რუხი კუბოკრული ჩემოდანი დერეფნის პარკეტზე მძიმე ხმაურით დაეცა. დარია სამზარეულოს ზღურბლთან გაიყინა და ახლად გარეცხილი პირსახოცების გროვა გულზე მიიხუტა.
ერთ წამში ყველაფერი ზედმეტად ხმაურიანი გახდა: სუნთქვა, ტანსაცმლის შრიალი და ის უცნაური, შემაწუხებელი სიჩუმე, რომელიც ყოველთვის მაშინ ჩნდება, როცა რაღაც შეუქცევადად არასწორი მიმართულებით მიდის.
მატვეი მის მზერას თავს არიდებდა, ნერვიული და დაძაბული. მან ჩაშენებული კარადა გააღო და დარიას ტანსაცმლის საკიდებიდან ერთიმეორის მიყოლებით იწყო ჩამოგლეჯა—საკიდებიანად.
ის არ არჩევდა. არ ფიქრობდა. უბრალოდ ალაგებდა, თითქოს ამით საკუთარ სინდისსაც მოიშორებდა. ქსოვილები დაჭმუჭნული ეცემოდა ჩემოდანში, ხოლო ელვის მეტალის ხმა ყოველი მოძრაობისას ჰაერს ჭრიდა.
ბინა დამხრჩვალი, ტკბილი ლავანდის სურნელით იყო გაჟღენთილი. თამარა ვასილიევნა მას ყველგან ასხამდა—ფარდებზე, ბალიშებზე, დერეფნის ხალიჩაზეც კი.
ის ამბობდა, „დამამშვიდებელია“, მაგრამ დარიასთვის ეს ჰგავდა მცდელობას, ნელ-ნელა ჰაერი მთლიანად მოეკვეთათ. უკვე ორი თვეა ამ სუნის გამო მუდმივი თავის ტკივილი ჰქონდა.
დედამთილი სამზარეულოს მაგიდასთან მშვიდად იჯდა. ჩაის ურევდა და კოვზის წკარუნი ფაიფურს ნერვულად ეჯახებოდა.
ჩინკ. ჩინკ. თითქოს ნელა, სისტემურად გამოჭედილი განაჩენი.
— მატვეი, რას აკეთებ? — დარიას ხმა დაბალი, მაგრამ დაჭიმული იყო.
მან მხრები აიჩეჩა, არც კი შეხედა და განაგრძო ჩალაგება.
— გაათავისუფლეთ ბინა. მე მარტო ცხოვრება მინდა, — მოულოდნელად თქვა თამარა ვასილიევნამ, თითქოს ამინდის პროგნოზს კითხულობდა. — აქ ჩემთვის ცუდია. ძალიან ვიწროა. ძალიან უცხოა…
დარიამ ნელა დადო პირსახოცები. მუცელი შეეკუმშა.
ყველაფერი გასული შემოდგომიდან დაიწყო. მაშინ ყველაფერი მარტივი ჩანდა: სამსახური, გეგმები, საერთო მომავალი მატვეისთან. წლები აგროვებდა ოცნებისთვის—ზღვისპირა სახლისთვის. ყველა ზეგანაკვეთური საათი, ყველა უაზრო ხარჯზე უარი, ყველა მსხვერპლი იქ მიდიოდა.
როცა თითქმის საკმარისი შეაგროვა, მამამ დარჩენილი თანხა დაუმატა. სახლი ჯერ მის სახელზე გაფორმდა, შემდეგ კი საჩუქრის ხელშეკრულებით დარიას გადაეცა.
მატვეის წინააღმდეგობა არ გამოუთქვამს. მხოლოდ თქვა: „კარგი, როგორც გინდა“.
მას არაფერში შეუტანია ფული. სამაგიეროდ მანქანას აკეთებდა, ნაწილებს ყიდულობდა, შაბათ-კვირას კი ავტოფარეხში იკარგებოდა.
გეგმა მარტივი იყო: სახლის გაქირავება და შემდეგ ერთ დღეს იქ გადასვლა.
მაგრამ მერე თამარა ვასილიევნა გამოჩნდა.
თავიდან „მხოლოდ ერთი კვირით“. ოთხი ჩემოდანი, ცრემლები, დრამა და დაღლილობა. ამბობდა, დავისვენებ და წავალო.
არ წავიდა.
კვირა თვედ იქცა. სტუმრების ოთახი „მისი ოთახი“ გახდა. სამზარეულო გადააწყო, მცენარეები გადაყარა და ყველაფერში ერეოდა—როგორ ამზადებდა დარია საჭმელს, როგორ იცვამდა, როგორ ცხოვრობდა.
მატვეი კი ყოველთვის ერთსა და იმავეს იმეორებდა:
— დედაჩემი მოხუცია. მოითმინე.
და დარია ითმენდა.
სანამ ეს მომენტი არ დადგა.
— ეს ჩემი ბინაა, — მშვიდად თქვა მან. — ქორწინებამდე ვიყიდე. სერიოზულად გინდა, რომ ზამთარში დაუმთავრებელ, გაუთბობელ სახლში გადავიდე?
თამარა ვასილიევნამ ჩაი მოსვა და გაიღიმა.
— ნუ დრამატიზებ, დასენკა. ახალგაზრდები ხართ, გაუძლებთ. მე ექიმი მჭირდება ახლოს. და საერთოდ, ოჯახი ვართ.
— რამე თქვი, — მატვეის მიუბრუნდა დარია.
მან იატაკს დახედა.
— დაშა… გაზაფხულამდე. იქ სამსახურს ვიპოვი. დედას ნერვიულობა არ შეიძლება.
დარიაში რაღაც გატყდა. არა ხმაურით. არა გარეგნულად. შიგნით—ღრმად და საბოლოოდ.
ის ჩემოდანთან მივიდა და ელვა ერთ მოძრაობაში გახსნა. ტანსაცმელი იატაკზე დაიფანტა.
— საკმარისია, — თქვა მან.
— გაგიჟდი?! — იყვირა მატვეიმ.
— ჩაალაგეთ ნივთები. ერთი საათი გაქვთ.
— ეს სიგიჟეა! — ჩაიცინა თამარა ვასილიევნამ. — მატვეი, გესმის?!
მაგრამ მატვეი დუმდა. უბრალოდ იდგა.
შემდეგ დაიწყო ქაოსი: ყვირილი, კარების ბრახუნი, აჩქარებული მოძრაობა. დარია საძინებელში ჩაიკეტა და ტელეფონს დახედა. არ ტიროდა. არ კანკალებდა. უბრალოდ ელოდა.
ზუსტად ერთ საათში კარი გაიჯახუნა.
მეორე დღეს მან საკეტების ხელოსანი მოიყვანა. ახალი საკეტი მძიმე, ცივი და საბოლოო იყო.
— ამას ვერავინ გააღებს, — თქვა ხელოსანმა.
მართალი იყო.
როცა მეორე დღეს დაბრუნდნენ, გასაღები აღარ ჰქონდათ.
— დაშა! გააღე! — ყვიროდა მატვეი. — დედაჩემი გაიყინება!
— არასწორ ადგილზე ხართ, — მშვიდად უპასუხა მან. — აგარაკზე.
— ეს არ დასრულებულა! — იყვირა თამარამ. — გიჩივლებ!
— სცადეთ.
მატვეი კარს აბრახუნებდა.
— ვშორდებით! ბინის ნახევარი ჩემია!
დარიამ ოდნავ გაიღიმა.
— სცადე.
და ისევ ჩაის მიუჯდა.
ორი კვირის შემდეგ სასამართლოს უწყება მოვიდა. მატვეიმ სარჩელი შეიტანა.
სასამართლოზე თავდაჯერებული იყო, მაგრამ ცარიელი.
— საერთო ქონებაა! — თქვა მისმა ადვოკატმა.
დარია ადგა და დოკუმენტები მაგიდაზე დადო.
— საჩუქრის ხელშეკრულება. მამის ფინანსური დახმარება. სრული დოკუმენტაცია.
მოსამართლემ ჩუმად წაიკითხა.
— საჩუქრად მიღებული ქონება საერთო ქონებად არ ითვლება. სარჩელი უარყოფილია.
სიჩუმე.
მატვეის სახე გაფითრდა.
მან საქმე წააგო. და სახლიც.
შემდეგ გაირკვა, რომ თამარა ვასილიევნა ვალებში იყო ჩავარდნილი „ინვესტიციების“ გამო. კრედიტორები უკვე აგარაკამდეც მივიდნენ.
გაზაფხულზე დარიამ სამსახური დატოვა, ბინა გაყიდა და ბილეთი ზღვისკენ იყიდა.
ბოლო დღეს მატვეი მაღაზიაში მივიდა. დაღლილი, გატეხილი იყო.
— დაშა… თავიდან დავიწყოთ.
მან შეხედა.
შემდეგ პატარა ყუთი ამოიღო.
— ეს რა არის?
— დამამშვიდებელი.
— სერიოზულად?
— სამას ორმოცდაათი.
სიჩუმე.
მატვეი შეტრიალდა და წავიდა.
სამი დღის შემდეგ დარია ზღვისპირა ტერასაზე იჯდა. ტალღები ნაზად ედებოდა კენჭებს. ჰაერი მარილიანი და სუფთა იყო—და პირველად ლავანდის გარეშე.
მხოლოდ სიჩუმე.
და ახალი ცხოვრების დასაწყისი.
