— კიროჩკა! ჩემი საყვარელო! — ტატიანა ვასილევსკნა ხელებს შეაჭდო და ორი მამაკაცის მხედველობიდან გამოაცილა, რომლებიც ახლახან დივანს ფერად გზაზე ეთრევოდნენ. — ნუ დარდობ! ჩვენ აქ უბრალოდ ცოტაოდენ წესრიგს ვაცმევთ. მართლა, მხოლოდ ცოტას.
— წესრიგს? — კირამ გაიღიმა, მაგრამ ამ ღიმილში მინა ჟღერდა. — ეს წესრიგი კი არაა. ეს მშენებლობის ადგილიაო. ჩემთან ფლურის ბარგი ეყარა, ჩემი ნივთები აქ-იქ გადაყრილია. და, როგორც ჩანს, თქვენ აქ მთავრობდეთ.— კირა, რატომ ასე… — იურა თავის ქურთუკის უკანა მხარეს შეიჭყაპნა,
შეურაწყოფილად. — დედასა და მამასთან… ხო, ცოტა… პრობლემები გვაქვს. ცოტა ხნით ჩვენი სახლია მისთვის.— „ცოტახნით“? — კირა მიუახლოვდა. — ერთი დღე? ერთი კვირა? თუ პირდაპირ „სანამ სუნთქავ“ ვიტყვი — მაშინ თეატრსაც აღარ გავაკეთებთ.
— აჰ, ნუ ნერვიულობ! — ტატიანა ვასილევსკნა თეატრალურად ამოიოხრა. — კარგი, ერთი თვე. ორი იქნებ. სამი მაქსიმუმ. ადგილიც საკმარისია. მე ძალიან წესრიგიანი ვარ.— სრულიად წესრიგიანი?! — კირამ ასაწევი ჩანთა აიღო, რომელიც უკვე მის ფეხებთან იდო.
— თქვენ საერთოდ გიფიქრია, რომ უნდა მე მეკითხა? თუ უბრალოდ, ნივთი ვარ, რომლის აზრსაც არავინ ითვალისწინებს?— კირა, სად უნდა წავიდე სხვაგან? — ტატიანა ვასილევსკნა გულზე ხელი მიიდო, თითქოს მალე ჩამოიშლებოდა. — შსაძლებელია ველოსიპედის სადგომზე დავიძინო?
— ეს დედაჩემი! — იურამ წარბები შეკრა. — შენ ხომ არ გინდა, რომ ოჯახის წევრმა სახლი დაკარგოს.— და მე არ მინდა, რომ ფაქტების წინაშე აღმოვჩნდე, — თქვა კირამ ჩუმად, მაგრამ მტკიცედ. — არ მინდა ჩემი სახლში ჩასვლა და იმდაგვარ სიტუაციაში აღმოჩენა, რომ არავის არაფერი სთხოვეს.
არავის უგულებელყოფა არ მოუთმენია.მომუშავეებმა ტატიანა ვასილევსკნის მითითებით კარადა გადააკეთეს, თითქოს აპარტამენტი უკვე გადაბარებული იყო. იურამ თავი დაუქნია. დედამ მთავრობა იკავებდა.კირა კი მხოლოდ იდგა, ზედმეტი საკუთარ სახლში.
მან შემობრუნდა, საძინებელში შევიდა და კარადა ხმაურით დახურა — და ერთ მომენტში ყველაფერი დუმდა.პირველი სამი დღე კირამ ყველაფერი მოითმინა. სახლში გვიან ბრუნდებოდა, ყველაფერი ბრწყინავდა, იაფფასიანი ლიმონიანი სურნელი განავლებოდა.
დივანი სხვა ადგილზე იდგა, სავარძელი კი გაუჩინარებული იყო.მეოთხე დღეს მისი საყვარელი ჭიქა დაკარგულიყო — ლურჯი, რომელიც უნივერსიტეტის შემდეგ იყიდა. ნაცვლად ამისა, იქ ერთი თეთრი, სავალდებულო ჭიქა იდგა.
— ტატიანა ვასილევსკნა, ჩემი ჭიქა? — კირამ საღამოს ჰკითხა.— აჰ, ლურჯი? — სიდედრი ხელი დაუქნია. — ეგ დააზიანდა უკვე. რაღაც სტილური მოგიძიე. უნდა გახარებდე.— გადაყარეთ? — კირამ თვალები გაშალა. შიში? დამცირება?
მაგრამ სიდედრი უკვე იურას მიმართ მოიხარა:— იურა, ჩემო ძვირფასო, რატომ ჭამ ასე ცოტა? ნორმალური ვახშამი მოვამზადე! მეოთხე დღეს კირას ხვდებოდა, რომ მას განდევნიდნენ. ფრთხილად, მზრუნველობის მოციქულობით.
ერთ საღამოს სახლში ბრუნდებოდა. ოფისში ქაოსი, დათმობები. ფეხსაცმელები რომ გაიხადა, სიდედრის ხმა მოსკდა სამზარეულოდან:— ისევ გვიან? იურა მშიერი იმ მდედრიშვილის მსგავსად სხედა!— წინასწარ ვუთხარი, — კირამ დაღლილმა უპასუხა. — დათმობები.
— ჩემს დროში ქალები ექვსზე სახლში იყვნენ! დღეს მხოლოდ ამბიციები… — ტატიანა ვასილევსკნა ენას წკიპინებდა.კირა ჩუმად გაიარა. კვირა კვირას სახლი საბრძოლო ველით იქცა, ომების გარეშე, მაგრამ ზარალის მეშვეობით.
ერთ დილას კირამ კარადა გახსნა — და გაშეშდა. მისი ლურჯი საყვარელი კაბა აღარ იყო. ნაგავში იდო.— თქვენ სერიოზულად ხართ? — მისი ხმა רעדდა.— ხედავ, — ტატიანა ვასილევსკნა არ მოტრიალდა. — უფრო მყარად უნდა გამოიყურებოდე.
— მე თვითონ ვწყვეტ, როგორ გამოვიყურები.იურა მაგიდასთან უმოქმედოდ იჯდა.— დღეს მიდიხართ, — კირამ ბოლოს თქვა. — თქვენ აღარ ხართ საჭირო.მან კარადა დახურა. პირველად თვეების შემდეგ ნამდვილი თავისუფალი სუნთქვა იგრძნო. სახლი დუმდა. მისი. საკუთარი.
ორი დღით მოგვიანებით იურამ დარეკა:— კირა… იქნებ… ისევ ვცადოთ?— ეს სახლი ჩემი არის, — კირამ ნაზად თქვა. — უკვე აღარ ჩვენია.შაბათს მან ყუთები წაიღო. თითქმის არ უჩანდა. კარადის უკან დაჯდა, კირა ღრმად სუნთქავდა.მან ფანჯარა გააღო. ცივი ქარი სახეზე ეცემოდა.
ამ მომენტში მან იცოდა: ამ სახლში ახლა მხოლოდ ერთი ქალი ცხოვრობს. და მისი სამყარო აღარავის გადაერევა.კირამ გაუღიმა. ნამდვილი. თავისუფალი.
