— სულელივარ? — ოლეგი ზის ოთახის კარებში, ნელ-ნელა გადაიკვრიდა თავის მაისურს. მისი სახე წითელი იყო, ყელზე ერთ-ერთი ვენა გამობურცული. — გითხარი, გამოდი! ხუთ წუთში არც ერთი ნაკვალევი არ მინდა შენგან აქ!
მე ვდგავარ ხელში წაღებული სალათის თასით, რომელიც ჯერ კიდევ არ მქონდა დადგმული მაგიდაზე. ხელები მიკანკალებდა, პორზელანი რეკავდა. ოთახიდან, სადაც ხმა მუსიკისა და სასიამოვნო სტუმრების ხარხარი ისმოდა, გამოვიდა ნადეჟდა ვასილიევნა.
მძიმე ბროშს მიამაგრებდა მკერდზე და ზიზღით შეკუმშა ბაგეები.— კსიუშა, ცოტა სინდისი გქონდეს — თქვა მან ტკბილი ხმით. — შენი მამის დაბადების დღეა, ოცდაათი წელი! პატივსაცემი სტუმრები არიან, შენ კი მოწყენილი სახით ტრიალებ. ყველას მადა დაუცარი. წადი, ცოტა დაისეირნე.
— გასეირნება? — ვიჩურჩულე. — გარეთ -20ა, ღამე. სად უნდა წავიდე?— არა მაინტერესებს! — იყვირა ოლეგმა, մոտ მივიდა. მის ტანსაცმელზე ალკოჰოლის სუნი ღრუბლდებოდა, მისი დედის მიერ მისთვის მიცემული მძიმე სუნამოსთან ერთად. — წადი შენს მამასთან! სადგურზე! სარდაფში!
ჩემი წვეულება გაფუჭე! ნორმალური მაგიდა მინდოდა? მქონდა! და შენ რა მოამზადო? რაღაც მწვანილი, მშრალი თევზი… ჩემი მეგობრები იცინიან და ამბობენ, რომ შენი ცოლი დიეტაზეა!მან ხელიდან გამიტაცა სალათის თასი. ინსტინქტურად ვეცადე ჩავლება,
მაგრამ ვერ მოვახერხე. კრისტალი დაეცა იატაკზე, ნამსხვრევები გაფანტა ყველგან, ერთად არუკოლა და კრევეტებთან.— აი ასე! — დაარტყა ნამსხვრევს ფეხის წვერით. — ეს ჩემი სახალია! მე ვარ ბოსი! და მე ვdecიდებ, ვინ დარჩება და ვინ წავა! გასაღებები კომოდზეა!
ვუყურებდი მათ. სამი წელი. სამი წელი ვიფიქრებდი, რომ ოჯახი ვიყავით. რომ მისი სიძულვილის აფეთქებები მხოლოდ სამუშაოს გამო იყო. რომ მისი დედის „მხოლოდ ერთი კვირის“ ვიზიტები, რომლებიც თვეებზე გავიდნენ, დროებითი გამოცდები იყო.
ამ დილით მე გადავრიცხე მას ჩემი ბოლო ფული — ორმოციათასი ფორინტი, რომელსაც ექიმისთვის ვაგროვებდი. მან თქვა: „მომზადე მაგიდა კარგად, მე ვეპატიჟები ლარისას და მის მეუღლეს, ვერ უნდა ჩაცადო უხერხულად მათთან“.
ლარისა… მისი სკოლის სიყვარული. ის იჯდა საძინებელში წითელ კაბაში და ალბათ გაიგო ყოველი სიტყვა.ნელ-ნელა მოვხსენი ქურთუკი კარადიდან. ცივი იყო; ზღურბლების გასწვრივ ქარი იჭერდა, რასაც ოლეგმა ოქტომბრიდან დაპირებული ჰქონდა, მაგრამ ვერ გააკეთა.
— კარგი — ვთქვი ჩუმად. — წავიდე.— სწრაფად! — იყვირა ნადეჟდა ვასილიევნამ, დამეხეთქა ჩემთვის ჩანთა. — და არ წაიღო საკვები, ეს შენი შვილის ფულია!მოვირგე ჩექმები, მოვიცვი ქურთუკი. კეპი დავტოვე კარადაში — ძებნა ძალიან დამამცირებელი იქნებოდა. გავხსენი კარი და გავედი ბნელ შემოსასვლელში.
გარე მხარეს ნამდვილ თოვლჭყაპი სიგიჟედ იყო. თებერვლის ქარი მოხვდა ჩემს სახეში ბასრი თოვლის ნაწილაკებით. მივედი კიბეებზე, გავასუფთავე თოვლი ბორდიურიდან და ჩამოვჯექი. გასაქცევი არსად იყო. ჩემი მშობლები ოთხმოცი კილომეტრით მოშორებით ცხოვრობდნენ,
ავტობუსები აღარ მოძრაობდნენ. ტაქსი ათას ხუთას უნდოდა, ჩემი ბარათზე მხოლოდ ორასი მქონდა.მოვიღე ტელეფონი. ეკრანი ანათებდა ბნელში: 21:15.ჩემი თითები გაყინული იყო, მაგრამ ვიპოვე ერთადერთი ნომერი, რომელიც ახლა mattered: „მამა“.
დარეკვა. მეორე. მესამე.— კი, კსიუშა? — მამაჩემის ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ მე ვგრძნობდი напругას. ყოველთვის ხვდებოდა, როცა პრობლემა იყო.— მამა… — ვეცადე ვერ გავგზავნე ტირილი, მაგრამ სუნთქვა წამოვიდა. — ისინი გამაქციეს…— ვინ?
— ოლეგი. ისინი ორი… დედა და ის გამაქციეს. თქვეს, რომ ბინა მათი იყო, მე კი არავინ ვარ. გარეთ ვარ, მამა.სიჩუმე. მძიმე, როგორც შტორმის წინ.— კარებთან ხარ? — მამაჩემი ხმა ღრმა, ბრუმნული გახდა.— კი.— წადი კუთხეში ღია ფარმაცევტულ მაღაზიაში. იქ დაელოდე. მოვდივარ.
— მამა, არა… თოვლჭყაპია, გზა საშიშია…— გითხარი, დაელოდე.მოვჯექი პლასტმასის სკამზე ფარმაცევტულ მაღაზიაში და ვუყურებდი ვიტამინებით სავსე თაროებს. აფთიაქელი, მოხუცი ქალი სათვალით, უცნაურად მიყურებდა, მაგრამ არაფერი თქვა.
ერთხელ შემომთავაზა წყალი, მაგრამ უარი ვთქვი. ხელები მიკანკალებდა, არა სიცივის გამო, არამედ თავმოყვარეობის დაკარგვის გამო.ნახევარი საათის შემდეგ მამაჩემის შავი ჯიპი მკვეთრად გაჩერდა კარებთან. ნახევარ წელს იყიდა თევზაობისთვის, მაგრამ ახლა ტანკს ჰგავდა.
მამაჩემი შევიდა, მხრებიდან თოვლი ჩამოიყარა. ძველი, მაგრამ კარგი ხარისხის ბეწვის ქურთუკი ეცვა. როცა ჩემი ცრემლები დაინახა, ყბა დააჭირა.— წამოდექი, ჩემი პატარა გოგონა.— მამა, წავიდეთ შენთან… — ვიჩურჩულე.— არა. ახლა მივდივართ შენს სახლში.
მოვედით ჩვენს ბინაში. მუსიკა და შვედური მაგიდის ხმები აღწევდა „ჩვენი“ ბინის კარებიდან.მამაჩემი არავინ დაუძახა. გამოიღო საკეტის გასაღები. ვჩანდი დავიწყებული — „თუ წავიდით, ყვავილებს უნდა მოუარონ“.კარის ღილაკის ხმა მუსიკაში ჩაიფლო. შევედით.
ოლეგი ლარისას ხელში ეჭირა, ძალიან ახლოს ცეკვავდა. ნადეჟდა ვასილიევნა მაგიდასთან იჯდა, მუცელში ტორტს იტენდა — ზუსტად იმას, რასაც მე გავაკეთე. სტუმრები უკვე მთვრალი იყვნენ, ხმამაღლა პოლიტიკაზე იჭიდავებდნენ.
— მაშ, გხედავთ! — ოლეგმა პირველად შენიშნა. მან გაუშვა ლარისა და ფეხს მოკიდა. — გამოჩნდით? და მამაც მოიყვანე?მუსიკა ჩუმად დარჩა. ვინმე სტერეომოწყობილობა გამორთო. მამაჩემი მშვიდად გაიარა, ფეხსაცმელი არ გაუხდია. ბინაზე დარჩა ტენიანი, მტვრიანი კვალი.
— „გათავისუფლდი!“ — ხმამაღლა, თავხედიანი ოლეგმა გაიმეორა. — და ახლა? უფლება მაქვს! ჩემი სახლი, ჩემი წესები!მამაჩემი გამოიტანა საკუთრების საბუთი: არანაირი საჩუქარი, არანაირი წილი. ლარისა სწრაფად აწყობდა ნივთებს, მაგრამ მამაჩემის ბრძანებით ვერ წავიდა.
რეალობა დამრტყმელი იყო ოლეგისთვის: ის არ იყო უფროსი, სახლი არ იყო მისი, კსიუშა არავის ეკუთვნოდა.სტუმრები უკან გაიწიეს. ლარისა ბოლოს გავიდა, ოლეგს ზიზღით შეხედა.მამაჩემი დახურა კარი, საკეტი შეცვალა, და ბოლოს, სიჩუმე ჩამოვარდა.
მე სახე ჩავრგე მამაჩემის სვიტერში და ვტიროდი. ნამდვილი ცრემლები, სამი წლის ტყუილებისგან გათავისუფლება.
