– დედა, გადმოდი ჩვენთან! რატომ უნდა იყო ყოველთვის მარტო? აქ უკეთესი იქნება, უფრო კომფორტული, და ყოველთვის გექნება ვინმე გვერდით, – ეუბნებოდა ჩემი ქალიშვილი, ანნა, თითქმის ყოველ საღამოს, როცა მირეკავდა, რათა შეამოწმოს, ყველაფერი რიგზე მაქვს თუ არა.
დიდხანს წინააღმდეგობებით ვპასუხობდი. ბოლოს და ბოლოს, მე უკვე 75 წლის ვარ, მაქვს ჩემი ჩვეულებები, ჩემი რიტმი, ჩემი სახლი, სადაც ყოველი დეტალი ნაცნობია.მიყვარს ადრე ადგომა, ჩემი ყავის მომზადება პატარა ჩაჭრილ, საყვარელ ჭიქაში და მშვიდად ფანჯრის ნაპირზე ჯდომა,
თვალყურის დევნება სახლთან მდგომ ხეებს. შესაძლოა ეს სხვებისთვის არაფერია, მაგრამ ჩემთვის ეს არის ჩემი პატარა სამყარო, ჩემი თავშესაფარი.მაგრამ სულ უფრო ხშირად ვგრძნობდი მარტოობას. განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ორი წლის წინ ჩემი ძაღლი,
დეიზი, გარდაიცვალა. ბინა ძალიან ჩუმი გახდა. ტელევიზორი აღარ მახარებდა, წიგნებს რამდენიმე გვერდის მერე ვდებდი გვერდზე, და მეზობლებიც უფრო ხშირად ვეღარ მოდიოდნენ ჩემთან ჩაის დასალევად, არჩიერებდნენ თავიანთ შვილებთან შეხვედრებს. და შეუმჩნევლად დავიწყე ფიქრი,
რომ შესაძლოა, ანნას მართლაც ჰქონდა ხორცი.ერთ დღეს ისევ მითხრა:– დედა, ნახე, ჩვენ შენთვის ოთახს მოვამზადებთ. ბევრად ადვილი იქნება, თუ ჩვენთან იცხოვრებ…და, ჩემი უდიდესი გაოცებით, ვუპასუხე:– კარგი. თუ ნამდვილად გინდათ, მივდივარ.
მაშინვე არ ვიცოდი, რომ ეს გადაწყვეტილება შეცვლიდა ჩემს ცხოვრებას – ჯერ დადებითად… შემდეგ კი – ნაკლებად სასიამოვნოდ.ანნა გახარებული იყო.– დედა, ვერ წარმოიდგენ, რამდენად ბედნიერი ვარ! – უთხრა ისევ და ისევ, თითქოს ეშინოდა, რომ ვიღონებდი.
– მარტინი შაბათს მოვა შენს ასაღებად. ახალი ბალიშები, ფარდები, საწოლის სანათი შევიძინეთ. შენის ოთახი ძალიან თბილი იქნება!მინდოდა მერწმუნა, რომ იწყებოდა მშვიდი, წყნარი პერიოდი. რომ აღარ მომიწევდა სიჩუმეში დაძინება. რომ ახლოს ვიქნებოდი ოჯახთან.
იმ ღამეს გავამზადე მხოლოდ რამდენიმე ტანსაცმელი, რამდენიმე ფოტო, ჩემი საყვარელი წიგნები. დანარჩენი ვტოვე შემდგომისთვის, თითქოს მხოლოდ გამოცდის მიზნით ვმოძრაობდი.შაბათს მარტინი ზუსტად დროზე მოვიდა. ზრდილობიანი,
ღიმილიანი, ჩემთვის ცოტა ხმაურიანი, მაგრამ კარგი ადამიანი. როცა დავხურე ბინის კარი, სადაც მრავალი წელი გავატარე, რაღაც შემტკივდა – თითქოს ვემშვიდობებოდი ჩემს ნაწილს.ანნას სახლში ყველაფერი ნათელი, ფართო და სავსე სიცოცხლით იყო.
ბავშვის სათამაშოები მისაღებში, საღებავის ლაქები მაგიდაზე, კუთხეში კორტნერი დაუვარცხებელი სარეცხი. ჩემი ოთახი კი ყურადღებით იყო მომზადებული: ახალი ბალიშები, თბილი განათება, ყვავილი ფანჯრის წინ. თითქმის მომინდა ჩასავლო ცრემლი შეძრწუნებულმა.
პირველი დღეები ნამდვილად საოცარი იყო. ანნა ყვავილოვანი ყავის სუნით მომემზადა, პატარა დანიელი მოგვითხრობდა ბაღის ამბებს, მარტინი დილას ხუმრობდა სუფრასთან. ერთად ვსეირნობდით, მე ვამზადებდი სუპს, და ჩემი გული გამთბებოდა,
როცა ჩემი შვილიშვილი ასე ენთუზიაზმით ჭამდა ჩემი პანკეიქებს. კვლავ ვგრძნობდი, რომ აუცილებელი ვიყავი.მაგრამ უკვე მეოთხე დღიდან ყველაფერი შეიცვალა.პირველ რიგში – ხმაური. ძალიან ბევრი ხმაური. მარტინი ფეხსაცმელებით მოძრაობდა სახლში,
ანნა სახლიდან მუშაობდა და თითქმის მუდმივად ტელეფონზე იყო, დანიელი ხმაურიან სათამაშო მანქანებით თამაშობდა. მათთვის ეს ნორმალური იყო, ჩემთვის კი თითქმის აუტანელი.– ცოტა მიჭირს ამ ხმაურის მიჩვევა, – ვუთხარი ფრთხილად ანნას.
– დედა, ასეა ბავშვებთან ცხოვრება. მიჩვევი, – გაეღიმა მან, თითქოს არაფერი შეცვლილიყო.ღამით, როცა ყველანი წოლაში იყვნენ, ჩემი გული ძალიან ძლიერად სცემდა – თითქოს მუდმივად ველოდებოდი, რომ რამე დაემტვრეოდა ან ბრახუნი მოისმენდებოდა.
შემდეგ მოვიდა სხვა პრობლემა: მარტინი და ღვინო. სუფრაზე ერთი ჭიქა, შემდეგ ორი… მესამე ჭიქის შემდეგ უკვე deutlich ხმამაღალი იყო. მთელი ცხოვრება ხმამაღალი ხმების მეშინოდა – ბევრი ძველი მოგონება მაწუხებდა.
მე ჩუმად ვიჯექი, ვუსმენდდი, როგორ ცდილობდა ანნა დანიელის დაძინებას, მარტინი უკმაყოფილოდ ამოიოხრა… და ვჩერდებოდი: სად არის სითბო, რაც წარმომედგინა?მალე დაიწყო პატარა, მაგრამ სულ უფრო ხშირი სცენები. თუ ანნას ცუდი დღე ჰქონდა, ამბობდა:
– დედა, ნუ მაწუხებ, ბევრი საქმე მაქვს.მარტინი ბინძურ ჭურჭელს ტოვებდა, ხუმრობით ამბობდა:– მმა, შენ ყოველთვის ყველაფერს ბრწყინვალედ ახარისხებდი, არა?დანიელი თითქმის საერთოდ არ მოდიოდა ჩემთან, მე კი სულ უფრო იშვიათად ვტოვებდი ოთახს.
თუ შემეძლო სადილი მომემზადებინა:– არა დედა, უნდა დაისვენო.პრომენადისთვის მოწვევა:– მოგვიანებით. ხვალ. მაგრამ ხვალ არასოდეს მოდიოდა.ერთ ღამეს გრძლივმა ყვირილმა გამაღვიძა. ანნა და მარტინი ჩხუბობდნენ. გავედი მათთან, რომ დამამშვიდებინა, მაგრამ ანნა ცივად შემომხედა:
– დედა, ეს ჩვენი საქმეა. გთხოვ, დაბრუნდი სძინავ.დავხურე კარი და ვიგრძენი, რაღაც შიგნით მტვრევდა. წნევა შემიმაღლდა, ექიმმა მირჩია უკეთ მეპყრო თავს, სტრესი თავიდან ჩამებარებინა და მეტი დასვენება.და მაშინ ვნახე ჩემი საკუთარი ბინა ნათლად:
მაგიდა ყვავილოვანი ნაჭრით, ჩემი სავარძელი, სიჩუმე – ის სიჩუმე, რომელიც არ აჭრობს, არამედ თბება.ყოველ დღე უფრო ძლიერად ვგრძნობდი: სახლში უნდა დავბრუნდე.დანიელს ვხედავ, როგორ ეთამაშება ტაბლეტს, ისე ჩაიძირა, რომ მე ვერც კი შევამჩნიე. გავიგე:
აქ უცხო ვარ. მე ნამდვილად არ ვეკუთვნი აქ. მე ვარ მხოლოდ სტუმარი, რომელიც სიძლიერესთან ერთად ნებადართულია.ის საღამოს ვუთხარი ანნას:– შვილო, სახლში მივდივარ.იგი გაოცდა, ალბათ ცოტათი ნაწყენიც:– დედა, აქ ყველაფერი გაქვს! რატომ ბრუნდები მარტოობაში?
– ანნა, – ვუთხარი მშვიდად, – მარტოობა და წუხილი ორი განსხვავებული რამეა. ერთ დღეს შენ ამას გაიგებ.მეორე დღეს ვაწყობდი ჩემ ნივთებს. მარტინმა მიგვიყვანა სახლში.როცა გავხსენი ჩემი პატარა ბინის კარი, ვიგრძენი, რომ კვლავ შემეძლო სუნთქვა.
გავწმინდე მაგიდა, ჩაი მოვამზადე ჩემს ჭიქაში და დავჯექი ფანჯრის წინ. სიჩუმე აღარ შემშინებდა – იგი თბობდა.და პირველად მრავალი წლის განმავლობაში გავიღიმე გულწრფელად. ვიფიქრე პატარა კატაზე, რაც ყოველთვის მინდოდა: წითელი, მწვანე თვალებით,
პატარა მეგობარი, რომელიც დილით მოვა ჩემთან და ჩ quietly იჩქარებს.კი. ხვალ წავალ თავშესაფარში.რადგან არასოდეს არის გვიანი ახალი ცხოვრების დასაწყებად – თუ დაბრუნდები იქ, სადაც რეალურად გრძნობ თავს შინ.
