„მე მინდა ვიყიდო ეს მანქანა,“ — ჩუმად თქვა მოხუცმა ქალმა.სალონში თითქოს წამით გაჩერდა ჰაერი.კარი მის უკან ნელა დაიხურა და გარესამყაროს ხმები — მანქანების გუგუნი, შორეული საუბრები — მოულოდნელად ჩაცხრა. შიგნით მხოლოდ სიჩუმე, სინათლე და ფუფუნება დარჩა.
უზარმაზარი შუშის კედლებიდან შემოსული მზის სხივები პრიალა კორპუსებზე ირეკლებოდა. იატაკი ისეთი სუფთა იყო, რომ თითქმის სარკეს ჰგავდა. ყველაფერი იდეალურად იყო დალაგებული, ყველაფერი გულდასმით დაგეგმილი — სამყარო, სადაც ყველაფერს თავისი ფასი აქვს და არაფერი ხდება შემთხვევით.
და ამ სამყაროში შემოვიდა ის.მისი გაცვეთილი, ოდნავ გახუნებული პალტო მკვეთრად გამოირჩეოდა გარემოსგან. ფეხსაცმელი მტვრიანი ჰქონდა, თითქოს დიდი გზა გაევლო. ხელები ოდნავ უკანკალებდა, თუმცა მისი მოძრაობები მაინც ფრთხილი და პატივისცემით სავსე იყო, თითქოს ტაძარში შესულიყო.
ნელა მიდიოდა მანქანებს შორის.არ ჩქარობდა.ყოველი ნაბიჯი გააზრებული ჰქონდა, ყოველი მზერა საჭიროზე დიდხანს ჩერდებოდა. თითებით ნაზად შეეხო შავი მანქანის კარს, შემდეგ ვერცხლისფერი კაპოტს. თითქოს არ სურდა მათი ფლობა — უფრო მათი გაგება უნდოდა.
სალონის მეორე ბოლოში მენეჯერმა უკვე შენიშნა.ცოტა ხანს ისე მოიქცა, თითქოს ვერ ხედავდა. ქაღალდებს ასწორებდა, შემდეგ ტელეფონს უყურებდა, მაგრამ მისი მზერა ისევ და ისევ უბრუნდებოდა ქალს.რაღაც აწუხებდა.
შესაძლოა ის, რომ ქალი აქ არ ჯდებოდა.შესაძლოა ის, რომ ვერ ხვდებოდა, ვინ იყო.როდესაც ქალი დიდ, ელეგანტურ ჯიპთან გაჩერდა, კაცი ბოლოს მივიდა მასთან.მისი ნაბიჯები მტკიცე იყო, ფეხსაცმელი ჩუმად ეხეთქებოდა იატაკს.
ქალის უკან გაჩერდა, ხელები გულზე ჰქონდა გადაჯვარედინებული.— დაგეხმაროთ? — ჰკითხა.ხმა თავაზიანად ჟღერდა, მაგრამ ცივი იყო, როგორც მარმარილო.ქალი ნელა შემობრუნდა.მისი თვალები დაღლილი იყო, მაგრამ სუფთა.
— დიახ — თქვა მან. — მინდა ვიყიდო ეს მანქანა.კაცის ტუჩებზე ნელა გამოჩნდა ღიმილი.მაგრამ ეს სიხარული არ იყო.ეს განაჩენი იყო.— ეს მანქანა? — ჰკითხა და უფრო ახლოს მივიდა.მისმა მზერამ ქალის ტანსაცმელი, ფეხსაცმელი და ხელები შეაფასა.
— და როგორ გადაიხდით?ეს კითხვა არ იყო.ქალი დუმდა.ერთ გრძელ წამს ისინი უბრალოდ უყურებდნენ ერთმანეთს.კაცი კიდევ უფრო ახლოს დაიხარა.— ქალბატონო, — თქვა ჩუმად, მაგრამ თითოეული სიტყვა მკვეთრად ჟღერდა — ჩვენ პენსიონერებთან არ ვსაქმიანობთ. არც განვადებით.
ერთი წამით შეჩერდა, შემდეგ კიდევ უფრო მიუახლოვდა.— თქვენ მაინც ვერ იცოცხლებთ იმდენ ხანს.ახლოს მდგომები უკვე აკვირდებოდნენ.— და სიმართლე გითხრათ… — განაგრძო — ჯერ სახლში წადით. დაიბანეთ. თქვენგან სიღარიბის სუნი მოდის.
ეს სიტყვები, როგორც ცივი სილა, მთელ დარბაზში გაისმა.ვიღაცამ ჩაიცინა.მოკლე, ნერვიული სიცილი.შემდეგ კიდევ ვიღაცამ.ხმები შეერთდა და სიჩუმის ადგილი ნელ-ნელა ირონიულმა გუგუნმა დაიკავა.ქალი არ განძრეულა.
წამით თითქოს გაიყინა.შემდეგ ნელა ჩამოსწია ხელი მანქანიდან.მისმა თითებმა მიატოვა პრიალა ზედაპირი, თითქოს რაღაც საბოლოოდ გაწყდა.თავი დახარა.არაფერი თქვა.არ უკითხავს.არ გააპროტესტა.
უბრალოდ შემობრუნდა და კარისკენ წავიდა.მისი ნაბიჯები ნელი იყო, მაგრამ მტკიცე.კარი ისევ გაიღო.ერთი წამით ცივი ჰაერი შემოვიდა.შემდეგ ისევ დაიხურა მის უკან.სიცილი ნელ-ნელა გაქრა.სალონი ისევ დაუბრუნდა ჩვეულებრივ მდგომარეობას.
მაგრამ რაღაც მაინც დარჩა ჰაერში.რაღაც უსიამოვნო.რაღაც უთქმელი.ქუჩის მეორე მხარეს სხვა სალონი იდგა.არ იყო ასეთი ფუფუნებით სავსე.არ იყო ასეთი სრულყოფილი.მაგრამ თბილი იყო.მეგობრული.კარის ზემოთ ზარი ნაზად დარეკა, როცა ქალი შევიდა.
ახალგაზრდა გამყიდველმა მაშინვე ასწია თავი.გაუღიმა.არა თავაზიანობის გამო.არამედ იმიტომ, რომ ეს ბუნებრივი იყო.— გამარჯობა! — თქვა მან. — როგორ შემიძლია დაგეხმაროთ?მისი ხმა გულწრფელი იყო.ქალი წამით შეჩერდა.
თითქოს ამას არ იყო მიჩვეული.— დიახ, — თქვა ბოლოს. — მინდა დავათვალიერო.— რა თქმა უნდა.კაცი გვერდით დაუდგა და ერთად წავიდნენ მანქანებს შორის.ხსნიდა კარებს.აჩვენებდა დეტალებს.ლაპარაკობდა, მაგრამ არა ზედმეტად.
უსმენდა, როცა ქალი კითხულობდა.ზემოდან არ უყურებდა.არ ჩქარობდა.ქალი ბოლოს ერთ მანქანასთან გაჩერდა.იგივე იყო, რაც წინა სალონში.შესაძლოა ცოტა უფრო მარტივი.მაგრამ მაინც იგივე შეგრძნება ჰქონდა.
— ეს მომწონს, — თქვა ჩუმად.ახალგაზრდა გამყიდველმა თავი დაუქნია.— კარგი არჩევანია.ქალმა შეხედა.და ამ დროს რაღაც შეიცვალა მის მზერაში.— სამი ასეთი მანქანა მჭირდება, — თქვა მან.კაცი თვალებს დაახამხამა.— სამი?— დიახ. ჩემი შვილიშვილებისთვის.
სიჩუმე.შემდეგ ქალმა გახსნა ჩანთა.ნელა.გააზრებულად.და აჩვენა ფული.ნაღდი ფული.ახალგაზრდა გამყიდველის სახე არ შეცვლილა.არ გაუცინია.არ შეჰპარვია ეჭვი.უბრალოდ თავი დაუქნია.— კარგით, — თქვა მან. — მაშინ დავიწყოთ პროცესი.
მეორე დილით სამი მანქანა იდგა სალონის წინ.მზე კორპუსებზე ირეკლებოდა.ძრავები ჩუმად ჩაირთო.ერთის შემდეგ მეორე გზაზე გავიდა.ქუჩის მეორე მხარეს მენეჯერი ფანჯარასთან იდგა.თავიდან უბრალოდ უყურებდა.შემდეგ იცნო მანქანები.
შემდეგ კი…ის.მოხუცი ქალი ერთ-ერთი საჭესთან იჯდა.მისი სახე მშვიდი იყო.სწორი.ღირსებით სავსე.კაცს ყელი გამოუშრა.მის უკან მფლობელი გამოჩნდა.— ხედავ? — ჰკითხა ჩუმად.სიჩუმე.— ამ მანქანებს ჩვენ გავყიდდით.
მენეჯერი არ განძრეულა.— მაგრამ შენ… — განაგრძო — გადაწყვიტე, რომ შენს წინ მდგომი ადამიანი არაფერს ნიშნავს.სიტყვების სიმძიმე ნელა დაეშვა მასზე.კაცი უბრალოდ იდგა.და უყურებდა, როგორ ქრებოდნენ მანქანები მოსახვევში.
და მაშინ ბოლოს მიხვდა.არა იმას, რომ შეცდა.არამედ იმას…რა დაუჯდა მისი ზიზღი.
