სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე ბეჭედი ჯერ კიდევ არ იყო გამშრალი, როცა ყოფილი ქორწინების ოჯახი უკვე გაუნაწილებლად ითვისებდა დარჩენილ ქონებას — თითქოს ყველაფერი თავიდანვე მათ ეკუთვნოდათ.ნადია ქარისგან გათოშილ კიბეზე იდგა.
ხელები ქურთუკის ჯიბეებში ღრმად ჰქონდა ჩაწყობილი. შემოდგომის ცივი ჰაერი, სველი ფოთლების სუნი და მძიმე სიჩუმე თითქოს მის გარშემო იკვრებოდა. მას არსად ეჩქარებოდა. დასაბრუნებელი ადგილი აღარ ჰქონდა.
უკნიდან მძიმე კარი ჭრიალით გაიღო. ქვის საფეხურებზე მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის მკვეთრმა ხმამ სივრცე გაჭრა.ტამარა ილინიშნამ პირველმა გამოვიდა — თავი ამაყად ჰქონდა აწეული, თითქოს გამარჯვებული იყო.
მისი ქურთუკი იდეალურად იყო გასწორებული, თვალებში კი კმაყოფილება ედგა.— აი, ეს არის ყველაფერი — თქვა გაწელილად. — თავიდანვე ვიცოდი, რომ ასეთი გოგო ჩვენს სამყაროში დიდხანს ვერ გაძლებდა.მის უკან კრისტინა გამოჩნდა,
ირონიული ღიმილით.— ახლა რას იზამ? — ჰკითხა მან. — ელოდები, რომ ვადი უკან დაგიბრუნებს?ნადიამ ნელა შეატრიალა თავი მათკენ.— ტაქსს ველოდები — მშვიდად უპასუხა.ეს სიმშვიდე უფრო შემაწუხებელი იყო, ვიდრე ნებისმიერი კამათი.
ამ დროს ვადიც გამოვიდა.იდეალური კოსტიუმი, ცივი გამოხედვა, ემოციის გარეშე სახე — თითქოს ყველაფერი უკვე დასრულებული იყო.— ბოლოს და ბოლოს მორჩა — კმაყოფილებით თქვა ტამარა ილინიშნამ. — ფული ოჯახს უბრუნდება.
— დედა, აქ არა — ჩუმად ჩაილაპარაკა ვადიმ, მაგრამ ძალა არ ჰქონდა მის სიტყვებს.ტამარამ ყურადღება არ მიაქცია.— ხვალ ბანკი, მერე უძრავი ქონება. უკვე ვიპოვე სახლი წყლის პირას.ამ დროს შავი მანქანა გაჩერდა.ვადიმ ნადიას შეხედა.
— შენი ნივთები გამოგიგზავნე — თქვა ცივად. — დაბრუნება აღარ გჭირდება.ნადიამ ოდნავ დაუქნია თავი.— კარგი.და წავიდა.ფინანსურ ცენტრში შეხვედრის ოთახი ცივი და უსიცოცხლო იყო. ზედმეტად ნათელი, ზედმეტად ჩუმი.
ტამარა ნერვიულად აკაკუნებდა თითებს მაგიდაზე. კრისტინა ტელეფონს უყურებდა. ვადი უძრავად იჯდა.შემოვიდა იურისტი.— რით შემიძლია დაგეხმაროთ?— ოჯახის ფონდის გადაფორმება გვინდა — მაშინვე თქვა ტამარამ.
— განქორწინება დასრულებულია.იურისტმა საქაღალდე მაგიდაზე დადო.— სამწუხაროდ, ეს შეუძლებელია.სიჩუმე ჩამოვარდა.— ხელშეკრულების მიხედვით — განაგრძო მან
— განქორწინების შემთხვევაში ფონდი დაუყოვნებლივ იბლოკება და უბრუნდება თავდაპირველ ინვესტორს.— რომელი ინვესტორი?! — იყვირა კრისტინამ.იურისტმა ვადის შეხედა.
— ნადია ალექსანდროვნა.ვადის სახე შეეცვალა.— ეს შეუძლებელია.— ეს ხელშეკრულებაა — მშვიდად უპასუხა იურისტმა. — მან მთლიანად დააფინანსა კომპანია.ოთახი თითქოს დაპატარავდა.ტამარა გაფითრდა.
— ის ხომ უბრალოდ… არავინ იყო.— „არავინ“? — ჩუმად გაიმეორა იურისტმა.—რამდენიმე დღეში კომპანია დაინგრა.კრედიტები გაიყინა. პარტნიორები წავიდნენ. ციფრები სწრაფად დაეცა.ვადი თავის კაბინეტში იჯდა და პირველად მიხვდა,
რომ კონტროლი ილუზია იყო.— ჩვენ უზრუნველყოფა აღარ გვაქვს — თქვა ფინანსურმა დირექტორმა. — ერთ თვეში ყველაფერი დასრულდება.კარი გაიღო.ტამარა შემოვარდა.— უნდა დავუბრუნდეთ მას.ვადიმ ნელა ასწია თავი.— ნადიას?— დიახ.
მინის უზარმაზარი შენობა მათთვის უცხო სამყაროს ჰგავდა. კრისტინა დედას უკან მიჰყვებოდა, აშკარად შეშინებული.შიგნით ნადია უკვე ელოდათ.მშვიდი. თავდაჯერებული. სრულიად შეცვლილი.— დაჯექით — თქვა მან.სიჩუმე დამძიმდა.
— კომპანია ინგრევა — დაიწყო ვადიმ.— ვიცი — უპასუხა ნადიამ.ტამარამ ღიმილი სცადა.— ჩვენ ყველამ შეცდომა დავუშვით…ნადიამ ხელი ასწია.— არა. ეს შეცდომა არ იყო. ეს არჩევანი იყო.ფანჯარასთან მივიდა.— კომპანიას გადავარჩენ.
მაგრამ ჩემი პირობებით.შემობრუნდა.— ის ახლა ჩემია.სიჩუმე.ტამარა წამოხტა.— ეს შანტაჟია!ვადი არაფერს ამბობდა. იცოდა, სხვა გზა აღარ არსებობდა.—ხელშეკრულება გაფორმდა.ქაღალდების შრიალი საბოლოო წერტილივით ჟღერდა.
როცა ყველაფერი დასრულდა, ვადიმ ჩუმად იკითხა:— რატომ არასდროს გვითხარი, ვინ იყავი?ნადია დიდხანს დუმდა.— იმიტომ, რომ მინდოდა ადამიანი ვყოფილიყავი და არა ფული — თქვა ბოლოს. — მინდოდა ვუყვარდე ისეთად,
როგორიც ვარ.მან კონვერტი მაგიდაზე დადო.ვადიმ გახსნა.სამედიცინო დასკვნა.გაიყინა.— შენ… ორსულად იყავი?კრისტინა გაჩერდა. ტამარა გაფითრდა.— დიახ — თქვა ნადიამ.სიჩუმე დამთრგუნველი გახდა.— და მარტო ვიყავი
— დაამატა მან. — როცა ყველაზე მეტად მჭირდებოდა გვერდში დგომა, თქვენ გაჩუმდით.ვადიმ თავი დახარა. უკვე გვიან იყო. ერთი წელი გავიდა.კომპანია გადარჩა, ძლიერიც კი გახდა, მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა.ვადი მარტო მუშაობდა და ხვდებოდა,
რომ გამარჯვება აღარაფერს ნიშნავდა.ტამარა სოფელში გადავიდა და ჩუმ ცხოვრებას შეუდგა.კრისტინამ მარტივი ცხოვრება აირჩია.ნადია კი…მზიან ტერასაზე იდგა და პირველად სუნთქავდა თავისუფლად.რადგან ზოგჯერ ცხოვრება ყველაფერს კი არ გვიბრუნებს — უბრალოდ გვაცლის იმას, რაც ნამდვილი არ იყო.
