ჯულია მანქანა ჩააქრო. სიჩუმე მაშინვე დააწვა გარემოს, თითქოს სამყარომაც სუნთქვა შეიკავა.რამდენიმე წამი მხოლოდ თოვლის ზედაპირს უყურებდა.იმ სრულყოფილ, ხელუხლებელ თეთრობას, რომელიც ახლა უხეშად, უცხო ძალით იყო დაფლეთილი.
მძიმე მანქანის ფართო საბურავების კვალი ეზოს სიღრმეში მიდიოდა, პირდაპირ ვერანდის კიბეებამდე. იქ კი, თითქოს განგებ დატოვებული ნიშანივით, გვერდულად იდგა მტვრიანი მწვანე მიკროავტობუსი, სახურავის საბარგულით — თითქოს არა სტუმარი, არამედ დამპყრობელი მოსულიყო.
ჯულიამ ნელა მოიხსნა ტყავის ხელთათმანები.ყინვამ თითებში ისე ძლიერად ჩაარტყა, თითქოს სჯიდა, მაგრამ ამას თითქმის ვერ გრძნობდა.ექვსი დღე.სულ ეს რჩებოდა ქორწილამდე რომანთან.ეს სახლი საჩუქარი არ იყო. არც იღბალი. არც მარტივი გადაწყვეტილება.
ჯულიამ მთელი თავისი ფული ჩადო მემკვიდრეობაში, რომელიც ბაბუისგან მიიღო. სამი წელი ისე ცხოვრობდა, რომ თითოეულ კაპიკს თავისი ადგილი ჰქონდა: ფერის არჩევაზე კამათი, მუშებთან დაჭიმული დაპირისპირება არათანაბარი ფიცრების გამო,
ღამის ბაზრობები, სადაც სპილენძის კარის სახელურებს ეძებდა, თითქოს განძს თხრიდა.ეს მისი ადგილი იყო.და აქ უნდოდა რომანის მოყვანა.ქორწილის შემდეგ.კაცი არასდროს ყოფილა მშენებლობაზე. ყოველთვის „ოფისის დღეებს“ იმიზეზებდა. ჯულია კი… არ აძალებდა.
ახლა მაინც კართან იდგა და პირველივე წამიდან იგრძნო: რაღაც შეუქცევადი მოხდა.კარიბჭე ღია იყო.ვერანდაზე ზოლიანი ხალიჩა ჩამოკიდებულიყო მოაჯირზე. გვერდით ნაცრისფერი სპორტული შარვალი შრებოდა, თითქოს ეს აქ ყველაზე ბუნებრივი რამ ყოფილიყო.
ჯულია შევიდა.შესასვლელი კარი ოდნავ ღია იყო.პარკეტზე ტალახიანი გუბეები ეყარა — მარილით, ლექით, უცხო ნაბიჯებით განთხეული. მუხის იატაკი, რომელშიც თვეების ფული ჰქონდა ჩადებული, ახლა ტალახში იძირებოდა.
ბოტები. ჩექმები. უცხო ფეხსაცმელები.ყუთები ყველგან.ქაღალდის ჩანთები, ძაფით შეკრული. ბანანის ყუთები. ძველი მიკროტალღური ღუმელი, თითქოს წარსულიდან გადმოგდებული.ჰაერი მძიმე იყო — შემხმარი საჭმლის სუნი, ძლიერი სანელებლები და რაღაც მწარე, ნაფთალინის მსგავსი ერთმანეთში ირეოდა.
ეს უკვე სახლი აღარ იყო.ეს შეჭრა იყო.მისაღებში რომანის ძმა, ნიკიტა, დივანზე იყო გაწოლილი, თითქოს საკუთარ სახლში ყოფილიყო. ფეხები საზურგეზე ჰქონდა შემოდებული, სველ წინდებში, ტელეფონს მიშტერებოდა. მინის მაგიდაზე გაზეთზე გაშლილი დაღეჭილი ძეხვი იდო.
პანორამულ ფანჯარასთან დაშა ჟალუზის დამცავ ფირს აცლიდა.სამზარეულოში ლუდმილა ივანოვნა ხმაურობდა.ხორცის ნაჭერთან იდგა და ჩაქუჩით ძლიერი მოძრაობებით ურტყამდა, კენჭის ზედაპირი ყოველ მეორე დარტყმას უკან აბრუნებდა. არ ეკითხებოდა.
არ ყოყმანობდა. თითქოს ყოველთვის აქ ცხოვრობდა.— დილა მშვიდობისა, — თქვა ჯულიამ.მისი ხმა მშვიდი იყო.ზედმეტად მშვიდი.ქალმა შეხტა, შემდეგ მაშინვე ღიმილი აიკრა — ზედმეტად ფართო, ზედმეტად ხელოვნური.
— ოჰ, ჯულიკო! დღეს არ გელოდით. მოდი, არ იდგე სიცივეში!ჯულიამ დივანზე გაშლილ ლაქას შეხედა.ძეხვს.ყუთებს.— რა ხდება აქ? — იკითხა ჩუმად. — ეს ვისი ნივთებია?— ჩვენი, — უპასუხა დედამთილმა მარტივად. — დროებით აქ გადავდივართ. რომანმა თქვა,
ყველაფერი მზად არის. მილებს ჩვენთან ცვლიან, წყალი არ არის. რატომ უნდა ვიტანჯოთ იქ?დაშამ დაამატა, თითქოს ეს ყველაზე ლოგიკური რამ ყოფილიყო:— ქორწილშიც მაინც დაგეხმარებით. ასე უფრო კომფორტულია. დიდი სახლია.
ნიკიტამ დივანზე ჩაიცინა.ჯულიამ ამ დროს ტელეფონი ამოიღო.ხელი არ უცახცახებდა.ეს იყო სწორედ ის, რაც საშიში იყო.რომანმა უპასუხა.ფონზე მუსიკა ისმოდა.— კი, სწრაფად მითხარი, ვატარებ მანქანას.ჯულიამ ლუდმილას შეხედა.
— შენი დედა, შენი ძმა და შენი და ახლა ჩემს სახლში არიან.სიჩუმე.შემდეგ რომანმა ამოისუნთქა.— ჯულია, ამას საღამოს გეუბნებოდი… სულ რამდენიმე დღეა. დედას მართლა წყლის პრობლემა აქვს.— გასაღები მიეცი მათ?— ნუ გაართულებ.
ამ წინადადებამ ყველაფერი გადაწყვიტა.— ეს ჩემი სახლია, — თქვა ჯულიამ ნელა. — არა „ჩვენი“. არა „მალე“. ჩემი.რომანის ხმა გამკაცრდა.— ექვს დღეში ვქორწინდებით. ახლა უკვე საერთო არის. ნორმალურად მოიქეცი, ნუ შეგვარცხვენ.
ხაზი გაწყდა.მისაღებში ლუდმილა ივანოვნამ კმაყოფილმა დადო ხორცის ჩაქუჩი.— აი, ხედავ, მოილაპარაკეთ.ჯულია აღარავის უყურებდა.შემობრუნდა.გავიდა.და კარი უკან მიიხურა.ცივი ჰაერი სახეში დაეცა, თითქოს რეალობაში აბრუნებდა.
მაგრამ ახლა პირველად — არ სტკიოდა.ტელეფონი ამოიღო.ორი ზარი.პირველი — ხელოსანთან:— ვოლოგია ბიძია? სასწრაფოა. საკეტი უნდა შევცვალოთ. ახლავე.მეორე — პოლიციაში:— ჩემს სახლში უცხო ადამიანები არიან. გასვლას არ აპირებენ.
მომდევნო ოცდაათი წუთი უკვე სიჩუმე აღარ იყო.ეს გადაწყვეტილება იყო.მიკროავტობუსი ბოლოს წავიდა.პოლიცია მოვიდა.ხელოსანიც.და ოცი წუთის შემდეგ აღარ იყო კამათი.არ იყო „ოჯახი“.არ იყო „გაუგებრობა“.
მხოლოდ ყუთები, რომლებიც უკან გააქვთ.და კარი, რომელიც ისევ დაიკეტა.როცა უკანასკნელი მანქანაც თოვლში გაუჩინარდა, სახლი საბოლოოდ გაჩუმდა.აღარ იყო ყვირილი.აღარ იყო უცხო ხმები.მხოლოდ იატაკის ოდნავი ჭრაჭუნი, როცა ჯულია მასზე გადიოდა.
მან იატაკი გაწმინდა.ფანჯარა გააღო.წიწვოვანი ტყის ცივი ჰაერი შემოვარდა და ნელა გამოდევნა ყველაფერი, რაც აქ არ ეკუთვნოდა.ტელეფონი დიდხანს ირხეოდა.რომანი.შეტყობინებები.ზარები.
მაგრამ ჯულია აღარ პასუხობდა.ცოტა ხანში ტელეფონი უბრალოდ მაგიდაზე დადო და ჩაი გააკეთა.სახლი ნელა უბრუნდებოდა საკუთარ თავს.და პირველად დიდი ხნის შემდეგ — მასში არავის დასჭირდა ადგილის გამოთავისუფლება.
