ჩემი ქორწილის ღამეს სიძემ მოულოდნელად დაკეტა კარი. ხელიდან გამოიღო რვაასი ათასი ფორინტი და ხელში ჩამჩიჩინა, მხოლოდ ერთი ბრძანებით:— აიღე ფული. გაიწიე ჩაცმა. წადი უკანა კარით. დაუყოვნებლივ.
— ლაშლო… რა ხდება? — ვკითხე, ხმით ვიბოდიალებდი, თავში ქაოსი მძვინვარებდა.— დროა არ არის ახსნისთვის. ირბინე, გოგო, ირბინე! — თქვა მან, და მისი ხმის შიშმა და სიჩქარემ ისეთი გრძნობა მომცა, რომ სუნთქვაც კი მიჭირდა.— ისინი უკვე აქ არიან, — დაამატა მან.
მისი სიტყვები ცივი, ნაზი რეალობით დამეყენებინა. ვინ იყვნენ ისინი? არ ვიცოდი. მაგრამ ვუსმენდი. ჩემს დამორჩილებას სიცოცხლე შემრჩა.ბოლო სტუმრები საბოლოოდ შუაღამისას წავიდნენ. მე დარჩი მარტო საძინებელში მეორე სართულზე და ჩამოვჯექი საწოლის კუთხეზე.
რვა საათიანი მაღალქუსლიანის შემდეგ, ჩემი ფეხები ტყვიისმაგვარად მძიმე იყო, ყოველი კუნთი დაძაბული, მთელი სხეული გადაღლილი. ქვემოთ ტამაში ჯერ კიდევ ახლობლებს იცავდა; სიცილი და ჩუმი საუბრები ჩემთან ჩუმად აღწევდა, კარები სროლოდა, ჭიქები კრიალებდა. თითქოს სხვა სამყაროში ვიყავი.
ჩემი მარგალიტებით გაწყობილი საქორწილო კაბა დაჰყარებოდა სკამზე, თეთრი ღრუბლის მსგავსად. მე უკვე სენდის სარაფანი მეცვა, და ძველი კოსმეტიკური მაგიდის სარკე გადამეტებულად დაბლოკილი გამოსახავდა ჩემთვის თავის სუსტ ანარეკლს.
ვუყურებდი ჩემს სახეს, ვცდილობდი გავერკვე, რომ ეს ახლა ჩემი ცხოვრება იყო: სახლში სეგედთან ახლოს, ასი სტუმარი ქორწილზე, ოქროს ბეჭედი თითზე.როცა საკეტი დაკაკუნდა, შევბრუნდი და გავიცინე — დარწმუნებული ვიყავი, რომ ტამაში იყო.
მაგრამ ეს არ იყო ის.ეს იყო ჩემი სიძე.ლაშლო კირალი. სამოცდაოთხი წლის. დაკუნთული, ნაცრისფერი წვერები, ხელები, რომლებიც მთელი სიცოცხლის განმავლობაში მუშაობის ნიშანები ჰქონდათ.მან შიგნიდან დაბრუნა საკეტი. ინსტინქტურად შევკარი სარაფანი გულთან.
— ლაშლო… რა მოხდა?მან არ უპასუხა მაშინვე. გადავიდა ფანჯრის გვერდით მდებარე მაგიდასთან და დააგდო სქელი ფულის პაკეტი. კიდევ ერთი. კიდევ მეტი. სულ რვა პაკეტი იდო ერთმანეთზე, ურედაქტირებელი, თითქოს თვითონ ფულს საშიშროება მოაქვს. მხოლოდ ამის შემდეგ შემომხედა.
— ჩაიცვი, — თქვა წყნარი, მაგრამ შეუზღუდავი ხმით. — ჯინსები, ქურთუკი, სპორტული ფეხსაცმელი. კარადაში ქვემოთ. სწრაფად.— ვერ გავიგე…— დრო არ არის, — თქვა მან, ფანჯრისკენ მოიხედა, ბაღში მოკლე ხანს. — აიღე ფული. შენი დოკუმენტები დევს ტომარაში, სკამზე. გაიარე უკანა გასასვლელი, ბაღის შუაში, შორეული კარამდე. იქ ვიღაც გელოდება.
გარე ხმები გაისმა: ქვიშის კაკუნი, ძრავების ღრმა ხმა. არა ერთი მანქანა — ბევრი.მისი ყბა გაწვდა. მან წამიერად შეჩერდა.— ისინი ვინ არიან? ტამაში სადაა? — მკაცრი ხმით ვკითხე.— ირბინე, გოგო, — თქვა მან, სიტყვების სიმძიმემ ჩემი კითხვა ყელში შეაჩერა.
— ისინი უკვე მოვიდნენ. თუ არ მოიქცევი ისე, როგორც ვეუბნები, დღეს ღამეს ამ სახლში მოკვდები. მენდობი?მე ჩავხედე თვალებში — იგივე გამჭვირვალე ნაცრისფერი, როგორც ტამაში, წითელი ვენებით გადათამაშებული. მაგრამ იქ იყო შიში, რომელიც ჩემი საკუთარი შიშისგან ბევრად ძლიერი იყო.
— არა ჩემთვის… შენთვის მჯერა, — ვიჩურჩულე და კარადასთან მივედი.ჯინსები იდეალურად მომერგო. ქურთუკი ძალიან დიდი იყო, თითქოს სხვისი, მაგრამ არ ვდარდობდი. ფეხსაცმელი ჩავიცვი, ნაჭრებს არ შევეხე. ტომარა მხარზე ავიღე, ვიპოვე პასპორტი და რამდენიმე დოკუმენტი.
— და შენ? მე დავრჩე აქ?სიძე მოიხედა კორიდორისკენ.— მომყევი. წყნარად.სერვისის კიბეზე ჩამოვედით. ბნელ საწყობში გაერთო ვაშლის და ძველი ხის სუნი. ლაშლო გადადო კარტოფილის ზურგჩანთა, დაბალი კარი გახსნა. მეორე მხარეს გამოიკვეთა ფოლიის კარკასი და ბაღის კონტურები აგვისტოს ღამეში.
— პირდაპირ იარე. ნუ გადახვალ. ღობეს უკან არის მიწის გზა. იქ მანქანა გელოდება. მისი სახელი იმრე კელემენია. ის გაგიყვანს უსაფრთხო ადგილას.— ლაშლო… რა ხდება აქ? ვინ არიან ეს ადამიანები? სად არის ჩემი ქმარი?სიძემ მტკიცედ მომიჭირა ხელი.— ნუ შემოიხედავ უკან. ნუ გაჩერდები. ირბინე! — და მას შემდეგ დამიხურა ღამეში.
