიანი იყო, შიგნით კი ზეთი და იაფი ყავა სუნთქავდა. ჩაი ვიყიდე, დავჯექი გაბუღულ მაგიდასთან და ტელეფონი ამოვიღე.
არ დამირეკავს ოჯახი, არამედ რობერტს, ჩემს ფინანსურ მრჩეველს.მათთვის მე დამარცხებულად ვმოჩვენებოდი, მაგრამ ჩემი პატარა სახელოსნო ბიზნესად გაიზარდა. ავეჯს ვრესტავრირებდი უცხოურ აუქციონებზე,
ექსკლუზიური ინტერიერები ვქმნიდი. თავმდაბლად ვცხოვრობდი, მოგება რობერტმა უძრავ ქონებაში განახორციელა — მშობლებს ამის შესახებ არაფერი იცოდნენ.— ჯულია? — უთხრა რობერტმა. — დღეს შობის წინა დღეა, შენ დარეკე… ისევ გაქცეულხარ?
— წავედი… სამუდამოდ, — ვთქვი ჩურჩულით.— ისევ დაიწყეს?— უარესი. საჯაროდ უნდოდათ ჩემი დამცირება.დუმილი.— გახსენით ლეპტოპი. „ავანგარდის“ ოფისის ფაილი.მოვხსენი.
მომგზავნი 1: „პრემიუმ“ ღონისძიების ორგანიზატორი კომპანია (მფლობელი: თამარა…)მომგზავნი 2: სამართლებრივი კონსულტაცია (მფლობელი: ბორისი…)— ეს მათი ოფისია…— დიახ. და სამი თვის წინ აღარ გადაუხდიათ.
ცივი სიმშვიდე ჩამესხა.— გამოგზავნე შეტყობინება. ახლავე.ამავე საღამოს კურიერმა ციფრული კონვერტი გადაჰყიდა სტუმრების თვალწინ. მამასა და დედას პირველად თვალებში გაოცება, შემდეგ კი გაწითლება ჩანდა.
— მფლობელი… ჯულია, — წამოიკითხა მამამ.მათი სრულყოფილი მსოფლიო მაშინვე დაინგრა.შუაღამისთვის სახლში მივედი. ტელეფონი არ presta შეწყვეტდა ზარს. ავიღე.— შენ დამნაშავე გახდი! — ყვიროდა დედა.
— მხოლოდ ბიზნეს შეტყობინება გავგზავნე, — მშვიდად ვუპასუხე.მამა შეიარა:— ეს ყველაფერი შენია?— დიახ.— შევცდი…— დიახ, ძალიან. 30 დღეში მოგვარება გაქვთ.
მეორე დღეს მისგან წერილი მივიღე. უკვე არ ირეკლებოდა დამცინავად. მოლაპარაკება დაიწყო ჩემთან.ჩემი ხელები ვუყურე — დაფარული, ხის მტვერით სავსე. ადრე მერცხლებოდა. ახლა ვიცოდი: ამ ხელებმა შექმნეს ჩემი ცხოვრება.
ამ მომენტში გავიგე, რას ნიშნავს დამოუკიდებლობა. ეს ძველი ამბიდან გამოღწევა იყო, სადაც ჩემთვის ადგილი არ იყო. და ჩემი სული ბოლოს მსუბუქი გახდა.
