შენ ჩემი მამა ხარ? საშობაო ამბავი სიყვარულზე, საიდუმლოებებზე და მეორე შანსზე
თოვლი ნელ–ნელა ცვიოდა ბოსტონზე იმ შობის ღამეს, ფიფქები ჰაერში ცურავდნენ, აფარებდნენ სახურავებს, ფანჯრებს და ხალხს, რომელიც უკანასკნელ წამში საჩუქრებს ატარებდა. მთელი ქალაქი თბილი ნათებით ანათებდა,
ხოლო ვანილისა და დარიჩინის სუნი ავსებდა ქუჩებს. მაგრამ ჯული ქრისტენსენისთვის შობის წინა ღამე ყოველთვის იყო ემოციების მიკაზმანებული კალიდოსკოპი — იმედი მოლურჯული სევდით.
ჯულიმ გაიჭირა შალის ყელსახვევი და თავის შვიდწლიან გოგონას, ლინსის, მეშვეობით გაათამაშა ნიუბერი სტრიტი. ლინსი მხიარულად ხტუნავდა მის გვერდით, ხელისგული ჯულისას ხელში ჩაჭერილი, თვალები შობის ჯადოსნური ცქერის აღტაცებით ანათებდა.
– მამა, მომდევნო ხანს სწრაფად! ვაი, თუ ნაძვის ხის ანთება გამოგვრჩება! — იყვირა ლინსიმ.– მოვალ, ჩემო პატარა, — უპასუხა ჯულიმ ნაზად, ჩაწყვეტილი ღიმილით. — ნაძვის ხე არ გაიქცევა.
მაგრამ ჯული ვერ ხვდებოდა, რომ ბედი იმ ღამეს მზად ჰქონდა სრულიად სხვა ნათება — ნათება, რომელიც გამოავლენდა საიდუმლოებებს, რომლებიც მან წლების განმავლობაში დაიმალა.
როცა მათ კუთხეს მიუყვნენ კოპლი სკვერისკენ, ჯული უცებ გაჩერდა. ნაძვის ხის სიახლოვეს, ხელები პალტოს ჯიბეებში ჩაწყობილი, თოვლი მუქი თმებზე დაცურავდა, მდგარა მაიკლ ოსბორნი.
მისი პირველი სიყვარული.მისი ყველაზე დიდი მწუხარება.კაცი, რომელსაც არასდროს წარმოედგინა რომ ისევ იხილავდა.
ჯულის სუნთქვა შეეკრა. მან მაიკლს თითქმის რვა წელია ვერ ნახა — მას შემდეგ, რაც მიიღო შეუძლებელი გადაწყვეტილება წასვლის შესახებ, არც არაფერი უთხრა, რომ ორსულად იყო. მას სწამდა, რომ ეს სწორი არჩევანი იყო,
რომ მისი კარიერა, ოცნებები, ცხოვრება ვერ მიიღებდა ამ პასუხისმგებლობას. მან ჰგონა, რომ იცავდა მას. იცავდა საკუთარ თავს. და მათ შვილს.მაგრამ ახლა, როცა ხედავდა მას — უფრო უფროსი, ფართე, მაინც გულსატკენად ნაცნობი — დანაშაულის და სურვილის განცდა მის გულში გაწითლდა.
ლინსი, ვერაფერს ხვდებოდა დედის ემოციურ ქარიშხალში, შენიშნა სხვა რამ.კაცი, რომელსაც არასოდეს შეხვედრია.კაცი, რომლის თვალებიც საოცრად ჰგავდა მისას.მაიკლმა აღაპარა თავი, და მათი მზერები შეეჩეხა.
შოკი.ცნობისმოყვარეობა.ტკივილი.და კიდევ რაღაც — სარჩე იმედის.– ჯული? — ამოიხვნეშა მან და ნაბიჯი გადადგა წინ.ჯულიმ ძლიერ მძიმედ ნელა გადაყლაპა. — მაიკლ… გამარჯობა. დიდი ხანია.
ჯერ კიდევ, სანამ ვინმეს შეეძლო რაიმეს თქმა, ლინსი გაბედულად გადადგა ნაბიჯი მისკენ, ყურადღებით იკვლევდა მის სახეს ბავშვური ინტენსივობით, რომელიც ჯულის გულს აჩქარებდა.
– დედა? — ჩურჩულით თქვა მან და თავის დედას პალტოზე მოეფერა. — ვინ არის ის?ჯული გააღო პირზე… მაგრამ სიტყვები ვერ გავიდა.მაიკლმა დაბლა დაიხარა, რომ ლინსის სიმაღლეზე ყოფილიყო. – გამარჯობა,
— ნაზად თქვა. – მე… შენი დედის ძველი მეგობარი ვარ.ლინსიმ თავი მიახარა. მისი თვალები ჩამოჭმუჭნეს, ეძებდნენ სიმართლეს, რომელიც გრძნობდა, მაგრამ ვერ ხვდებოდა. რაღაც აუხსნელი მას მიიზიდავდა, თითქოს იცნობდა მელოდიას, რომელსაც მხოლოდ ძილში ესმოდა.
შემდეგ, თითქმის ისე ჩუმად როგორც ვარდნა თოვლის ფიფქები, ჰკითხა:– შენ ჩემი მამა ხარ?მსოფლიო თითქოს გაჩერდა.კორო ნაძვის ხის გვერდით ჩუმად გახდა.თოვლი გაჩერდა ჰაერში.
ჯულის გული გატყდა.მაიკლს სახე გკრა — გაკვირვება და შეგნება თვალებში იბრძოდა.– ჯული… — ჩურჩულით თქვა, ხმის კანკალით. — ეს მართალია?
ჯულის თვალები ცრემლებით ივსო. შიშის, დანაშაულის და სურვილის წლები ერთ წამში შეკრიბა გულში. ის დაუღალავად წარმოიდგენდა ამ მომენტს, მაგრამ არცერთი ვერსია არ იყო ასეთი გულმოსაჭრელი, დაუცველი და გამოუსწორებელი.
– მე… მაიკლ, მე მინდოდა გითხრათ, — ხმით, რომელიც კანკალებდა. — მეშინოდა. მერე დრო გავიდა და ყველაფერი ძალიან გვიან ჩანდა.მაიკლმა ნელ–ნელა წამოდგა, მზერა ჯულიზე ფიქსირებული — დაზარალებული, მაგრამ იმედით სავსე.
– უნდა მიგვეხილა, — ნაზად თქვა. არ გაბრაზებულა — უბრალოდ გული გატეხილი.– ვიცი, — ჩურჩულით თქვა ჯულიმ. — მომიტევე.ლინსი მათ შორის სიხარულით იხედებოდა, მისი პატარა ხმა კანკალებდა. – მაშ… შენ ხარ?
მაიკლმა კვლავ დაიხარა, თვალებში სითბო სავსე, რაც მას თავადაც აღაფრთოვანა. მან დაკარგა შვიდი წელი — შვიდი დაბადების დღე, შვიდი შობა, შვიდი წელი ცხოვრების, რომლის შექმნაშიც ვერ მონაწილეობდა.
მაგრამ ლინსის იმედით სავსე თვალებში რაღაც შეიცვალა მასში — ძლიერი, დაუძლეველი გრძნობა.– მე… მგონი კი, — ნაზად თქვა.ლინსი დაუფიქრებლად მოეხვია მის მკერდს, თითქოს მისი გული უკვე იცნოდა სიმართლეს.
მაიკლიც მოხვია, ცრემლები უსიტყვოდ სწვავდა მის ლოყებზე. – გამარჯობა, პატარა, — ჩურჩულით თქვა. — მე ძალიან მოხარული ვარ, რომ გაგიცანი.ჯული უყურებდა მათ, ხელი პირზე შეფარებული, გული გატეხილი და განკურნებული ერთდროულად.
ნაძვის ხე მათ უკან აინთო, ოქროსფერი შუქი მოედო სამზე — დედა, ქალიშვილი, მამა — ბოლოს ერთად, ფიფქების ქვეშ.ეს არ იყო ის შობის ღამე, რაც ჯულიმ დაგეგმა. მაგრამ იქნებ… სწორედ ის იყო, რაც მას ყოველთვის სჭირდებოდა.
