მან გადარჩა. და არა მხოლოდ — მან ისწავლა გამარჯვება.ცივი სიზუსტით მან გადააწყო არამომგებიანი მარშრუტები, უფრო მკაცრი კონტრაქტები მოილაპარაკა აეროპორტებთან და ახალი სიცოცხლე შთაბერა დაჯავშნის სისტემებს.
მაგრამ ყველაზე მეტად, ის დაუბრუნდა იმ პრინციპს, რომელსაც მამა მანტრასავით იმეორებდა: მგზავრი ყველაზე მნიშვნელოვანია. მომსახურება არ იყო მეორეხარისხოვანი. ეს იყო კომპანიის გული.
შედეგები იმაზე სწრაფად მოვიდა, ვიდრე ვინმე ელოდა. ერთ წელიწადში შემოსავლები 30%-ით გაიზარდა და აქციების ფასი მკვეთრად ავარდა.
პროფესიული მედია მას უწოდებდა „ევროპის ერთ-ერთ ყველაზე პერსპექტიულ ახალგაზრდა აღმასრულებელ დირექტორს“.მაგრამ წარმატებას ფასი აქვს.
მისი ბინა კენსინგტონში არ იყო სახლი — ეს იყო მართვის ცენტრი. მეგობრები გაქრნენ საკუთარ ცხოვრებაში, შექმნეს ოჯახები, დაედევნენ თავიანთ მიზნებს.
დედა კოტსვოლდსში დარჩა. და ვიქტორია? ის ცხოვრობდა ანგარიშებს, ფრენის მარშრუტებსა და ახალ სტრატეგიებს შორის.შემდეგ ერთ დღეს—
— პრობლემა გვაქვს, — განაცხადა სოფია დიუპონმა, კაკუნის გარეშე შესვლისას. ყოველთვის კონკრეტული. ყოველთვის მშვიდი.ბარსელონა–მილანი. კაპიტანი გაფრენამდე ერთი საათით ადრე გამოვარდა. შემცვლელი? პარიზში.
— მგზავრები ბორტზე არიან? — მაშინვე ჰკითხა ვიქტორიამ.— კი. ბიზნესმენები, ოჯახები, ბავშვები.ვიქტორიამ კბილები მოიჭირა. გაუქმებები რეპუტაციას ანადგურებდა.
— იპოვე პილოტი ბარსელონაში. ორმაგი ანაზღაურება. დაუყოვნებლივ.რამდენიმე საათის შემდეგ თვითმფრინავი აფრინდა — მხოლოდ ორმოცი წუთის დაგვიანებით. ვიქტორიამ პირადად დაურეკა კლიენტს. ბოდიში მოიხადა. კომპენსაცია შესთავაზა.
კრიზისი მოგვარებული იყო.მაგრამ ნამდვილი ქარიშხალი მხოლოდ ახლა მოდიოდა.SkyFast — დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანია — აგრესიულად ამცირებდა ფასებს. ფინანსურ დირექტორს, რიკარდო უილკინსს, ეჭვი არ ეპარებოდა:
— ჩვენ ბაზარს დავკარგავთ.ვიქტორიამ მშვიდად შეხედა ხელმძღვანელობას.— ჩვენ ფასით არ გავიმარჯვებთ. გამოცდილებით გავიმარჯვებთ.
— გამოცდილება ფული ღირს, — მიუგო უილკინსმა.— ვიცი. ამიტომაც ვაკეთებთ ინვესტიციას.ლოიალობის პროგრამები. უკეთესი ბორტზე მომსახურება. ტრენინგები. ყველაფერი იდეალურად ჩანდა… სანამ საჩივრები არ გამოჩნდა.
ნისა.უხეში პერსონალი. დაძაბული ატმოსფერო. ერთი საერთო მიზეზი: კაპიტანი დევიდ ჰარტლი.ქაღალდზე იდეალური. რეალობაში — რაღაც არ იყო რიგზე.
პედრო გრეივსმა სწრაფად გაარკვია სიმართლე: კონფლიქტები სამხედრო სამსახურში, დისციპლინური საქმეები, რთული ადამიანის რეპუტაცია. და მაინც, ის აიყვანეს — ვიღაცამ თვალი დახუჭა.
ვიქტორიამ საქაღალდე დახურა.— ნიცაში მივფრინავ.— გააგზავნე ინსპექტორი, — შესთავაზა პედრომ.— არა. მინდა სიმართლე ვნახო. სცენარის გარეშე.ინკოგნიტოდ.
ვიქტორია გრანტი.ჯინსი. სვიტერი. დაცვის გარეშე.სამი დღის შემდეგ ის თვითმფრინავში იჯდა, როგორც ჩვეულებრივი მგზავრი. არავინ იცოდა, ვინ იყო.
ყველაფერი იდეალურად ჩანდა.ეკიპაჟი — პროფესიონალი. კაბინა — უნაკლო. მგზავრები — კმაყოფილი.შემდეგ კაპიტანმა დაიწყო:— აქ კაპიტანი დევიდ ჰარტლი…
ხმა იყო ცივი. კონტროლირებული. სითბოს გარეშე.ვიქტორიამ თვალები დახუჭა და სავარძელს მიეყრდნო.ის აღარ იყო აღმასრულებელი დირექტორი.ის იყო დამკვირვებელი.
და მას უნდოდა ყველაფერი ენახა.მან ნატალიას ხელი მოუჭირა.— იმ დღეს ორივე მამაცები ვიყავით.
— და ნახე, სად ვართ ახლა, — გაიღიმა ნატალიამ. — დღეს ყველას უნდა აქ მუშაობა. იციან, რომ მათ ადამიანებივით ექცევიან, არა როგორც რესურსებს.
ვიქტორიამ შუშის ჭერისკენ აიხედა.— და ასე დარჩება.იმ საღამოს ის კომპანიის სათაო ოფისის სახურავზე იდგა. ლონდონის განათებები ანათებდა. თემზა ვერცხლივით ელავდა. შორს კიდევ ერთი თვითმფრინავი აფრინდა.
ერთ-ერთი მისი.ტელეფონი დარეკა.— მამაშენი იამაყებდა შენით, — თქვა დედამ.ვიქტორიამ ცრემლიანი ღიმილით გაიღიმა.მაგრამ როცა ზარი დასრულდა, ის მარტო დარჩა.
და დიდი ხნის შემდეგ პირველად იფიქრა—შესაძლოა დროა რაღაც უფრო მეტისთვის, ვიდრე მხოლოდ სამუშაო.ექვსი თვის შემდეგ მან დანიელი გაიცნო.
მშვიდი. ყურადღებიანი. ნამდვილი.ის არ ცდილობდა მის შეცვლას. არ იბრძოდა მისი ადგილისთვის მის ცხოვრებაში.ის უბრალოდ იყო მის გვერდით.
ზამთრის ერთ ღამეს მან ტერმინალის სახურავზე მუხლი მოიყარა.— დარჩები ჩემთან სამუდამოდ?მათ უკან თვითმფრინავი აფრინდა.
მის წინ იდგა კაცი, რომელიც ესმოდა.— კი, — ჩურჩულით თქვა მან.ქორწილი უბრალო იყო. ნამდვილი. კოტსვოლდსში.და როცა Asure Wings-ის თვითმფრინავმა მათ თავზე გადაიფრინა, სტუმრები ტაშში აფეთქდნენ.
ვიქტორიამ ცისკენ აიხედა.და გაიღიმა.წლები გავიდა.კომპანია გაიზარდა.მაგრამ ყველაზე დიდი მოვლენა ჩუმად მოვიდა — ჩელსის საავადმყოფოს ოთახში.
მისი ქალიშვილი.ემილია რობერტა.— იდეალურია, — თქვა დანიელმა.ვიქტორიამ კიდევ უფრო ძლიერად მიიკრა.— ცაზე მოგიყვები, — ჩურჩულით თქვა მან.
ორმოცი წლის შემდეგ ის სცენაზე იდგა.— ჩვენ აქ ფულისთვის არ ვართ, — თქვა მან. — ჩვენ აქ ადამიანებისთვის ვართ.ტაში არ წყდებოდა.
მოგვიანებით, სახურავზე, მისმა ქალიშვილმა ჰკითხა:— დედა… ეს თვითმფრინავები ყველა ჩვენია?ვიქტორიამ გაიღიმა.— მხოლოდ ისინი, რომლებსაც ჩვენი ლოგო აქვთ.— და მეც შევძლებ ფრენას?
— სადაც გინდა.მან ცისკენ აიხედა.— მადლობა, მამა.შორს თვითმფრინავის ძრავის ხმა დაარღვია სიჩუმე.როგორც პასუხი.რადგან ცა ყოველთვის პასუხობს.
