— აქედან დაიკარგე! ნუ შემოიტან შენს სიბინძურეს ჩვენს ბინაში! — იკივლა ანტონინა პავლოვნამ ისეთი სიმახვილით, რომ სამზარეულოს ჰაერი თითქოს შეირხა. მისი სახე წითელი ლაქებით აენთო, მკერდი მძიმედ ადიოდა და ეშვებოდა. აბრეშუმის ბლუზის ქვეშაც კი თითქოს დუღდა ის ბრაზი,
რომელსაც უკვე ვეღარ აკავებდა. და ეს… ჩემს სამზარეულოში ხდებოდა.ჩემი ქმარი, ილია, მაგიდასთან იჯდა, მოხრილი, თითქოს მთელი პასუხისმგებლობის სიმძიმე ფიზიკურად აწვებოდა. თითით სუფრას ეთამაშებოდა, თვალებს არავის უყურებდა, არც შუაში დგებოდა, არც ლაპარაკობდა
— უბრალოდ იყო, მშიშარა, უძლური, თითქოს ეს ყველაფერი საერთოდ მას არ ეხებოდა.მის მოპირდაპირედ დედაჩემი იდგა, ლარისა მიხაილოვნა. მის ღია გოლფზე ნელ-ნელა ვრცელდებოდა მუქი, სველი ლაქა — ჩაი,
რომელიც ცოტა ხნის წინ გადაასხეს, ჯერ კიდევ წვეთავდა, მაგრამ ის არ ყვიროდა, არ კანკალებდა. უბრალოდ მშვიდად მოიწმინდა სახე ხელსახოცით, თითქოს მხოლოდ უსიამოვნო წვიმამ დაასველა, შემდეგ კი ჩანთისკენ გაიწია — წყნარად, დინჯად, თითქოს უკვე იცოდა,
რომ ეს სცენა მისი დამარცხება არ იყო.შვიდი წლის წინ, ცივ ნოემბრის დღეს, იუსტიციის შენობის კიბეებზე ვიდექი. ხელში ახალი საკუთრების მოწმობა მეჭირა. ოცდაექვსი წლის ვიყავი და არ მჯეროდა, რასაც ვხედავდი: საკუთარი ბინა — პატარა, ქარისგან დამუშავებული გარაჟისებური სტუდიო ქალაქის განაპირას,
დაბზარული იატაკით და ძველი შპალერით. მაგრამ ჩემი იყო — მთლიანად.ამ ოთხ კედელს ყველაფრის ფასად მოვედი: დისპეჩერად ვმუშაობდი ლოჯისტიკურ კომპანიაში, ღამის ცვლებით, ყვირილი მძღოლებით, გაუთავებელი სატელეფონო ზარებით,
სატვირთოების გუგუნით. დაღლილობა მუდმივი იყო, როგორც ჰაერი.ახალი ტანსაცმელი არ მქონდა, არც მოგზაურობა, არც კაფეები, არც მსუბუქი ცხოვრება. მქონდა რვეული, სავსე რიცხვებით: ხარჯები, გადასახადები, გადარჩენა. და მქონდა მიზანი — ეს ბინა.
რემონტიც თავად გავაკეთე: ლინოლეუმი თვითონ დავაგე, წებო მე ავურიე, ხელები დღეების განმავლობაში დამსკდარი მქონდა. ყველა ბზარი ვიცოდი კედლებში, ყველა ჭრიალი იატაკზე. ეს უბრალოდ ბინა არ იყო — ეს ჩემი ცხოვრების ფასი იყო.
ილია ერთ დაბადების დღეზე გავიცანი. მასში განსაკუთრებული არაფერი იყო, მაგრამ ისე მისმენდა, თითქოს ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანი ვყოფილიყავი. ახსოვდა, როგორ ვსვამდი ყავას, საჭმელს მიგზავნიდა სამსახურში. მის გვერდით პირველად ვიგრძენი,
რომ შეიძლება სულ ბრძოლა არ მჭირდებოდეს. მეგონა, ეს საკმარისი იყო. მაგრამ ვცდებოდი.იყო ერთი რამ, რაც თავიდან უმნიშვნელოდ ჩანდა — მისი დედა, ანტონინა პავლოვნა. ილია ოცდათორმეტი წლისაც კი პატარა ბინაში ცხოვრობდა და ხელფასის ნახევარს მას ურიცხავდა
„დახმარების“ სახით — თითქოს დროებით, თითქოს „ახლა რთული პერიოდია“.შემდეგ დავქორწინდით — ჩუმად, ქორწილის გარეშე. ილია უბრალოდ გადმოვიდა ჩემთან ორი სპორტული ჩანთით. და მასთან ერთად კიდევ რაღაც შემოვიდა: მოთხოვნა, ფლობა, საზღვრების არქონა.
პირველი ბზარი მალე გაჩნდა:— ეს უკვე ჩვენი ბინაა, — უთხრა ერთხელ ტელეფონში დედას.გავიყინე.— ჩვენი? — ვკითხე მოგვიანებით.— ცოლ-ქმარი ვართ, — მხრები აიჩეჩა. — რა მნიშვნელობა აქვს, ვისი სახელია ქაღალდზე?მაგრამ მნიშვნელობა ჰქონდა.
ამის შემდეგ ანტონინა პავლოვნა უფრო და უფრო ხშირად მოდიოდა: ჯერ სტუმრად, მერე კრიტიკით, მერე მართვით. ჩემს ნივთებს ალაგებდა, საჭმელს ყრიდა, ბინას ცვლიდა ისე, თითქოს უკვე მისი ყოფილიყო.
ერთ დღეს სახლში რომ დავბრუნდი, ოთახში უცხო კაცი დამხვდა — ზომავდა, ხაზავდა, ანგარიშობდა.— კედელს ვანგრევთ, — კმაყოფილად თქვა ილიას დედამ. — სტუდია იქნება. ყველაფერს ილიას სახელზე გადავაფორმებთ.
იმ წუთში ყველაფერი ნათელი გახდა: მათ აქ ცხოვრება კი არა — წართმევა უნდოდათ.მეორე დღეს დედაჩემი მოვიდა. ლარისა მიხაილოვნა არ ყვიროდა, არ იმუქრებოდა. უბრალოდ გადახედა საბუთებს და თქვა:— ხვალ მოვლენ. არ იკამათო.
და ისინი მართლაც მოვიდნენ.ჩემს სამზარეულოში ომი დაიწყო.ანტონინა პავლოვნა ყვიროდა, თითქოს ყველაფერი უკვე დაკარგული ჰქონდა და მხოლოდ ხმა დარჩენოდა:— ეს ჩვენია! ეს ილიას ბინაა!და მაშინ მოხდა ის წამი: წყალი, ჩაის გადავლება დედაჩემზე. სიჩუმე. ერთი წამით ყველაფერი გაჩერდა.
დედაჩემმა სახე მოიწმინდა, ტელეფონი ამოიღო და უბრალოდ თქვა:— პოლიცია.ათი წუთში ყველაფერი დასრულდა.განქორწინება იმაზე სწრაფი იყო, ვიდრე ვინმეს ეგონა. არ იყო კამათი, არ იყო ბრძოლა — მხოლოდ ჩუმი უკან დახევა, თითქოს ყველას ერთდროულად გაეგო:
აქ უკვე არაფერია მოსაგები.ახლა მარტო ვზივარ ჩემს სამზარეულოში. ახალი ფარდები, ახალი კედლები, ახალი სიჩუმე. ქალაქის ხმაური შორეული ზუზუნივითღა ისმის და აქამდე აღარ აღწევს.ყავას ვსვამ — უშაქროდ, როგორც ყოველთვის. მაგრამ ახლა უკვე არავინ მეუბნება, როგორ ვიცხოვრო.
ეს ჩემი ბინაა. ჩემი წარსული. ჩემი ძალა.და ახლა უკვე ზუსტად ვიცი: აქ მხოლოდ ის შემოვა, ვისაც მე შევუშვებ.
