დაღლილმა დედამ, რომელიც თავის ტირილ პატარა გოგონას დამშვიდებას ცდილობდა, ვერც კი შეამჩნია, როგორ დაეუფლა საბოლოოდ გადაღლა. მისი თავი ნელა ჩამოემხო გვერდით მჯდომი უცნობი მამაკაცის მხარზე. თვითმფრინავში მყოფმა ვერავინ წარმოიდგინა, როგორ დასრულდებოდა ეს მოგზაურობა.
ანისთვის ეს ღამის ფრენა უბრალოდ გადაადგილება არ იყო. ეს იყო მისი უკანასკნელი იმედი.
თვითმფრინავი უკვე მიაღწია ფრენის სიმაღლეს და მშვიდად ჭრიდა ღამის ცას. სალონში მგზავრების უმეტესობა უკვე კომფორტულად იყო მოწყობილი: ზოგი ეძინა, ზოგი ფილმს უყურებდა ან ტელეფონს ამოწმებდა. ყველაფერი მშვიდი და ჩვეულებრივი ჩანდა.
და უცებ, სალონში ბავშვის ხმამაღალმა ტირილმა სიჩუმე დაარღვია.
პატარა ზოფი ვერ მშვიდდებოდა.
ანი შვილს უფრო ძლიერად მიიხუტა და ნაზად არწევდა, თან ჩუმად უმღეროდა ნაცნობ იავნანას. თმას ეფერებოდა, პლედს უსწორებდა, შუბლზე ისევ და ისევ კოცნიდა — მაგრამ არაფერი შველოდა. ბავშვი ტირილს არ წყვეტდა, მისი პატარა ხელები კი სასოწარკვეთილად ეჭიდებოდა პლედის კიდეს.
წუთები გადიოდა და გარშემო მყოფთა მოთმინება ილეოდა.
ვიღაცამ ხმამაღლა ამოიოხრა. ერთმა კაცმა გაღიზიანებით დახურა წიგნი. ხანშიშესულმა ქალმა უკმაყოფილოდ გააქნია თავი. ბოლოს ერთმა მგზავრმა ისეთი ხმით თქვა, რომ ანიმაც გაიგო:
— სხვა ტრანსპორტით ვერ იფრინეთ? სხვებსაც უნდათ მშვიდად მგზავრობა.
ეს სიტყვები გულში მწვავედ მოხვდა.
ანის სახე აენთო. უნდოდა აეხსნა, რომ ყველაფერს აკეთებდა, რომ სხვა გზა არ ჰქონდა, მაგრამ ძალა თითქმის აღარ დარჩენოდა.
ბოლო ორი დღე მისთვის ნამდვილი კოშმარი იყო.
საავადმყოფოს დერეფნები, გამოკვლევები, ექიმების დაძაბული საუბრები, უძილო ღამეები და მუდმივი შიში მის შვილზე — ყველაფერი ერთად ანგრევდა. ზოფი მძიმედ დაავადდა, ადგილობრივმა ექიმებმა კი უიმედოდ გაშალეს ხელები. ყველამ ერთი სახელი ახსენა — ცნობილი პედიატრი, რომელიც სხვა ქვეყანაში მუშაობდა.
ანის თითქმის ყველაფერი გაყიდა, რაც კი ჰქონდა, რომ ბილეთების ფული მოეგროვებინა. აღარაფერი დარჩა, მაგრამ სხვა არჩევანი არ ჰქონდა. თუ ოდნავი შანსიც არსებობდა შვილის გადასარჩენად, უნდა გამოეყენებინა.
ამ დროს ზოფი ისევ ატირდა, ამჯერად უფრო ძლიერად.
მალევე მასთან ბორტგამცილებელი მივიდა.
— ბოდიშით, — თქვა მან მშვიდად. — რამდენიმე მგზავრმა პრეტენზია გამოთქვა. შემიძლია რამით დაგეხმაროთ?
— გმადლობთ… ვცდილობ… — ჩურჩულით უპასუხა ანიმ.
ის მართლა ყველაფერს აკეთებდა.
მაგრამ სხეული აღარ ემორჩილებოდა.
თვალები თავისით ეხუჭებოდა, ხელები უკანკალებდა, ფიქრები ერეოდა. შვილს მაინც ძლიერად ეჭირა, მაგრამ გრძნობდა, რომ ძალა ნელ-ნელა ტოვებდა.
და მაშინ, თვითონაც ვერც კი გააცნობიერა, მისი თავი ნელა ჩამოემხო გვერდით მჯდომი მამაკაცის მხარზე.
მამაკაცი თავიდან შეკრთა, გაკვირვებული იყო. უკვე აპირებდა ოდნავ გადაჩოჩებას, მაგრამ როცა ანის სახეს შეხედა — გაჩერდა.
მან არა მოუხერხებელი მგზავრი, არამედ სრულიად გამოფიტული დედა დაინახა, რომელიც მხოლოდ შვილის სიყვარულით იყო დარჩენილი ფეხზე.
ფრთხილად, რომ არ გაეღვიძებინა, ხელი შეუწყო ანის და ნაზად აიყვანა ბავშვი საკუთარ ხელებში.
ზოფი რამდენიმე წამით ისევ ფუსფუსებდა, მაგრამ მამაკაცმა მშვიდად შეინარჩუნა, ზურგზე ნაზად ეფერებოდა და ჩუმად ესაუბრებოდა. ნელ-ნელა ბავშვი დამშვიდდა, თვალები დახუჭა და ჩაეძინა.
სალონში მოულოდნელი სიჩუმე ჩამოვარდა.
ისინიც კი გაჩუმდნენ, ვინც ადრე წუწუნებდა.
დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ ანი უცებ გამოიღვიძა.
პირველი რაც გააკეთა — ხელებს დახედა.
ცარიელი იყო.
გული ისე აუჩქარდა, რომ სუნთქვაც გაუჭირდა.
და მაშინ დაინახა.
ზოფი მშვიდად ეძინა იმავე მამაკაცის ხელებში.
მამაკაცი მას ისე ნაზად და თავდაჯერებულად იჭერდა, თითქოს მთელი ცხოვრება ბავშვებზე ზრუნავდა.
— ღმერთო… მაპატიეთ… — დაბნეულად ჩურჩულებდა ანი.
მამაკაცმა ოდნავ გაიღიმა.
— ბოდიშის მოხდის მიზეზი არ გაქვთ. უბრალოდ დასვენება სჭირდებოდა. ზოგჯერ ერთი საათის ძილი იმაზე მეტს ნიშნავს, ვიდრე გვგონია.
ანი უნდა მადლობას უხდიდა, მაგრამ მისი მოძრაობა შეჩერდა.
— თქვენ ექიმი ხართ? — ფრთხილად ჰკითხა მან.
მამაკაცმა მშვიდად დაუქნია თავი.
— დიახ.
— ჩვენ ცნობილ პედიატრთან მივდივართ… თქვეს, რომ მხოლოდ ის შეძლებდა ჩემი შვილის დახმარებას…
მამაკაცი რამდენიმე წამით გაჩუმდა.
შემდეგ მშვიდად თქვა:
— მაშინ ძებნა უკვე დასრულებულია.
ანი დაბნეულმა შეხედა.
— იმიტომ, რომ მე ის ვარ.
ანის თვალები მაშინვე ცრემლით აევსო.
ეს იყო არა მხოლოდ შვება — ეს იყო იმედი, რომელიც თითქოს უკვე დაკარგული ჰქონდა და უცებ დაუბრუნდა.
ექიმმა ნაზად დაუბრუნა ბავშვი.
— დაშვების შემდეგ თავად გავუკეთებ გამოკვლევას, — თქვა მან მშვიდად. — და მკურნალობისთვის გადახდა არ მოგიწევთ. ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი ისაა, რომ ადამიანს ხელი გაუწოდო მაშინ, როცა თითქმის ყველაფერი დაკარგული აქვს.
