ზანტი ჭურჭლის ხმაური უცებ შეწყდა, თითქოს ვინმემ ელემენტი გამოათიშა. სასადილო ოთახი სავსე იყო ხორცის ცხობის სუნით და მსუბუქად მტკნარი სურნელოვანი პარფიუმით. იქ დაახლოებით თხუთმეტი ადამიანი იჯდა, ყველა თვალით მიჩერებული.
კლავდია ილინიცინა მდგა მაგიდის თავზე, სახე გამარჯვებისგან ანათებდა, თითქოს პრემია უნდა მიეღო. მისი საჩვენებელი თითი, რკინის ბეჭდებით დამშვენებული, პირდაპირ ჩემკენ იყო გამიზნული.
– საყვარელი სტუმრებო! – ხმა უჯრებოდა ძლიერ აღფრთოვანებას. – მე ვაჩვენებ, როგორი ადამიანი ესწრება ჩემს შვილთან ერთად ერთ საწოლში. გახსოვთ ჩემი ძველი ყელსაბამი ლურჯი ქვით, რომელიც ერთი თვის წინ დაიკარგა? ახლა, რძალო,
დაუყოვნებლივ გახსენით თქვენი ჩანთა! ყველაფერი მაგიდაზე, უშნოდ!ჩემი მხრებზე ჩადებული მზერების სიმძიმე თითქმის ფიზიკურად ვგრძნობდი. მატვეი, რომელიც გვერდით იჯდა, ნერვიულად გკრავდა ნაჭერს და ღრმად სუნთქავდა. ნაზად მივიდე მისი ხელზე,
ხელით მივედი ლითონის რეზისორზე.ეს დაუნიშნავი ბრძოლა ექვსი თვის წინ დაიწყო.საყინულივით ოქტომბრის ერთ დღეს, მატვეი და მე ვტვირთავდით ბოლო ყუთებს ჩვენს ახალ, ნათელ სტუდიაში მეოთხე სართულზე. მაღალი ფანჯრები და ფართო ფანჯრის დაფები მზეს იღებდნენ.
მატვეი მიმეხუტა უკნიდან, ცივი ცხვირი მიადო თავზე და მისი ქურთუკი სველობის და ქუჩის სუნს ასხივებდა.– რას ფიქრობ, ოლესია, მოგწონს? – ჰკითხა მან. – იდეალურია, – მივეკარი მის თბილ გულს. – მხოლოდ სქელი ფარდები გვჭირდება.
ლოკაცია შესანიშნავი იყო, მაგრამ პრობლემა არსებობდა: მატვეის დედა ორი სართულით ქვემოთ ცხოვრობდა. მანამდე შეხვედრები მხოლოდ დიდი ოჯახის ღონისძიებებზე გვქონდა. კლავდია ილინიცინა ყოველთვის მკაცრი, კონტროლირებადი მზერით გამოირჩეოდა. საუბარი ოდნავ ნაზი იყო, მაგრამ ყოველ ვიზიტის შემდეგ ხელები უნდა მემოციშლა.
პირველი ვიზიტი მოხდა უკვე მეორე დღეს. მოკლე, ბრძანებისმიერი კარზე ზარის ხმა. მან ძლიერ ჯუჯღუნში მიიტანა მძიმე რკინის ქვაბი.– ახალი სახლისთვის გილოცავთ, შვილებო! – თქვა მან და ფეხით გადასწია ჩემი ჩექმები. – მე ვამზადე ხორცი, თქვენ ალბათ გამზადებულ საკვებს ჭამთ.
– დიდი მადლობა, კლავდია ილინიცინა, – ვუპასუხე და ავიღე ცხელი ქვაბი.მან თითი გადაუსვა სამზარეულოს ზედაპირს, გადაამოწმა მტვერი და შეამოწმა ჩვენი გაურკვეველი ნივთები.– ოლესია, გციად spиზას იყენებ? – ჰკითხა მან და სარკის წინ შეამოწმა თმა.
– ჩემი მატიუშა სახლში ჩვეულებრივია, მზა პროდუქტები საკმარისი არ არის.– კი, ნუ გეშინია, – ვუპასუხე მშვიდად.– კარგი. მე შემიძლია გაგასწავლო ცომის მომზადება, – დაამატა მან ოდნავ ღიმილით.მე ვმუშაობდი ლანდშაფტის დიზაინერად;
ჩემი პროფესია მკაცრი სიზუსტის და მოთმინების სწავლა მიბოძა. მატვეი და მე ვგეგმავდით ბიუჯეტს, ერთმანეთს ვენდობოდით და ოჯახს ერთად ვმართავდით.მაგრამ მისი სტუმრობები თითქმის ყოველდღიური გახდა: ზოგჯერ რეცეპტით, ზოგჯერ ნათურის შესაცვლელად.
ყოველი ვიზიტი ინსპექციას მოგვაგონებდა.ნამდვილი პრობლემა დეკემბერში დაიწყო. სახლში ადრე მისულმა დავინახე, რომ ჩემი შარფები, რომლებიც ყოველთვის მკაცრად გადავდიოდი, იყო აურაცხელი გროვა.
– მატვეი, შენ არაფერი გადმოწყვიტე ჩემი თაროებიდან? – ვკითხე.– არა, რატომ? – გაკვირვებით შეხა ცხვირზე. – დედაშენი იყო?– კი, არა? – ვუპასუხე მწარედ.ორი კვირის შემდეგ კლავდია ილინიცინა შემოვიდა ჩვენს ბინაში, სახე წითელი, სუნთქვა მძიმე.
– მატიუშა! – გაიღრინა მან, კარების ჩარჩოს ჩაფრენით. – ჩემი ყელსაბამი! ლურჯი ქვით! ის ბ velvet სამზადისში იდო, ახლა კი გაქრა!ჩვენ გადავძალეთ ყველაფერი, გავუსწორეთ ბალიშები, გავანათეთ ფეხქვეშ. არაფერი. მან დაეცა საწოლზე, ჟურნალი მოათრიალა.
– მე თქვენს სამზადისთან არაფერი შემეხო, – ვთქვი მკაცრად.– დედა, გეხვეწები! – ჩაერია მატვეი. – ყველაფერი ისევ გამოჩნდება.– როგორ შეიძლება უბრალოდ გაქრეს დახურულ ყუთში?! – იყვირა მან, ხმა გატეხილი.
მარტში მან გამოაცხადა „ზამთრის გამოთხოვნა“ და ყველა მეზობელი დაიბარა.– თქვენ აუცილებლად უნდა მოხვიდეთ, – თქვა მან და შემომხედა ჩემს ახალ მუქი ლურჯ ტყავის ჩანთაზე. – ოლესია, ჩაიცვი შენი ლამაზი კაბა და ჩანთა მიიტანე – იდეალურად ერგება.
დღე მოვიდა. ვიწრო დერეფანში დავდე ჩანთა დაბალ ფეხსაცმლის თაროზე, დიდი სარკის ქვეშ. სამზარეულოში სმარტფონი დავდგი ჩუმად ჩაწერისთვის.ეკრანზე კარგად ჩანს, როგორ შეისუსტა დერეფანში, გახსნა ჩემი ჩანთა და პატარა samtp sachet ჩადო.
გულმა გამიძლო. გავხსენი ჩანთა, ჩავდე ჩანთის ღრმა ჯიბეში და შევედი სტუმრებთან.საღამო გაგრძელდა სიცილით, ჭურჭლის ხმაურთი და საუბარით. ერთი საათის შემდეგ კლავდია ილინიცინა წამოდგა:– ყველაფერი ჩანთიდან, უშნო!
მშვიდად წამოვდექი და გავხსენი ჩანთა: პუდრი, გასაღებები, სველი ხელსახოცები, კასის ნაბეჭდები, სუნთქის მინგო, ბლ Gloss. არც სამფეტი, არც ქვა.– საიდან იცით, რა უნდა ყოფილიყო ჩემს ჩანთაში? – ვკითხე წყნარად.
– შენ გადააწყე! – ყვიროდა, მაგრამ მისი ტყუილი აღმოჩნდა, როცა ვიდეო გავაჩინე – დამტკიცება აშკარა იყო.ძველი ყელსაბამი დავასხი მაგიდაზე. მატვეი ნელ-ნელა წამოდგა, თვალები ფართოდ გახელილი შოკითა და შვებით.– შენ გინდოდა ჩვენი ოჯახის განადგურება, – ჩურჩულით თქვა მან, შემდეგ შემომხედა.
– წამო წავიდეთ, ოლესია.კლავდია ილინიცინა ჩუმად დაიძრა, შემდეგ ნელა ჩამოდიოდა კიბეზე, დაღლილი და დამარცხებული. ჩვენ ვერ გავხდით მეგობრები, მაგრამ მშვიდობა უკეთესი იყო, ვიდრე ომი. მუქი ლურჯი ჩანთა დარჩა დერეფანში – მუდმივი შეხსენება:
სიმშვიდით და თავდაჯერებით ყველა ცრურწმენა შეიძლება დამარცხდეს.
