ტელეფონი ხუთ საათზე დილით დაირეკა. ბარბარა გვერდზე გადაიშვა, გადახედა ეკრანს — უცნობი ნომერი. მსუბუქი ამოსუნთქვა გაუხარდა.— ჰელო? — თქვა ხმამაღლა, მაგრამ ხმაში თბილი სიცივე იგრძნობოდა.
— ბასიენკა?! — გაისმა ხმამაღალი, აღფრთოვანებული ქალის ხმა. — შენ ხარ?!ბარბარამ ოდნავ აწია წარბები.— დიახ, — უპასუხა მას ცივად.— მე ვარ! — ქალის ხმა თითქოს სხივივით დაჰკრავდა ყურმილს. — მიცანი?
ბარბარამ ცოტა დააყოვნა. არ იცოდა, ვისთან საუბრობდა, მაგრამ ცივილიზებული პასუხი გასცა:— რა თქმა უნდა.— ვიცოდი, რომ მხედავდი! — გაჰყვირა ქალმა სიხარულით. — ბედნიერი ვარ, რომ დაგირეკე! გაქვს დრო ცოტა საუბრისთვის?
— მაქვს.— შესანიშნავია! მე, ჩემი ქმარი და ბავშვები უკვე ჩავედით სადგურზე. ერთი საათის წინ გადავჩერდით მატარებლიდან. კარგად მესმის?— კარგად მესმის.— ხმა გიჩუმია… ყველაფერი რიგზეა, ბასიენკა?
— დიახ, ყველაფერი ძალიან კარგადაა.— ძალიან მიხარია! თავდაპირველად ვგეგმავდით სასტუმროში დარჩენას, რადგან ვიფიქრეთ, რომ აქ ოჯახი არ გვყავს. შემდეგ გამახსენდა — შენ აქ ცხოვრობ! ეს გაიგე?
— გავიგე.— წარმოიდგინე, რა სიამოვნებით შევხვდით! განსაკუთრებით ბავშვები!— წარმომიდგენია.— ჩემი ქმარი მაშინვე თქვა: „დარეკე ბასიას. ბასია არ დაგვტოვებს.“— მართალი იყო. არ დაგტოვებთ.— მაშინ შეგვიძლია შენთან დავრჩეთ?
— დიახ. გელით.— დიდხანს ვერ გავჩერდებით — დაახლოებით ორი კვირა. გვინდა ქალაქის ნახვა, შემდეგ სახლში დავბრუნდებით. იცი, სახლში ბევრი საქმეა… და როგორც ამბობენ — ყველგან კარგია, მაგრამ სახლში საუკეთესოა, ხომ?
— მართალია.— ვიცოდი, რომ ასე იტყოდი! ჩემმა ქმარმაც თქვა იგივე. შეუძლებელია, რომ არ გაგვეღო კარები. ჩვენ ოჯახი ვართ! შორეული, დიახ, მაგრამ ოჯახი, თუნდაც ათი წლის შემდეგაც, როცა არ გვენახა ერთმანეთი… ხომ ასეა?
— დიახ.— და ახლა მარტო ცხოვრობ?— მარტო.— სამოთახიან ბინაში?— დიახ.— შესანიშნავია! ახლავე მოვალთ!— მოდით.— ერთი საათის შემდეგ მოვალთ! ისევ იმ ადგილას ცხოვრობ?— დიახ.
ბარბარამ დადო ტელეფონი და კვლავ ჩაიფარა საწოლის გადასაფარებელი თავზე. არ სურდა ამოხსნა, ვისთან საუბრობდა სინამდვილეში.
ერთი საათის შემდეგ, კარების ზარი გაისმა. ბარბარამ ამოიხვნეშა, გადაიხარა მეორე მხარეს და დახუჭა თვალები. ზარი ზედმიწევნით ნერვულობდა. ვინმე ფეხით კარებს ურტყამდა. ბარბარა არც დაიძრა. შემდეგ კვლავ დარეკა ტელეფონმა.
— ჰელო? — ბუტბუტებდა.— ბასიენკა?! — ისევ ის ხალისიანი ხმა. — ჩვენ შენი კარის წინ ვართ, დარეკეთ და დარეკეთ, შენ კი არ აღებ!— დარეკეთ?— დიახ!— მაშინ რატომ ვერ გავიგონე— არ ვიცი.— კიდევ ერთხელ დარეკეთ, გთხოვ.
ამჯერად ზარი აპარტამენტში გაისმა.— ჩვენ ვრეკავთ!— არა, ვერ გავიგონე. ახლა ატაკეთ!— ვატაკებთ!— ისევ ვერ გავიგონე.ცხრა წუთი სიჩუმე ჩამოვარდა.— მგონია, რომ ვიცი… — თქვა ქალმა.
— რას ნიშნავს?— ახლა სად ხარ, ბასიენკა?— სად? საკუთარ სახლში.— მაგრამ სად არის „საკუთარი სახლი“?— კრაკოვში, — უპასუხა ბარბარამ პირველმა მოსვლილმა აზრმა. — სად უნდა ვყოფილიყავი?
— კრაკოვში?! რატომ არა ვარშავაში?— მეც დავტოვე ვარშავა ცხრა წლის წინ, პირდაპირ განქორწინების შემდეგ.— რატომ?— რატომ გადავდიოდი? ვარშავა მობეზრდა. ბევრი ცუდი მოგონება იყო.
— კრაკოვში უკეთესია?— რა თქმა უნდა! ბევრად უკეთ. ყველაფერი ახალია აქ… არცერთი უსიამოვნო მოგონება. მოდით, ნახავთ თქვენ თვითონ. რამდენი ხართ?— ოთხნი. მე, ჩემი ქმარი და ორი ბიჭი — პავლე და ანდრეჟი. ანდრეჟი კვლავ ცდილობს უნივერსიტეტში ჩასვლას ამ წელს.
— მაშინ მოდით ყველამ. აქ შესანიშნავი უნივერსიტეტი არსებობს!— როდის?— אפילו დღეს.— დღეს შეუძლებელია. ვარშავაში ჯერ კიდევ საქმეები გვაქვს… ჩვენ აქ მხოლოდ სამუშაოდ მოვედით, ერთი წლით ვგეგმავდით დარჩენას… მაგრამ ხედავ, როგორ გამოდის.— მაშ, დღეს ვერ მოხვედით?
— არა.— სამწუხაროდ… უკვე ველოდი.— ჩვენც… ვერ წარმოიდგენ რამდენად!— წარმოდგენა მაქვს.— არა, წარმოდგენა არ გაქვს! როცა ვფიქრობ, რა გველის ახლა, სიცოცხლის სურვილიც კი მეკარგება.
ბარბარამ გადაწყვიტა, დრო იყო საუბრის დასრულება.— კარგი, მოდით, როცა შეძლებთ. ყოველთვის ხართ გონივრულები. და როცა ვარშავაში დამკვიდრდებით, გამოგიგზავნეთ მისამართი. ვესტუმრები — ორი კვირითაც. რადგან თქვენ გარდა იქ აღარავინ მყავს. დათანხმდით?
ზარი მოულოდნელად შეწყდა და ბარბარა მარტო დარჩა ჩუმ აპარტამენტში, მსუბუქი ღიმილით ტუჩებზე და უცნაური, გაურკვეველი შიშით გულში.
