პლასტმასის ფლომასტერის თავსახური მკვეთრი, მშრალი ხრაშუნით დაეჯახა მინის გამყოფ კედელს, შემდეგ არაპროგნოზირებადი რკალით დაეშვა ტყავის დივნის ქვეშ, თითქოს არასდროს სურდა თავის ადგილას დაბრუნება.
— ბოდიშს გიხდით… ახლა სერიოზულად დამცინით? — ინგა ვალერიევნას ხმა თითქმის არ ამაღლებულა. უფრო ჩუმი იყო, ვიდრე გაბრაზებული. მაგრამ მაინც ისე გაიარა საკონფერენციო ოთახში, როგორც ყინულივით ცივი ქარი. ცამეტი ადამიანი ერთდროულად დაიძაბა.
ოცდამერვე სართულზე იყვნენ. პანორამული ფანჯრის მიღმა ქალაქი ნაცრისფერ შებინდებას ეძლეოდა, შიგნით კი „Global-Transit“-ის ლოგისტიკური ცენტრი ჰგავდა დახურულ, ზედმეტად გათბობილ აკვარიუმს: ლეპტოპების ზუზუნი, ყავის მწარე სუნი, ოფლიანი საყელოების დაჭიმულობა.
უკვე მეორე დღე იყო, რაც არავინ ნამდვილად არ გასულა გარეთ.
— ვალერიევნა… გაგვიგეთ — ვაგიმმა ნერვიულად შეისწორა იდეალურად დაუთოებული პერანგი. ხმა უთრთოდა, მაგრამ ცდილობდა მკაცრად გამოჩენილიყო. — მოდელი ხუთჯერ გავუშვით. სამხრეთის კვანძი დატვირთვას ვერ უძლებს. თუ სარეზერვო ხაზზე გადავიტანთ, მთელი სისტემა ურალამდე გაითიშება.
— სისტემა არ ცდება — თქვა ინგამ ჩუმად. — ის უბრალოდ აჩვენებს იმას, რაც შიგ ჩატენეს.
მაგიდის გარშემო მიმოიხედა. ცამეტმა ანალიტიკოსმა ერთდროულად „უაღრესად მნიშვნელოვანი საქმე“ იპოვა საკუთარ ლეპტოპებში.
— თქვენთვის ეს მრავალმილიარდიანი კონტრაქტია — განაგრძო მან. — ხვალ დილის რვისთვის გადაწყვეტა მინდა. არა ახსნა.
და შეტრიალდა და გავიდა.
კარი ზედმეტად ხმაურიანად მიეხურა.
სიჩუმე დარჩა.
— ვეწევით. ახლა — ჩაიბურტყუნა ვაგიმმა.
და ოთახი დაიცალა, თითქოს იქ არასდროს არავინ მუშაობდა.
უზარმაზარი თეთრი დაფა კი იქვე დარჩა. წითელი და შავი ხაზების ქაოტური ქსელი: ჩიხები, გადატვირთული კვანძები, გადახაზული რიცხვები. სისტემა, რომელიც უფრო კოლაფსის ზღვარზე მყოფ ორგანიზმს ჰგავდა, ვიდრე ლოგისტიკას.
ამ დროს დერეფანში ნელი, რიტმული ჭრაჭუნი ისმოდა.
დენისი დასუფთავების ურიკას მიაგორებდა. მოპის თავი ლიმონის სურნელოვან წყალს ნელა ასხამდა. ოცდაცხრამეტი წლის იყო, მაგრამ ხელები და მზერა უფრო ასაკიანს აჩენდა.
შუშის კედელთან გაჩერდა.
შიგნით, საკონფერენციო ოთახში ჯერ კიდევ იგრძნობოდა დაძაბულობის კვალი.
შემდეგ დაფას შეხედა.
არა რიცხვებს.
სტრუქტურას ხედავდა.
ერთ დროს ხიდების ინჟინერი იყო. მის თავში რიცხვები ყოველთვის მატერიად იქცეოდა: დაჭიმულობად, საყრდენ წერტილად, გატეხვის წერტილად. ახლაც იგივე მოხდა.
სისტემა მთელ ნაკადს ერთ ვიწრო ყელში აწვებოდა. როგორც ხიდი, რომელსაც ზედმეტ დატვირთვას ერთ სვეტზე აყრიან. ერთი არასწორი განაწილება… და ყველაფერი ჩამოიშლება.
დენისი ოთახში შევიდა.
არავინ შეამჩნია.
შემდეგ მარკერი აიღო.
— ჰეი! რას აკეთებ?! — გაისმა უკან ხმა.
ვაგიმი კართან იდგა.
დენისმა არ მოიხედა.
— დაფას მოშორდი! — მიუახლოვდა ვაგიმი. — დამლაგებელი ხარ. დაბრუნდი მოპთან.
დენისი ნელა შემობრუნდა.
მომენტი გაიწელა.
შემდეგ ისევ დაფისკენ შებრუნდა და ერთი მოძრაობით წითელი კვანძი სქელი ლურჯი ხაზით გადახაზა.
— გაგიჟდი?! — ვაგიმის ხმა აუწია. — ყველაფერს აფუჭებ!
დენისმა არაფერი თქვა.
ახალი ხაზი გაავლო. შემდეგ კიდევ ერთი.
სისტემა უცებ აღარ იყო ერთი მილი — არამედ განშტოებები გახდა.
„გაცოცხლდა“.
— ეს… ეს სისულელეა! — უკვე ყვიროდა ვაგიმი. — მთელ ქსელს გადატვირთავ!
ამ დროს ინგაც გამოჩნდა კართან.
გაჩერდა.
ჰაერი შეიცვალა.
— აქ რა ხდება?
— ეს ადამიანი მოდელს ხატავს! — აჩქარებით თქვა ვაგიმმა.
ინგა მიუახლოვდა. თვალით გადაუარა ლურჯ ხაზებს.
მაშინვე არაფერი უთქვამს.
— ვინ გააკეთა ეს?
— მე — მშვიდად თქვა დენისმა.
სიჩუმე.
— ეს არ იმუშავებს! — ნერვიულად გაეცინა ვაგიმს.
ინგამ ტაბლეტი ასწია.
— ტესტი გაუშვით.
— ეს არასერიოზულია…
— ტესტი გაუშვით.
შვიდი წუთი.
ეკრანი მწვანედ აინთო.
კრიტიკული გადატვირთვა გაქრა.
ოთხმოცი პროცენტით შემცირდა.
სისტემა დასტაბილურდა.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
— სახელი? — ჰკითხა ინგამ.
— დენის სობოლევი.
— განათლება?
— ინჟინერი. სამი სემესტრი.
— რატომ არ დაასრულეთ?
დენისი წამით გვერდზე გაიხედა.
— ცხოვრებამ ხელი შემიშალა. ცოლი ავად გახდა… მერე გარდაიცვალა. ქალიშვილთან დავრჩი.
ოთახში არავინ იძროდა.
— ხვალ დაბრუნდით — თქვა ინგამ.
ვაგიმმა ჩაიცინა, მაგრამ არავინ უსმენდა.
მეორე დღეს დენისი პატარა ბინიდან გავიდა სამსახურში.
— მამა, სად მიდიხარ? — ჰკითხა გოგონამ.
— სამუშაოდ.
ბავშვმა პატარა პლასტმასის დინოზავრი მისცა.
— ეს მამაცია. არაფრის ეშინია.
დენისმა გაიღიმა.
ოფისში ყველა უყურებდა, როგორ შედიოდა.
როგორც შეცდომა სისტემაში.
მაგრამ მალევე ის გახდა ის, ვინც შეცდომას პოულობდა.
და როცა ამბობდა, იცინოდნენ.
— დაბრუნდი მოპთან!
მაგრამ ინგამ ერთხელ შეხედა და მეორე დღეს უკვე დამლაგებელი აღარ იყო.
არამედ ჯგუფის ხელმძღვანელი.
სისტემა მუშაობდა.
მაგრამ გუნდი იშლებოდა.
და როცა ინგამ ჰკითხა:
— რატომ არ ებრძვით უკან?
დენისმა მხრები აიჩეჩა.
— არ მინდა ადამიანების გათელვა.
— მაშინ აქ ვერ დარჩებით.
— მაშინ წავალ.
დატოვა ბარათი.
სისტემა მის გარეშე იდეალური გახდა.
მაგრამ ის გაქრა.
ერთი თვის შემდეგ ინგამ ის საცხოვრებელ უბანში იპოვა. დენისი ბავშვებთან ერთად ველოსიპედს აწყობდა.
— თქვენ აქ გეკუთვნით — თქვა მან.
დენისმა თავი გააქნია.
— არა.
სიჩუმე.
— თუ დაბრუნდებით, სხვა პირობებით — დაამატა ინგამ.
დენისის ჯიბეში პატარა დინოზავრი შეირხა.
გაიღიმა.
— მაშინ მხოლოდ ჩემი წესებით.
— შევთანხმდით.
და პირველად გამოჩნდა, თითქოს სისტემა და ადამიანი ერთ ენაზე ლაპარაკობდნენ.
