ჯეფერსონის დაწყებითი სკოლის მეოთხე კლასის ოთახი იმ ორშაბათ დილას ენერგიით სავსე იყო. ბავშვები ჩურჩულებდნენ, იცინოდნენ და სკამებზე მოუსვენრად ირხეოდნენ.
ჰაერში თითქოს მოლოდინის მუხტი ტრიალებდა, რადგან ყველასთვის ცნობილი იყო — იწყებოდა „პროფესიების კვირა“.ამ კვირაში თითოეულ მოსწავლეს უნდა წამოდგომოდა კლასის წინ და ეთქვა, რა პროფესია ჰქონდათ მის მშობლებს.
მაღალი ფანჯრებიდან შემოსული მზის სხივები ანათებდა კედლებზე გაკრულ ფერად პოსტერებს. იქ გამოსახული იყო პლანეტები, ასტრონავტები და კოსმოსში მფრენი რაკეტები.
მზის სისტემის სქემები და ვარსკვლავებით სავსე ნახატები ოთახს პატარა კოსმოსურ მუზეუმს ჰგავდა.ბავშვების უმეტესობა აღფრთოვანებული იყო. ზოგი ცოტათი ნერვიულობდა.
და ერთი ბიჭი… მალე მთელ კლასს ისეთ გაკვეთილს ასწავლიდა, რომელსაც ვერავინ წარმოიდგენდა.კლასის წინ იდგა ქალბატონი კარენ მიტჩელი — მასწავლებელი,
რომელიც ჯეფერსონის სკოლაში უკვე თითქმის თხუთმეტი წელია მუშაობდა. ამ ხნის განმავლობაში ის დარწმუნებული იყო, რომ თავის მოსწავლეებს კარგად იცნობდა.
ან ასე მაინც ეგონა.— კარგი, ბავშვებო, — თქვა მან ნათელი ღიმილით, — ვინ დაიწყებს?რამდენიმე ხელი ერთდროულად აიწია. მაგრამ კლასის უკანა რიგში ერთი ხელი ნელა და მორიდებით აიწია.
ეს იყო მალიკ ჯონსონი.მალიკი ათი წლის იყო. ის ჩუმი, დაკვირვებული ბიჭი იყო და ხშირად კლასში ყველაზე ჭკვიან მოსწავლედ ითვლებოდა, თუმცა იშვიათად ლაპარაკობდა, თუ მასწავლებელი პირდაპირ არ მიმართავდა.
მისი ტანსაცმელი უბრალო იყო. მისი ჩანთა კი უკვე საკმაოდ გაცვეთილი.კლასის ბავშვების უმეტესობამ იცოდა, რომ მალიკი ბებიასთან ერთად ცხოვრობდა ქალაქის სამხრეთ ნაწილში მდებარე პატარა ბინაში.
ქალბატონმა მიტჩელმა თავი დაუქნია.— მოდი, მალიკ.მალიკი ნელა წამოდგა. ხელში პატარა ნახატი ეჭირა. ქაღალდზე დახატული იყო რაკეტა, რომელიც ცაში მიფრინავდა და უკან ცეცხლის ალს ტოვებდა.
ბიჭმა ჩუმად დაიწყო:— მამაჩემი… ნასაში მუშაობს.ერთი წამით ოთახში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.შემდეგ ვიღაცამ ჩაიხითხითა.მალე კიდევ ერთმა ბავშვმა გაიცინა.
ქალბატონმა მიტჩელმა გაკვირვებით დაახამხამა თვალები.— ნასაში? — გაიმეორა მან.მალიკმა თავი დაუქნია.— ის რაკეტების აშენებაში მონაწილეობს.
ახლა უკვე რამდენიმე ბავშვი ხმამაღლა იცინოდა. ერთმა ბიჭმა ჩურჩულით თქვა, თუმცა ისე ხმამაღლა, რომ ყველას გაეგონა:— ჰო რა, აბა!
ქალბატონმა მიტჩელმა სცადა სიმშვიდის შენარჩუნება.— მალიკ, ნასაში მომუშავე მეცნიერებს ჩვეულებრივ ძალიან მაღალი განათლება აქვთ…
მალიკმა მშვიდად უპასუხა:— მამას აქვს.კლასში კვლავ სიცილი გაისმა.მასწავლებელმა ხელები გადაიჯვარედინა.
— ალბათ იმას გულისხმობ, რომ ის ნასასთან ახლოს მუშაობს, — თქვა მან, — ან შეიძლება სახელოსნოში, სადაც ტექნიკას არემონტებენ.
მალიკის სახე არ შეცვლილა.— არა, ქალბატონო, — თქვა მშვიდად, — ის რაკეტებს აშენებს.ქალბატონმა მიტჩელმა უხერხულად გაიღიმა.
— მადლობა, მალიკ. ახლა სხვას მოვუსმინოთ.მალიკი ისევ თავის ადგილას დაჯდა. არაფერი უთქვამს.მან უბრალოდ ფრთხილად დაკეცა თავისი ნახატი და რვეულში ჩადო.
ორი დღის შემდეგ სკოლაში პროფესიების დღე გაიმართა.სხვადასხვა პროფესიის მშობლები მოვიდნენ კლასებში, რათა ბავშვებისთვის თავიანთი სამუშაო გაეცნოთ.მოვიდა მეხანძრე.
მოვიდა მედდა.მოვიდა სუპერმარკეტის მენეჯერი.ბავშვები აღფრთოვანებულები იყვნენ.ქალბატონ მიტჩელს თავისი კლასისთვის სპეციალური გრაფიკიც ჰქონდა მომზადებული.
მაგრამ ერთ მოსწავლეს სტუმარი არ ჰყავდა.მალიკ ჯონსონს.ეს მასწავლებელს არც გაჰკვირვებია. ჩვეულებრივ, ბავშვები, რომელთა მშობლებსაც მოსვლა არ შეეძლოთ, უბრალოდ გამოტოვებდნენ პრეზენტაციას.
იმ დილით მალიკი ჩუმად იჯდა თავის მერხთან, სანამ სხვა ბავშვები მოუთმენლად ელოდებოდნენ მშობლების მოსვლას.ქალბატონმა მიტჩელმა ხელები შემოჰკრა.
— კარგი, ბავშვებო! ჩვენი პირველი სტუმარი ემის დედაა, რომელიც ვეტერინარია.პრეზენტაციები მშვიდად მიმდინარეობდა.შემდეგ მოვიდა პოლიციელი.
შემდეგ — მცხობელი.ბავშვები კითხვებს სვამდნენ და ინტერესით უსმენდნენ.დღის ბოლოს ქალბატონმა მიტჩელმა კიდევ ერთხელ შეხედა სიას.
ერთი ბოლო ცარიელი ადგილი დარჩა.ის უკვე აპირებდა გაკვეთილის დასრულებას, როცა კარზე კაკუნი გაისმა.სამი მკაფიო დაკაკუნება.
ქალბატონმა მიტჩელმა კარი გააღო.კორიდორში იდგა მაღალი კაცი მუქი ლურჯი ქურთუკით, რომლის მკერდზეც ნასას ლოგო ჩანდა.
მის გვერდით სკოლის დირექტორი იდგა.მასწავლებელმა დაბნეულად იკითხა:— რით შემიძლია დაგეხმაროთ?დირექტორმა გაიღიმა.
— ქალბატონო მიტჩელ, გაიცანით დოქტორი მარკუს ჯონსონი.სახელი მასწავლებელს თავიდან ვერაფერს ეუბნებოდა.მაგრამ როცა კაცი საუბარს აპირებდა, მალიკი უცებ წამოხტა.
— მამა!მთელი კლასი ერთდროულად შემობრუნდა.კაცმა თბილად გაუღიმა.— გამარჯობა, ჩემპიონო.ქალბატონ მიტჩელს პირი ნელა გაეხსნა.ნასას ლოგო უცებ ბევრად უფრო ნათლად გამოჩნდა.
დოქტორი ჯონსონი კლასში შემოვიდა შავი ჩანთით ხელში.ბავშვები გაოცებით უყურებდნენ.მან ჩანთა გახსნა და იქიდან პატარა მეტალის დეტალი ამოიღო.
— ეს, — თქვა მან ფრთხილად, — კოსმოსური რაკეტის ძრავის პროტოტიპია.კლასში გაოცების ხმა გაისმა.შემდეგი ოცი წუთის განმავლობაში დოქტორი ჯონსონი ბავშვებს უხსნიდა, როგორ მუშაობს რაკეტა.
აჩვენა ფოტოები ნასას ლაბორატორიებიდან.აჩვენა ვიდეო რაკეტის გაშვებიდან.კლასი მთლიანად მოხიბლული იყო.მალიკი ჩუმად იჯდა, მაგრამ მისი ღიმილი ყველაფერს ამბობდა.
როცა გაკვეთილი დასრულდა და ბავშვები გავიდნენ, ქალბატონი მიტჩელი ნელა მიუახლოვდა დოქტორ ჯონსონს.— თქვენს შვილს ბოდიში უნდა მოვუხადო,
— თქვა მან ჩუმად. — მე გავიცინე, როცა თქვა, რომ ნასაში მუშაობდით. მეგონა, რომ გაზვიადებდა.დოქტორმა ჯონსონმა მშვიდად უპასუხა:— ვაფასებ, რომ ამას ამბობთ.
ქალბატონმა მიტჩელმა მალიკს შეხედა.და მაშინ მიხვდა რაღაც მნიშვნელოვანს.ხანდახან ყველაზე დიდი გაკვეთილი კლასში…ისაა, რომელსაც მასწავლებელი სწავლობს.
