ახალგაზრდა მუშამ თავისი ხანდაზმული კოლეგა ტალახიან ორმოში ჩააგდო და დასცინა მას, მაგრამ მალე მწარედ ინანა თავისი საქციელი, როცა მშენებლობასთან სამი ძვირადღირებული შავი უცხოური მანქანა გაჩერდა.

დილით, სამშენებლო მოედანზე სუსტად ნაცრისფერი და სველი იყო — ყველაფერი ცივ და მძიმე ჩანდა. ღამის წვიმის შემდეგ მიწა ღრმად, წებოვანი ყავისფერი გრუნტად გადაიქცა, ხოლო ხევი ჩაშავებულ, სველ წყლით გაივსო. მუშები დაღლილები მოძრაობდნენ ადგილზე,

უჩვეულოდ აწევდნენ ბეტონისა და რკინის გროვებს, ფეხები ყოველ ნაბიჯზე ყელში ხვდებოდა გრუნტში, ხოლო ტანსაცმელი ცივმა გრძნობამ გაჟღენთა. ყოველი წვიმის წვეთიც კი, რომელიც მათ თმაზე ჩამოვარდებოდა, მკვეთრი და ცივი იყო, თითქოს ხაზს უსვამდა, რომ ეს დღე მარტივი არ იქნება.

თუმცა იმ დღეს რაღაც უჩვეულო მოხდა. რაღაც, რაც მოკლე მომენტით არღვევს რუტინული მონოტონიის წყობას. მოხუცი მამაკაცი გამოჩნდა მათ შორის. აცვიათ ძველი ქურთუკი, გრუნტში სველ ფეხსაცმელში, ნელა მოძრაობდა სამუშაო ადგილზე, თითქოს ყოველი ნაბიჯი კარგად აფასებდა.

ცოტა საუბარი ჰქონდა, მხოლოდ ჩუმად აკვირდებოდა და პატარა რვეულში წერს. უმრავლესობა მუშებისა ვერ შენიშნა მას; ისინი, ვინც შენიშნეს, არც ყურადღებას აქცევდნენ; ჩანს, რომ მშენებლობის ყოვლისმომცველი რუტინა მთლიანად გამხდარა მგრძნობიარე მცირე, უჩვეულო დეტალების მიმართ.

მხოლოდ ერთმა ახალგაზრდა მუშამ შენიშნა იგი. ახალგაზრდა, თავდაჯერებული, მაგრამ ზედაპირული — მისი ყოველი მოძრაობა აშკარად აჩვენებდა, რომ უპირატესობას აძლევდა სისწრაფესა და სანახაობას სიზუსტის ნაცვლად. სწრაფად მუშაობდა, მაგრამ უშვებდა შეცდომებს,

არ ზრუნავდა დეტალებზე და, როგორც ჩანს, სიამოვნებით იმხიარულებდა, რომ სხვები ამას ვერ ამჩნევდნენ.მოხუცი ნელა მივიდა მისკენ და ჩუმად თქვა:— ასე არ შეიძლება.მამაკაცმა ახედა, თვალებში გაბრაზებული, ირონიული შუქი გაუთამაშა.

— რას ნიშნავს? — ჰკითხა, თითქოს სიტყვები მას არ ეხებოდა.მოხუცი თითით მიუთითა შეცდომაზე, ხმით კი მშვიდი, მაგრამ გადაწყვეტილებით სავსე იყო:— ეს ვერ გაუძლებს დატვირთვას. გარდა ამისა, საშიშია.

მოკლე სიჩუმე ჩამოვარდა სამუშაოს შუაგულში, თითქოს ჰაერიც გაიყინა. ახალგაზრდა მუშა ჩაიღიმა, ხმამაღალი, გულწრფელი სიცილი გაეპარა:— ვინ ხარ შენ? ინჟინერი? — ირონიულად ჰკითხა.სიცილი გაიარა მუშებს შორის, გარემო დაძაბულობას შეიძინა,

ხუმრობა მწარედ მოირგო. მოხუცი მშვიდად დარჩა; არ იცავდა საკუთარ თავს, მხოლოდ დახმარება უნდოდა.მამაკაცი ახლოს მიიწია, მოხუცს ზევიდან თვალი დაადგა.— კანკალებ… არც მუშაობა შეგიძლია — თქვა ირონიულად, თითქოს ყოველი სიტყვა ახალი დარტყმა იყო.

სიცილი გაიმყარა. ზოგი მუშა მასთან ერთად იცინოდა, ზოგი კი მობრუნდა, თითქოს ჩუმი გაუცხოებით ცდილობდა დაძაბულობის თავიდან აცილებას. მოხუცმა ამოისუნთქა:
— არ უნდა მელაპარაკო ასე — თქვა ჩუმად, მაგრამ ყოველი სიტყვა მძიმე იყო.

ეს წინადადება ყველაფერს აფეთქებდა. ახალგაზრდა მუშა განრისხდა. მან ხელში დაიჭირა მოხუცის ყელზე, ყვიროდა:— შენ ხტები ჩემზე?!შემდეგ მოულოდნელად შეაქცია იგი — ყველას თვალწინ. მოხუცი უკან გადახტა და ხევში ჩავარდა.

წყალი გაიფანტა, ცივი და ჭუჭყიანი იყო, თითქოს სამყარომაც აჩვენა, რომ არ შეიძლებოდა ასე მოექცეოდე სხვას.მოხუცი ნელა ცდილობდა წამოდგომას, სახე ჭუჭყიანი ჰქონდა, მაგრამ მზერა მშვიდი დარჩა. ზემოთ ახალგაზრდა მუშა იცინოდა, თითქოს არაფერი მომხდარა:

— სად არიან ახლა წესები?! — იყვირა.რაღაც შეიცვალა ჰაერში, დაძაბულობა ჩამოწვა, მაშინ კი დასარტყამი ხმა გაისმა. ყველამ მიაპყრო ყურადღება, სამი შავი ლუქსუსი ავტო მივიდა, ერთმანეთის მიყოლებით გაჩერდნენ სამშენებლო გვერდით. კარები გაიღო,

კოსტიუმში მდგარი კაცები გადმოვიდნენ, თითოეული მოძრაობა გადაწყვეტილებასა და ავტორიტეტს გამოხატავდა.დაუფიქრებლად სიჩუმე ჩამოწვა. ყველამ იგრძნო წონა, რაც მათმა ყოფნამ მოიტანა. კაცები ხევსთან მიეშვნენ, შეშფოთებით:

— უფროსო… კარგად ხართ? — ჰკითხა ერთმა.მსოფლიო თითქოს გაჩერდა. არავინ არაფერს ამბობდა, ყველა თვალები მოხუცზე იყო მიპყრობილი. დაეხმარნენ წამოდგომაში, პატივით ექცეოდნენ, როგორც მოხუც ბრძენს, არა ჩვეულებრივ მუშას.

— ბოდიშით, ვაგვიანე — თქვა ჩუმად.მოხუცმა სახე მოიწმინდა, მათ გადახედა და ცივად, მაგრამ მკაცრად თქვა:— სწორედ იმას ვნახე, რაც მინდოდა.ახალგაზრდა კაცმა გაიაზრა სიმართლე და გაყინული სახე მიიღო:— ეს შეუძლებელია… — ჩურჩულით თქვა.

ერთმა კაცმა გაამხილა, მოხუცი წარმოგიდგინა:— ის კომპანიის მფლობელია — თქვა სერიოზულად.სრული სიჩუმე ჩამოწვა, ყველა გახ froze. მოხუცი ნელა, მშვიდად, მაგრამ მკაცრად დაიწყო საუბარი:— ბევრი საჩივარი მივიღეთ — სიზარმაცე, წესების დარღვევა.

— ამიტომ მოვედი აქ ინკოგნიტო, რომ სიმართლე მენახა.მისი მზერა ახალგაზრდაზე გადაიტანდა, ყველაფერი ამხილა.— ახლა მესმის, რატომ — თქვა.ახალგაზრდა ფეხები רעדდა, იცოდა, რომ ყველაფერი დასრულდა. მოხუცი თავისი თანამშრომლებისკენ მივიდა და გადაწყვიტა:

— მოამზადეთ დოკუმენტები — თქვა მოკლედ.— ისინი აქ აღარ მუშაობენ — დაამატა.სიტყვების სიდიდე ყველაზე დაეცა. რამდენიმე წუთის წინ იცინოდნენ, ახლა მხოლოდ სიჩუმე დარჩა. და იქ დარჩა შეგნება — ერთი ცუდი გადაწყვეტილება, ერთი წამიერი გაღიზიანება ყველაფერს დამანგრეველი შეიძლება გახდეს.