დენისი სამზარეულოს სკამის კიდეზე იჯდა, თითქოს ბოლომდე დაჯდომის უფლებაც არ ჰქონდა. თავი დაბლა დაეხარა, მხრები წინ ჰქონდა ჩამოშვებული და მთელი მისი სხეული გამოფიტულობას ასხივებდა. თვალების ქვეშ მუქი ჩრდილები ედო,
სახე ფერმკრთალი და დაღლილი ჰქონდა. თითებით ავტომატურად ატრიალებდა მაგიდაზე მდგარ, უკვე გაცივებულ ჩაის ჭიქას — უსასრულოდ, მექანიკურად, თითქოს ეს ერთადერთი მოძრაობა აკავებდა რეალობაში.
სამზარეულოს ონკანიდან წყალი ერთნაირი რიტმით წვეთავდა — წვეთ… წვეთ… წვეთ… — და ეს ხმა მთელ დიდ, ღია მისაღებ ოთახში იშლებოდა. ჩვეულებრივ, ასეთ ხმას ყურადღებას არავინ მიაქცევდა, მაგრამ ახლა ის აუტანლად ხმაურიანი ჩანდა.
სახლი ლამაზი იყო — ახალი, თანამედროვე, ჯერ კიდევ საღებავისა და ახალი ხის სუნით გაჟღენთილი. მაგრამ ამ მომენტში ის სახლს კი არა, დაძაბული სცენის დეკორაციას ჰგავდა.
— კიდევ ერთხელ ვიმეორებ: აქ უცხო არავინ არის! — ყვიროდა ლუდმილა ბორისოვნა, მისი ხმა მჭრელი და ისტერიკული იყო. ის ბარის კუთხესთან იდგა და გულზე მჭიდროდ იკრავდა ძველ,
ცარიელ ხავერდის საფულეს. მის გარშემო მენთოლის წვეთების მძაფრი სუნი ტრიალებდა. — გუშინ საღამოს აქ დავდე ფული! დილით კი გაქრა!
იულია კარის ჩარჩოს ეყრდნობოდა, ზურგით ცივ კედელს ეჭირა. არ მოძრაობდა. თავს არ იმართლებდა. ჯიბეებს არ იჩხრეკდა, როგორც ამას ერთი თვის წინ გააკეთებდა. უბრალოდ უყურებდა ქმარს.ელოდა.
— დედა, მოიცადე… — დენისმა სახე ხელებით მოისრისა, თითქოს კოშმარიდან გამოღვიძებას ცდილობდა. ხმა დაღლილი და ხრინწიანი ჰქონდა. — სად შეიძლებოდა წასულიყო? ვერონიკა სამი წლისაა,
ზედა თაროებს ვერ სწვდება. მთელი საღამო ერთად ვიყავით, ტელევიზორს ვუყურებდით.
— სწორედაც! — დაიძაბა ქალი და თითი გამარჯვებულად ასწია. — ჩვენ ერთად ვიყავით. შენი ცოლი კი მარტო დადიოდა სახლში. ალაგებდა. და ჩემს ოთახშიც შევიდა!
დენისმა ნელა ასწია მზერა იულიასკენ. მისი თვალები დაბნეული, დაღლილი და ეჭვით სავსე იყო.— იულია… — ჩუმად თქვა მან. — იქნებ შემთხვევით სადმე გადადე? ერთად ვიპოვოთ.
— გუშინდელი დილიდან მის ოთახში არ შევსულვარ — მშვიდად უპასუხა იულიამ.სიჩუმე დამძიმდა, თითქმის შემაწუხებელი გახდა.
და იულიამ იგრძნო: ეს მომენტი სხვანაირი იყო.სამი წლის წინ დაიწყო ყველაფერი.ვერონიკას დაბადების შემდეგ პატარა ბინა მათთვის ძალიან ვიწრო გახდა. სწორედ მაშინ გამოჩნდა ლუდმილა ბორისოვნა თავისი
„სრულყოფილი გეგმით“: გაეყიდათ მისი ბინა, აეღოთ დიდი სესხი და დიდი სახლი ეყიდათ ქალაქგარეთ. იულიას ბინა კი დროებით ნათესავს უნდა გადასცემოდა.
მაგრამ დროებითი მუდმივში გადაიზარდა.ბინის ფული გაურკვევლად გაქრა. სესხი კი დარჩა.
დენისი დღედაღამ მუშაობდა. სახლიდან გამთენიისას გადიოდა და გვიან ღამით ბრუნდებოდა. სახლი ნელ-ნელა იცვლებოდა.
ჯერ მხოლოდ შენიშვნები იყო. მერე კრიტიკა. შემდეგ ბრძანებები.ბოლოს — ბრალდებები.
პირველი დაკარგული ფული „შეცდომა“ იყო. მეორე — სკანდალი. მესამე უკვე ეჭვს ბადებდა.და მერე მოვიდა ის ღამე, როცა დენისმა ჩუმად თქვა: „მხოლოდ სიმართლე მითხარი…“
იმ მომენტში იულიამ გაიგო: სიტყვები აღარ შველოდა.მეორე დღეს კამერები დააყენა.ჩუმად.ზუსტად.და ახლა სიმართლე წინ იდო.
— ფული დააბრუნე! — ისევ იყვირა ლუდმილა ბორისოვნამ. — ქურდთან ერთ ჭერქვეშ არ ვიცხოვრებ!იულია ნელა მოშორდა კედელს, მივიდა მაგიდასთან და დაჯდა. ტელეფონი ამოიღო.
— გუშინ საღამოს გაქრა, ხომ ასეა?— დიახ!— მაშინ ვნახოთ.ვიდეო ჩართო.ოთახში ჰაერი თითქოს გაიყინა.ეკრანზე დრო გამოჩნდა: 19:40.ცარიელი დერეფანი.
შემდეგ კარი გაიღო.ლუდმილა ბორისოვნა გამოვიდა. ირგვლივ სწრაფად მიმოიხედა.ხელში ფულის შეკვრა ეჭირა.დენისი წინ გადაიხარა.
ქალი საკიდთან მივიდა. სწრაფი, ზუსტი მოძრაობით ფული იულიას ქურთუკის ჯიბეში ჩადო.შემდეგ უკან დაბრუნდა, თითქოს არაფერი მომხდარა.
იულიამ ვიდეო შეაჩერა.სიჩუმე.— დედა… — დენისის ხმა გაიტეხა. — ეს რა არის?— ყალბია! — იყვირა ქალმა და უკან დაიხია. — მონტაჟია!იულია ადგა, გავიდა დერეფანში და დაბრუნდა ფულით ხელში. მაგიდაზე დადო.
— დაითვალე.დენისი არ განძრეულა.— რატომ? — ბოლოს ჩუმად იკითხა.მისი დედის სახე გამკაცრდა.
— იმიტომ, რომ ის შენთვის არ არის — ცივად თქვა. — მე გიცავდი.იულიამ მაგიდაზე დოკუმენტი დადო.დენისმა წაიკითხა.ფერი წაერთვა.
— ბინა… არ გაყიდე?— უსაფრთხოება მჭირდებოდა!— შენი უსაფრთხოება ჩემი ცხოვრება დაანგრია — ჩუმად თქვა დენისმა.ადგა. სკამი ხმაურით გასრიალდა.
— ჩაალაგე.— დენის, გთხოვ…— ახლა.ერთ საათში ტაქსი წავიდა.სახლი ჩუმი გახდა.ნამდვილი სიჩუმე.
დენისი ფანჯარასთან იდგა. იულია მიუახლოვდა.მოულოდნელად შემობრუნდა და ძლიერად მოეხვია.— მაპატიე…იულიამ თვალები დახუჭა.
არაფერი უთქვამს.მაგრამ პირველად დიდი ხნის შემდეგ სიჩუმე აღარ იყო მტკივნეული.ის იყო თავისუფლება.შემდეგ თვეებში ყველაფერი ნელ-ნელა შეიცვალა.
სახლი მსუბუქი გახდა.ვერონიკა ისევ იცინოდა.იულიამ ბინა გააქირავა და ვალი შეამსუბუქა.დენისმა საზღვრების დაყენება ისწავლა.
დედა ისევ რეკავდა ხანდახან.ის პასუხობდა, მაგრამ დისტანციით.შეხვედრები იშვიათი გახდა.და სახლის კარი მისთვის დახურული დარჩა.
კამერები კი ისევ იქ იდგა.მაგრამ ახლა ისინი აღარ იწერდნენ ღალატს.მხოლოდ მშვიდ, ნელ-ნელა აღდგენილ ცხოვრებას.
