მე ვიდექი იმ ბინის ზღურბლზე, სადაც მთელი ჩემი ბავშვობა გავიდა და ერთი წამით მომეჩვენა, თითქოს დრო გაჩერდა. ხელში მეჭირა გასაღები — ცივი და საბოლოო, უკანასკნელი ძაფი, რომელიც ამ ადგილს მაკავშირებდა.
ეს იყო ბებიაჩემის ძველი, სამოთახიანი ბინა: მაღალი ჭერები, ოდნავ გაცვეთილი პარკეტი, ჰაერში დატრიალებული ლავანდისა და ძველი წიგნების სუნი. აქ ვისწავლე კითხვა. აქ ვიცინე. აქ იყო სიჩუმე, რომელიც რატომღაც ყოველთვის მამშვიდებდა. ახლა კი უნდა გამეშვა.
გლები მისაღებში, დივანზე იჯდა, სახე ხელებში ჰქონდა ჩარგული. მხრები ოდნავ უცახცახებდა.
— მარისკა… ეს დასასრულია, — ჩურჩულით თქვა მან.
— ასე ნუ ამბობ. ექიმები ამბობენ, რომ შანსი არსებობს. ოპერაცია შეიძლება დაეხმაროს.
მან ამომხედა. თვალები ცარიელი ჰქონდა, მაგრამ სასოწარკვეთილებით სავსე.
— რა ფულით? კრედიტით? უკვე ვიხრჩობით ვალებში. სხვა გზა არ არსებობს.
სიჩუმე ჩამოვარდა. მხოლოდ კედლის საათის წიკწიკი ისმოდა.
და მერე თქვა ის, რაც უკვე ვიცოდი.
— ერთადერთი გამოსავალი არსებობს.
გული შემეკუმშა.
ბებიაჩემის ბინა.
— არა, — ჩავიჩურჩულე. — მე მას დავპირდი… ეს მისი მემკვიდრეობაა.
გლები წამოდგა.
— და მე რას დამპირდი?! რომ ჩემთან იქნებოდი კარგშიც და ცუდშიც?!
მისი სიტყვები დანასავით მჭრელი იყო.
— თუ არ დამეხმარები, მოვკვდები, — მშვიდად თქვა მან. — და შენ უბრალოდ უყურებ.
ცრემლებმა მხედველობა დამიბურა.
და ბოლოს გატყდი.
— კარგი… გავყიდოთ.
იმ წამს მან ჩამეხუტა — შვებით, მადლიერებით, თითქოს გადარჩა. მე კი ვიგრძენი, როგორ მომწყდა რაღაც შიგნიდან.
შემდეგი დღეები სწრაფად გაიარა: აგენტი, ფოტოები, დოკუმენტები, განცხადებები. ყველაფერი ოფიციალური იყო, მაგრამ მაინც უცხო — თითქოს ჩემი ცხოვრება აღარ იყო.
და მაშინ გამახსენდა ის.
ანდრასი.
ჩემი პირველი სიყვარული. უნივერსიტეტის მშვიდი ბიჭი, რომელიც ოდესღაც გლებისთვის დავტოვე. ახლა ის იურისტი იყო.
როცა დავურეკე, მისი ხმა მშვიდი და მოზომილი იყო.
— გისმენ.
ყველაფერი მოვუყევი: ავადმყოფობა, სასწრაფო გაყიდვა, სასოწარკვეთა.
სიჩუმე.
— ხვალ ოფისში მოდი, — მითხრა ბოლოს.
მისი ოფისი ცივი, მინითა და სინათლით სავსე სივრცე იყო. ის კი უკვე აღარ იყო ის ბიჭი, რომელიც მახსოვდა — კაცი გახდა: მშვიდი, კონტროლირებული, დისტანციური.
მაგრამ როცა შემომხედა, მის თვალებში რაღაც ძველი მაინც გაელვდა.
— ქონება სუფთაა იურიდიულად, — თქვა მან. — მაგრამ სწრაფი გაყიდვისას ფასს უნდა დავწიოთ.
— არ აქვს მნიშვნელობა. უბრალოდ მალე მოხდეს.
მან თავი დამიქნია.
— მოვაგვარებ.
მეორე დღეს ბინაში ფოტოებს ვიღებდით.
ჰაერში ისევ ბებიაჩემის სუნი იდგა — ლავანდა, წიგნები, სითბო.
ანდრასი ოთახებში ნელა დადიოდა.
— გახსოვს ეს? — მკითხა წიგნის თაროსთან.
— ბებიას ყოველთვის მოსწონდი, — მწარედ გავიღიმე.
სიჩუმე დამძიმდა.
სამზარეულოში მზის შუქი იატაკზე იშლებოდა.
— ის ამბობდა, რომ შენ სტაბილური ადამიანი იყავი, — ჩავჩურჩულე.
ანდრასი დიდხანს მიყურებდა. ზედმეტად დიდხანს.
ერთი ნაბიჯით მომიახლოვდა. წამით მეგონა, რომ მაკოცებდა.
მაგრამ ფოტოგრაფის ხმამ ეს მომენტი გაწყვიტა.
სამი დღის შემდეგ მყიდველი გამოჩნდა — ასაკოვანი წყვილი, სწრაფი გადაწყვეტილებით.
გლები ბედნიერი იყო.
— ხედავ? ყველაფერი კარგად იქნება!
და მე მჯეროდა.
შემდეგ კი გაქრა.
საზღვარგარეთ „ოპერაციამდე“ წასვლის წინ ის所谓 პროფესორთან ერთად გაემგზავრა.
ერთი კვირის შემდეგ შემთხვევით ერთ იაფ ბარში აღმოვჩნდი.
და იქ გავიგე სიმართლე.
— ქალმა მილიონები გადაიხადა, — იცინოდა მთვრალი კაცი. — ის კი ახლა ვიღაც ქალთან ერთად ისვენებს!
გავტრიალდი.
„პროფესორი“ იქ იჯდა — ბინძური, მთვრალი, საცოდავი.
მის ტელეფონში გლები იღიმოდა უცხო ქალის გვერდით.
სამყარო კი არ გაჩერდა — დაინგრა.
ანდრასი თხუთმეტ წუთში მოვიდა. ბევრი არაფერი უკითხავს. უბრალოდ შემომხედა და ყველაფერი გაიგო.
— წავიდეთ, — მითხრა.
პოლიციაში ყველაფერი გამოაშკარავდა. ავადმყოფობა მოგონილი იყო. ოპერაცია არასდროს არსებობდა. ფული გაქრა.
„პროფესორი“ მსახიობი აღმოჩნდა.
გლები კი — თაღლითი.
ანდრასმა ყველაფერი მშვიდად, ცივად მოაგვარა.
— დავიბრუნებთ რაც შეიძლება, — თქვა მან.
და დავიბრუნეთ კიდეც.
სასამართლოში გლებმა ბოდიში არ მოიხადა.
— შენთვის გავაკეთე, — თქვა მან.
— არა, — ვუპასუხე. — საკუთარი თავისთვის.
ბინა ისევ ჩემია გახდა.
მყიდველები უარს ამბობდნენ ყოველგვარი წინააღმდეგობის გარეშე.
და მე ისევ ბებიაჩემის სახლში ვიდექი.
მაგრამ უკვე სხვა ადამიანი ვიყავი.
საღამოს ანდრასი მოვიდა.
— ეს ჩვენი გამარჯვებაა, — თქვა მან.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ ხელი მომკიდა.
— წლებია შენზე ვფიქრობ.
გული შემეკუმშა.
— ბებია ამბობდა, რომ შენ სტაბილური ადამიანი იყავი, — ჩავჩურჩულე.
— და ახლა? — მკითხა მშვიდად.
არ მიპასუხია.
უბრალოდ ვაკოცე.
თვეების შემდეგ ბინა ისევ სავსე გახდა ცხოვრებით.
ერთ დილას ხელები მიკანკალებდა, როცა დადებითი ტესტი მეჭირა.
არანაირი დაკარგვა არ მიგრძვნია.
მხოლოდ დასაწყისი.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ… აღარ მეშინოდა.
