ათი წლის განმავლობაში ხელფასის ნახევარს ბრმა ბებიას ვუგზავნიდი სოფელში — როცა მოულოდნელად ჩავაკითხე, ძველი ქოხის ადგილას სამსართულიანი მდიდრული სახლი დამხვდა
ყოველი თვის ცხრა რიცხვში, ზუსტად შუადღისას, ჩემს ტელეფონზე ერთი და იგივე ხმა ისმოდა.
„გადარიცხვა წარმატებით განხორციელდა.“
ოცდაათი-ორმოცდაათი ათასი რუბლის ეკვივალენტური თანხა ტოვებდა ჩემს საბანკო ანგარიშს. ეს თითქმის ნახევარი იყო იმ მოკრძალებული ხელფასისა, რომელსაც მოსკოვში ფრილანსერ გრაფიკულ დიზაინერად ვიღებდი.
ფული მიდიოდა პატარა, მივიწყებულ სოფელში — ოლხოვკაში, სადღაც ტვერის ოლქის უსასრულო ტყეებს შორის. იქ, ძველ, თითქმის ჩამონგრეულ ხის სახლში ცხოვრობდა ჩემი ბებია, კატერინა ივანოვნა.
ის იყო ჩემი ერთადერთი ოჯახის წევრი.
ათი წლის წინ ავტოავარიაში მშობლები დავკარგე. ცოტა ხნით ადრე ბებიამაც დაკარგა მხედველობა. კატარაქტამ, გართულებებმა და შემდეგ სრულმა სიბნელემ ერთ დღეში შეცვალა მისი ცხოვრება.
ბავშვობის მოგონებებში ისევ ცოცხლობდა ის ნაზი ქალი, რომელიც ბრმაც კი ახერხებდა მსოფლიოში ყველაზე გემრიელი მოცვის ღვეზელების გამოცხობას და სამზარეულოში ჩუმად მღეროდა ძველ რომანსებს.
— არინუშკა, ჩემო ძვირფასო… — ყოველთვის მეუბნებოდა ტელეფონში თავისი ხრინწიანი ხმით, როცა ვურეკავდი და ვეკითხებოდი, მივიდა თუ არა ფული. — რატომ მიგზავნი ამდენს? მე ბევრი არაფერი მჭირდება. პაშა, სოციალური მუშაკი, პურს, რძეს და ზოგჯერ შეშასაც მომიტანს. კარგად ვარ.
— ბებო, სისულელეებს ნუ ამბობ, — ვიღიმოდი მე, როცა ახალ შეკვეთაზე ვმუშაობდი. — შენ წამლები გჭირდება, ძვირი თვალის წვეთები, სახურავია შესაკეთებელი, შეშაც იაფი არ ღირს. საკუთარ თავზე ნუ დაზოგავ!
ის ყოველთვის მეუბნებოდა, რომ ფული საკუთარ თავზე დამეხარჯა.
ფეხსაცმელზე.
ტანსაცმელზე.
ცოტა დასვენებაზე.
მაგრამ მე მშვიდად ვერ ვიძინებდი, როცა ვფიქრობდი, რომ ჩემი ბრმა ბებია სადღაც შორს, ცივ და დანგრეულ სახლში ცხოვრობდა.
ამიტომ ღამეებს ვათენებდი მუშაობაში.
ვცხოვრობდი იაფი ყავითა და ფასდაკლებული მაკარონით. პატარა ნაქირავებ ბინაში ვცხოვრობდი მოსკოვის გარეუბანში. ქურთუკიც კი ფასდაკლებით მქონდა ნაყიდი.
მაგრამ იმის ცოდნა, რომ ჩემი წყალობით ის თბილად იყო და არ შიოდა, ძალას მაძლევდა.
ათი წელი.
ას ოცი თვე.
თითქმის ოთხი მილიონი რუბლი.
ამდენი გავუგზავნე სულ, თუ დამატებით სამუშაოებსა და ბონუსებსაც ჩავთვლით.
ჩემს გონებაში ყოველთვის ერთი და იგივე სურათი იყო: პაშა, კეთილი სოფლის სოციალური მუშაკი, ბებიას ღობეს შეუკეთებდა, თბილ კარდიგანს უყიდდა და ქალაქიდან ახალ ხილს მოუტანდა.
მაგრამ ერთ წვიმიან სამშაბათ დღეს ყველაფერი შეიცვალა.
ჩემმა ერთ-ერთმა მთავარმა კლიენტმა მოულოდნელად დახურა პროექტი, თუმცა მანამდე დიდი საბოლოო ბონუსი გადამიხადა. იმავე დღეს ბინის მეპატრონემ მითხრა, რომ სამი დღე მქონდა გადასასვლელად, რადგან ბინას ყიდდა.
ყუთებს შორის ვიდექი, სრული ქაოსის შუაში.
და უცებ რაღაც გამახსენდა.
არაფერი ვუთხარი.
სიურპრიზის გაკეთება მინდოდა.
წარმოვიდგინე, როგორ დავუკაკუნებდი ფანჯარაზე და ვეტყოდი:
— ბებო, მე ვარ!
ის კი ატირებული ჩამეხუტებოდა.
ათი წელი არ მენახა.
ჩავალაგე ჩემოდანი, ჩავდე ლეპტოპი, ვიყიდე ბილეთი ტვერამდე, შემდეგ კი იშვიათად მოძრავ ავტობუსში ჩავჯექი ოლხოვკისკენ.
ძველი ავტობუსი სამი საათის განმავლობაში მიჰყვებოდა ორმოებიან გზას. ტყეები სულ უფრო ხშირი ხდებოდა, ცივილიზაცია კი ნელ-ნელა ქრებოდა უკან.
ბავშვობიდან მახსოვდა ეს სოფელი.
ერთი გრძელი ქუჩა.
ძველი ხის სახლები.
დახრილი ჭები.
მაღალი ბალახი.
ბებიაჩემის სახლი კი ყველაზე ბოლოს იდგა, ტყის პირას.
ყოველ შემთხვევაში, ასე მახსოვდა.
როცა ავტობუსი ბოლოს და ბოლოს გაჩერდა ჟანგიან აბრასთან წარწერით „ოლხოვკა“, მზე უკვე ჩადიოდა.
ჩამოვედი.
ავტობუსი წავიდა.
მე კი სრულ სიჩუმეში მარტო დავრჩი.
ნელა გავუყევი ნაცნობ გზას.
მაგრამ რაღაც უცნაური იყო.
სოფელი შეცვლილი დამხვდა.
ძველი დანგრეული სახლების ნაცვლად ზოგან ლამაზად განახლებული შენობები იდგა.
შემდეგ ბებიაჩემის ეზო დავინახე.
და გავიყინე.
ჩემოდანი ხელიდან გამივარდა.
მტვრიან მიწაზე დაეცა.
რადგან იქ, სადაც ადრე პატარა, ძველი ხის სახლი უნდა მდგარიყო…
იდგა უზარმაზარი სამსართულიანი ვილა.
მუქი აგურით.
მინის კედლებით.
თანამედროვე სკანდინავიური სტილით.
პანორამული ფანჯრებით.
სახურავზე მზის პანელებით.
იდეალურად მოვლილი მწვანე გაზონით.
ავტომატური კარიბჭით.
თითქოს ძვირადღირებული არქიტექტურული ჟურნალიდან ამოღებული და ტყის შუაგულში ჩადგმული იყო.
უბრალოდ ვიდექი და გაოგნებული ვუყურებდი.
„სოფელი ამერია?“
არა.
იქ ისევ იდგა ძველი ტირიფი.
იქ იყო ტბა.
ეს ნამდვილად იგივე ადგილი იყო.
შემდეგი ფიქრი კი გაცილებით საშიში აღმოჩნდა:
„ბებია წაიყვანეს? ვიღაცამ მიწა იყიდა?“
პანიკაში ჩავვარდი, ჭიშკართან მივედი და ზარი დავაჭირე.
ერთი წუთის შემდეგ კარი გაიღო.
გარეთ გამოვიდა ოცდაათიოდე წლის ელეგანტური მამაკაცი.
ძვირფასი ქაშმირის სვიტერი ეცვა, ყურში უსადენო ყურსასმენი ჰქონდა და ხელში პლანშეტი ეჭირა.
— გამარჯობა! ვის ეძებთ? — თავაზიანად მკითხა.
— კატერინა ივანოვნას… — ვთქვი აკანკალებული ხმით. — აქ მისი სახლი იდგა. ძველი ხის სახლი. რა მოხდა?
მამაკაცმა შემომხედა.
მისი თვალები უცებ გაფართოვდა.
— არინა?
გავიყინე.
— საიდან იცით ჩემი სახელი?
მამაკაცმა გაიღიმა.
— მე ვარ, პაშა!
რამდენიმე წამი უბრალოდ ვუყურებდი.
— სოციალური მუშაკი? — ვკითხე.
— ზუსტად. თუმცა ახლა უკვე სოციალური მუშაკი აღარ ვარ.
თვალებს არ ვუჯერებდი.
სოფლის ბიჭი, რომელსაც ათი წლის წინ ვთხოვე, ბებიაზე ეზრუნა, ახლა ელეგანტური ბიზნესმენი იდგა ჩემს წინ.
მან სახლში შემიყვანა.
და მაშინ კიდევ ერთი შოკი მივიღე.
შიგნით ყველაფერი ფუფუნებასა და კომფორტზე მეტყველებდა.
თბილი იატაკი.
დიზაინერული ნათურები.
უზარმაზარი მისაღები ოთახი.
მაგრამ სუნი…
მაშინვე ვიცანი.
მოცვის ღვეზელი.
ბებიაჩემის ღვეზელი.
მისაღებში, დიდი ფანჯრის გვერდით, ის იჯდა.
ელეგანტურ ტანსაცმელში.
მოვლილი თმით.
მუქი სათვალით თვალებზე.
მე არ დავინახე მიტოვებული მოხუცი ქალი.
მე დავინახე ნამდვილი დედოფალი.
— ბებო… — ჩავიჩურჩულე.
ის შემოტრიალდა.
სუნთქვა შეეკრა.
— არისა? ჩემო გოგო?
შემდეგ წამს უკვე მის მკლავებში ვიყავი.
ორივე ვტიროდით.
მაგრამ ბედნიერი შეხვედრის შემდეგ ვეღარ გავჩერდი.
— რა ხდება აქ? — ვკითხე. — ათი წელი მეგონა, რომ დანგრეულ სახლში ცხოვრობდი! რომ ფული არ გქონდა! რომ წამლებსაც ძლივს ყიდულობდი!
პაშა ჩვენ გვერდით დაჯდა.
— არინა, დროა ყველაფერი გითხრათ.
ბებიამ თავი დახარა.
— პაშა, შენ უთხარი. მე ძალიან დიდხანს ვდუმდი.
მამაკაცმა ღიმილით დაიწყო:
— იცი, არინა, შენი ბებია გენიოსია. როცა ათი წლის წინ პირველი ოცდაათი ათასი რუბლი გამოგზავნე, მითხრა: „პაშა, ამ ფულს უბრალოდ არ დავხარჯავ. გოგოს მოსკოვში უჭირს. მოდი, ვიპოვოთ გზა, რომ ამ ფულმა იმუშაოს.“
ვერ დავიჯერე.
— რას აკეთებდით?
— თავიდან ვალუტა ვიყიდეთ. შემდეგ ინვესტიციები გავაკეთეთ. აქციებში, უძრავ ქონებაში. ყველა გადაწყვეტილებას კი შენი ბებია იღებდა.
— მაგრამ ის ხომ ბრმაა…
პაშას გაეღიმა.
— თვალები ვერ ხედავს. მაგრამ მისი გონება ბევრ ახალგაზრდაზე უფრო მკვეთრია.
საღამოობით ეკონომიკურ ამბებს ვუკითხავდი. ის კი მეხსიერებით აანალიზებდა ბაზარს.
და ხშირად მართალი იყო.
ფულმა ზრდა დაიწყო.
წლების შემდეგ მათ წარმატებით ჩადეს ინვესტიცია სამშენებლო ბიზნესში და სხვა პროექტებში.
ძველი სოფლის სახლის ადგილას კი ეს ვილა აშენდა.
არა მხოლოდ მათთვის.
მთელი სოფლისთვის.
აშენდა ახალი გზა.
გაიხსნა სამედიცინო პუნქტი.
ახალგაზრდები დაბრუნდნენ.
ოლხოვკამ ახალი სიცოცხლე მიიღო.
პაშა უკვე აღარ იყო სოციალური მუშაკი.
ის ხელმძღვანელობდა ჩემი ბებიის ფონდსა და ინვესტიციებს.
სახლი კი მთლიანად ბებიას კომფორტზე იყო მორგებული.
ხმოვანი მართვა.
მოძრაობის სენსორები.
ავტომატური სისტემები.
ყველაფერი ისე იყო შექმნილი, რომ ბრმასაც კი დამოუკიდებლად ეცხოვრა.
შემდეგ პაშამ ტყავის საქაღალდე ამოიღო.
შიგნით მოსკოვის ძვირადღირებული ბინის დოკუმენტები იყო.
ჩემი სახელით.
სრულად გადახდილი.
— ეს შენია, — მითხრა ბებიამ. — შენ ათი წელი სიყვარული გამომიგზავნე. მე კი ახლა უკან გიბრუნებ.
ამონაწერში ისეთი თანხა ეწერა, რომლის დაჯერებაც მიჭირდა.
ფული, რომელიც მე გავეცი.
ბევრჯერ გაზრდილი.
ერთი წლის შემდეგ აღარ ვცხოვრობდი პატარა ნაქირავებ ბინაში მოსკოვის გარეუბანში.
საკუთარი სახლი მქონდა.
მაგრამ ყველაზე მეტ შაბათ-კვირას მაინც ოლხოვკაში ვატარებდი.
ბებია არ გადაგვიყვანია.
ის იქ ბედნიერი იყო.
ტყის პირას.
თავის ჭკვიან სახლში.
სოფელს კი ყველა მაგალითად მოიხსენიებდა.
ერთმა ბრმა მოხუცმა ქალმა ყველას აჩვენა, რომ სიყვარული და გონიერება ერთად ნამდვილ სასწაულებს ქმნის.
დღესაც ხშირად ვზივარ ვილის ვერანდაზე, როცა ზაფხულის მზე სახეს მითბობს.
სახლიდან კი სასიამოვნო ქალის ხმა ისმის:
— კატერინა ივანოვნა, არინა მოვიდა. ჩაი მზად არის.
მე ვიღიმი.
ვხურავ ლეპტოპს.
და სახლში შევდივარ.
იქ, სადაც ყოველთვის მელოდება მსოფლიოში ყველაზე გემრიელი მოცვის ღვეზელი…
და მსოფლიოში ყველაზე საოცარი ბებია.
