აი ტექსტის ქართული თარგმანი — შენარჩუნებულია ემოციური ტონი და ნარატიული რიტმი:იდეა ძლიერია — მაგრამ სიმართლე რომ ვთქვათ: შენი ტექსტი კარგავს დაძაბულობას განმეორებებისა და ზედმეტი ახსნების გამო. თუ გინდა, უფრო საინტერესო გახადო,
საჭიროა მეტი რიტმი, უფრო მკაფიო სურათები და ნაკლები პირდაპირი განმარტება. მე თავიდან დავწერე — უფრო მკვრივი, ემოციური და ამბის დინამიკით სავსე:დედა მთელი ცხოვრება საკუთარ შვილს ნაგავივით ექცეოდა.
თითქოს ის მის ფეხქვეშ არსებული მტვერზე ნაკლებიც კი იყო.არადა სინამდვილეში ის შვილი იყო, რომელიც მას მოჰპარეს.მე ხოსე მიგელი მქვია.ყოველ შემთხვევაში, ეს სახელი წერია იმ ცხოვრებაში, რომელიც არასოდეს მეკუთვნოდა.
ჰასიენდა ლა ესპერანსაზე , კოაჰუილას ჩრდილოეთის მშრალ მიწებზე, ასე არავინ მეძახდა.დონა ლურდესისთვის მე მხოლოდ „ტვირთი“ ვიყავი.ტონიოსთვის — მისი განებივრებული შვილისთვის — მე მხოლოდ ჩრდილი ვიყავი, რომელიც მუშაობდა.
მე ვიყავი ბიჭი, რომელიც ეზიდება.რომელიც დუმს.რომელიც არაფერს ითხოვს.დღე, როცა ყველაფერი დაინგრა, ჩვეულებრივივით დაიწყო.ჰაერში მტვერი.ხელებზე სისხლი — ღობის მავთულებისგან.შიმშილი კუჭში.
სამზარეულოში შევედი. მხოლოდ ერთი თეფში ლობიო — მეტი არაფერი მინდოდა.დონა ლურდესმა ისე შემომხედა, თითქოს არსებობის უფლებაც არ მქონდა.ერთ სიტყვასაც არ უთქვამს —აიღო თეფში…და იატაკზე მოისროლა.
ნამსხვრევები გაიფანტა. ლობიო მტვერში გაიშალა.— შენ ჩემთვის არაფერი ხარ, ხოსე. დაიმახსოვრე ეს.სიჩუმე.იმდენად ხმაურიანი, რომ ყურებში მტკივნეულად ჟღერდა.ტონიოს შევხედე.სუფთა. სურნელოვანი. ახალი ჩექმებით.
კარებთან იდგა…და იღიმოდა.არა ხმამაღლა.მხოლოდ ის პატარა, ცივი ღიმილი, რომელიც დარტყმაზე მეტად გტკენს.იმ ღამეს არ მიტირია.დამავიწყდა, როგორ ტირიან.რამდენიმე ნივთი ჩავალაგე.ჩემი „მამის“ ძველ ჩემოდანში ვიპოვე რაღაც, რაც იქ არასოდეს უნდა ყოფილიყო:
ფოტო.და წერილი.ფოტოზე კაცი იყო, რომელიც ძალიან მგავდა. ზედმეტად.უკანა მხარეს ეწერა:„ჩემი შვილისთვის — თუ ოდესმე სიმართლე მას მიაღწევს.“ხელები ამიკანკალდა.წერილში ეწერა ხანძარზე.საავადმყოფოზე.
ორი გადაცვლილი ჩვილის შესახებ.და ერთ ქალზე.ლურდესზე.უცებ ყველაფერი აზრი მიიღო.შიმშილი.დარტყმები.უმიზეზო სიძულვილი.მე არასოდეს ვყოფილვარ მისი შვილი.მე ვიყავი შეცდომა, რომელიც უნდა დაემალა.
იმავე ღამეს წავედი.ათი პესო.ძველი ჩემოდანი.და ცხოვრება, რომელიც ახლა იწყებოდა.შემდეგ მოხდა ავარია.შავი მანქანა უფსკრულის კიდეზე ეკიდა.ხალხი იდგა გარშემო. იღებდნენ ვიდეოს. არაფერს აკეთებდნენ.მე გავიქეცი.
მოხუცი კაცი. უგონოდ.გოგონა. გაჭედილი. შიშით სავსე თვალები.— არ დამტოვოთ აქ…— არ დაგტოვებ.გამოვიყვანე.წამებში მანქანა ჩავარდა და აფეთქდა.ცეცხლი.სითბო.
კივილი.და მერე… სიჩუმე.კაცი გამეცნო:
დონ თეოდორო სალვატიერა.მდიდარი. ძლიერი. მადლიერი.— მთხოვე რაც გინდა.თავი გავაქნიე.— გავაკეთე ის, რაც სწორი იყო.მისმა ქალიშვილმა ისე შემომხედა, თითქოს შეუძლებელი გავაკეთე.როსარიო.პირველად ცხოვრებაში ვინმემ… მართლა დამინახა.
მე წასვლა მინდოდა.მაგრამ მან მიპოვა.ცემენტის ტომრებს შორის, ჭუჭყიანი ხელებით.— ამ ხელებმა ჩემი სიცოცხლე გადაარჩინა, — თქვა მან.და პირველად… აღარ შემრცხვა.
შევედი სამყაროში, რომელიც ჩემი არ იყო.სინათლე. სიმდიდრე. სითბო.
და მაინც იქ ნაკლებად უცხოდ ვგრძნობდი თავს… ვიდრე საკუთარ სახლში.მაგრამ წარსული არ გიშვებს.ლურდესმა გაიგო, ვინ ვიყავი.შვილი, რომელიც მან გადააგდო…მემკვიდრე აღმოჩნდა.და უცებ უნდოდა, უკან დავბრუნებულიყავი.
საკმარისად სულელი ვიყავი, რომ დავბრუნებულიყავი.ძალიან ბევრი ტკბილი სიტყვა.ძალიან ბევრი შაქარი ყავაში.უნდა მცოდნოდა.შევხიზლე ბოსელში.მოწამლული. გამყიდული.მაგრამ გარეთ სიმართლე მელოდა.
როსარიო.და ქალი, რომელიც ოცდაათი წელი მეძებდა.ელენა.ჩემი დედა.როცა სახეზე ხელი შემახო, რაღაც ჩემში დაიმსხვრა… და ამავე დროს შეხორცდა.— ჩემო შვილო…ერთი სიტყვა.და უცებ ცხოვრება მქონდა.შემდეგ — გასროლა.
ლურდესი, გაგიჟებული, თოფით.— თუ ის ჩემი არ არის, არავის ეკუთვნის!მან ჩემზე დამიზნა.მაგრამ ტონიო წინ გადადგა.გვიან იყო.ტყვია მას მოხვდა.ჩემს მკლავებში ჩავარდა.— მაპატიე… ძმაო…ის მოკვდა…და პირველად აღარ დავინახე მტერი.
მხოლოდ დაკარგული ადამიანი.რამდენიმე კვირის შემდეგ სიმართლემ დაადასტურა ის, რაც ჩემმა გულმა უკვე იცოდა.მე ხოსე მიგელ დე ლა ვეგა ვიყავი.მოპარული შვილი.
კაცი, რომელმაც გადარჩენა შეძლო.შემეძლო ყველაფერი მქონოდა.
მაგრამ დავრჩი.დედასთან.მიწასთან.ცხოვრებასთან, რომელიც თავად ავაშენე.და როსარიოსთან.დღეს შვილები მყავს.შიშველი ფეხებით დარბიან ეზოში.თავისუფლები. ხმაურიანები. ცოცხლები.ხანდახან მახსენდება გატეხილი თეფში.ლობიო მტვერში.
და სიტყვები:„შენ ჩემთვის არაფერი ხარ.“და ვიღიმი.რადგან ის მართალი იყო.მე მისი არაფერი ვიყავი.მე რაღაც უკეთესი ვიყავი.მე ვიყავი ცხოვრება, რომელმაც ყველაფრის მიუხედავად მაინც გააგრძელა ზრდა.
